Νέα

Ο Χρήστος Γιανναράς, με αφορμή την έκδοση των δυο πιο πρόσφατων βιβλίων του Οντολογία του προσώπου (Προσωποκεντρική οντολογία), και Ενθάδε-Επέκεινα (Απόπειρες οντολογικής ερμηνευτικής), συνομίλησε με τον δημοσιογράφο Γιάννη Χατζηγεωργίου στο περιοδικό Φιλgood της εφημερίδας Φιλελεύθερος στην Κύπρο.Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε την Κυριακή 12 Φεβρουαρίου και μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:Ο φιλόσοφος, πανεπιστημιακός, στοχαστής και ―κυρίως― ένας από τους ελάχιστους εναπομείναντες πνευματικούς ανθρώπους της Ελλάδας συνεχίζει, σε μία από τις σπάνιες του συνεντεύξεις, να παραμένει αιχμηρός, τολμηρός, ενίοτε και «αιρετικός», θέτοντας με παρρησία νέα ερωτήματα για σκέψη σε κάθε του απάντηση.Το σαλόνι του συγγραφέα και ενός από τους σημαντικότερους για το δημόσιό του λόγο και τα συγγράμματά του σύγχρονου Έλληνα στοχαστή, φιλόσοφου και καθηγητή φιλοσοφίας (στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά έχοντας διδάξει φιλοσοφική ορολογία και μέθοδο, πολιτική φιλοσοφία και πολιτιστική διπλωματία σε πανεπιστήμια του Παρισιού -είναι, άλλωστε, διδάκτωρ φιλοσοφίας της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Σορβόνης-, της Γενεύης, της Λωζάνης, της Νέας Υόρκης, της Βοστώνης, του Βελιγραδίου κλπ) δεν είναι γεμάτο από βιβλία, μελέτες -πόσω μάλλον από την πλούσια, δική του, βιβλιογραφία- αλλά, αντίθετα, από κορνιζαρισμένες φωτογραφίες αγαπημένων του προσώπων, αναμνήσεις από κάποια ταξίδια του, από μικρά, αλλά, σίγουρα, πολύτιμα, για εκείνον, αντικείμενα. Είχε πολύ κρύο εκείνο το βράδυ Παρασκευής που συναντηθήκαμε, στο μικρό δρομάκι που ζει και εργάζεται, απέναντι από την εκκλησία του Αγίου Χαραλάμπους, στη Νέα Σμύρνη. «Είχαν δίκιο οι παλιοί που έφτιαχναν τα σπίτια με μικρά παράθυρα και όχι τζαμαρίες», μου ανέφερε κάποια στιγμή χαμογελώντας. Με κέρασε ούζο μαστίχα, έβαλε κι εκείνος ένα ποτήρι – «είναι ό,τι πρέπει γι’ αυτές τις θερμοκρασίες», είπε και κάθισε στην πολυθρόνα, πλάι στο τζάκι. Με ρώτησε κάποια πράγματα για την Κύπρο, μου ανέφερε συγκεκριμένα ονόματα πολιτικών επιχειρηματολογώντας για την καλή ή κακή γνώμη που είχε για ορισμένους, καταλήγοντας πως «το άδειο μας το πρόσωπο η Κύπρος το πληρώνει» και μένοντας για λίγο σιωπηλός. «Ο Σαββόπουλος ήταν καίριος με αυτό του το στίχο», κατέληξε.Γράψατε πριν από λίγες μέρες σε ένα κείμενό σας: «Στην ελλαδική κοινωνία τίποτε δεν καινουργείται με το πέρασμα του χρόνου. H απροκατάληπτη, στοιχειωδώς ρεαλιστική σκέψη αποκλείει και την ελπίδα. Ξέρουμε την ανθρώπινη ποιότητα των διαχειριστών της ζωής μας, την αποτελεσματικότητα των θεσμών και λειτουργιών του δημόσιου βίου, τους νόμους της ζούγκλας που κυριαρχούν στο πολυ-υμνημένο πολιτισμικό μας “παράδειγμα”. Όλα αποκλείουν την ελπίδα». Επομένως να περιμένουμε την απόλυτη καταστροφή στο μέλλον; Και μέχρι ποιου σημείου;Αυτό που προσωπικά συμπεραίνω, κύριε Χατζηγεωργίου, από την Ιστορία και την ανθρώπινη εμπειρία, είναι ότι μόνο η ρεαλιστική επίγνωση της πραγματικότητας μπορεί να γεννήσει την έκπληξη μιας ανάκαμψης. Οι ελπίδες των Ελλήνων το 1821 ήταν μηδενικές: η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε συντριπτική υπεροπλία και η εξουσιαστική ισχύς της «Ιεράς Συμμαχίας» στον ευρωπαϊκό χώρο απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο εξέγερσης ενάντια στις κατεστημένες ισορροπίες. Ανάλογη συντριπτική ανισότητα υπήρχε και στην αναμέτρηση των Ελλήνων με τις «Δυνάμεις του Άξονα» το 1940. Και στις δύο περιπτώσεις η έκπληξη γεννήθηκε από τον συνεπή και ολοκληρωτικό απελπισμό των Ελλήνων: ήξεραν τι κινδύνευαν να χάσουν και τους ήταν αδιανόητο να το χάσουν. Σήμερα γαντζωνόμαστε στην «αισιοδοξία» –δεν τολμάμε να απελπιστούμε, γιατί δεν έχουμε τίποτα πολύτιμο να υπερασπίσουμε. Το πιο πολύτιμο σήμερα για μας είναι τα «ατομικά δικαιώματά» μας και η μεγιστοποίηση της καταναλωτικής μας ευχέρειας. Όμως αυτά μπορούμε λίγο-πολύ, να τα διατηρήσουμε και υπόδουλοι –στους Τούρκους ή στις «Αγορές».«Mοιάζει η “κρίση” αυτή τη φορά να μην είναι περιπτωτική και περιστασιακή, πολλά, πάμπολλα σημάδια μαρτυρούν μάλλον μιαν ακατάσχετη δυναμική ιστορικού τέλους του Eλληνισμού». Ακούγεται τρομακτικό αυτό που γράφετε –η αναφορά σας σε «τέλος». Σα να έχει χαθεί κάθε ίχνος ελπίδας, αισιοδοξίας για το μέλλον…Σας φαίνεται ίσως υπερβολή η αναφορά σε ιστορικό τέλος. Σκεφθείτε όμως: υπάρχει σήμερα κάποιο στοιχείο, κάποιο προσόν, που χαρίζει η ελληνικότητα στον Έλληνα (τον Ελλαδίτη ή τον Κύπριο ή τον απόδημο) και που είναι τόσο πολύτιμο, ώστε χωρίς αυτό η ζωή του να μην έχει πια νόημα; Άρα, ένα στοιχείο για το οποίο είναι έτοιμος να πεθάνει, για να μην το χάσει; Όταν οι Κύπριοι πολιτικοί σήμερα παζαρεύουν τους όρους που θα καταστήσουν την τουρκική μειονότητα και τους εισβολείς ρυθμιστές της ζωής των Ελλήνων, ή όταν οι ελλαδίτες πολιτικοί παραδίδουν τη χώρα τους σε ταπεινωτική επιτροπεία, δηλαδή σε ολοσχερή απεμπόληση της εθνικής ανεξαρτησίας, κυριαρχίας, αυτοδιάθεσης, σας σκανδαλίζει να μιλάμε για «ιστορικό τέλος» του Ελληνισμού;Μιλώντας για «τους Κύπριους πολιτικούς που παζαρεύουν τους όρους που θα καταστήσουν την τουρκική μειονότητα και τους εισβολείς ρυθμιστές της ζωής των Ελλήνων», αναφέρεστε και στο «τέλος του κυπριακού ελληνισμού» στο οποίο ορισμένοι υπερθεματίζουν από την αρχή σχεδόν των τελευταίων -κρίσιμων- συνομιλιών για το κυπριακό;Δεν αναφέρομαι σε πρόσωπα, αναφέρομαι στο γεγονός των «διαπραγματεύσεων». Στον αδιανόητο παραλογισμό ένα ανεξάρτητο, υποτίθεται, κράτος, μέλος της Ε.Ε, με δημοκρατική εκλεγμένη ηγεσία, να παζαρεύει τον αυτοχειριασμό του, την υποταγή του στις εξωφρενικές απαιτήσεις μιας εγχώριας μειοψηφίας και στους εκβιασμούς από τους καταδικασμένους από όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς βάναυσους κατακτητές. Ο Ελληνισμός έχει όλα τα δίκια με το μέρος του και, δυστυχώς, εκλέγει ηγέτες με σπιθαμιαίο ανάστημα για να υπερασπίσουν αυτά τα δίκια.Τι πρέπει να γίνει, επομένως, γενικότερα, για να αλλάξει η υπάρχουσα κατάσταση –αν αλλάζει; Πρέπει να συμβούν σαρωτικές αλλαγές, δομικές; Εκτός του κράτους και των πολιτών;Με δεδομένη σήμερα τη θανατερή παρακμή του Ελληνισμού, είναι ουτοπικό να συζητάμε το τι «πρέπει» να γίνει. Έστω και αν συμφωνήσουμε σε κάποια «πρέπει» (που μοιάζει αδύνατο), ποιος θα τα επιβάλει στη συνέχεια; Τα κωμικά ανθρωπάρια που μας κυβερνούν; Τα δικαστήρια; Η αστυνομία;Οι πολίτες, ωστόσο, δεν φέρουν την κύρια ευθύνη για ό,τι συμβαίνει σήμερα, κύριε Γιανναρά; «Το εφιαλτικότερο από όλα τα δεινά είναι η τέλεια νέκρωση των αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας», γράφετε…Για ποιους πολίτες μιλάμε που φέρουν την ευθύνη της ατίμωσης και καταστροφής; Τα τελευταία 43 χρόνια -από το 1974- η εκπαιδευτική πολιτική, σε Ελλάδα και Κύπρο, μεθοδεύει συστηματικά την αγλωσσία και ακρισία των μαζών (πασίγνωστο ότι άνθρωποι χωρίς γλώσσα είναι άνθρωποι χωρίς σκέψη), την τέλεια διαστροφή της ιστορικής τους συνείδησης. Και η ραδιοτηλεοπτική λοιμική συμπληρώνει και ολοκληρώνει την εξαθλίωσή τους. Διότι μόνο ψηφοφόροι με χαμένη τη λογική τους, την κρίση τους και την αξιοπρέπειά τους, είναι δυνατό να συντηρούν ένα τόσο ευτελισμένο πολιτικό προσωπικό όσο αυτό που εκπροσωπεί τον Ελληνισμό, ελλαδικό και κυπριακό, τις τελευταίες δεκαετίες –με αλησμόνητη εξαίρεση πανελληνίως τον Τάσο Παπαδόπουλο. Αν έχει ευθύνη ο ελληνικός λαός για την καταστροφή και τη ντροπή όπου είναι σήμερα βυθισμένος, η ευθύνη του εντοπίζεται μόνο στο ότι δεν επαναστάτησε. Αλλά ακόμα και το ενδεχόμενο της εξέγερσης το ατίμασε και το γελοιοποίησε ο μηδενισμός και αμοραλισμός των τάχα «αριστερών προοδευτικών και εκσυγχρονιστικών δυνάμεων».Τι εννοείτε όταν αναφέρεστε σε «επανάσταση» και «εξέγερση»;Ένοπλες επαναστάσεις, όπως καταλαβαίνετε, είναι πια αδύνατον να συμβούν. Εννοώ, να αντιδράσουν οι βασικοί θεσμοί λειτουργίας της συλλογικότητας: οι δικαστικές αρχές, οι πανεπιστημιακές Πρυτανείες, οι δικηγορικοί σύλλογοι, οι εκπαιδευτικοί κάθε σχολείου, τα ιδρύματα και σωματεία πολιτισμού, να βγουν οι πολίτες στους δρόμους και να διαδηλώσουν την πίστη τους στην ελευθερία και στην αξιοπρέπεια. Δεν είναι δυνατόν να διακυβεύεται η ανθρωπιά των ανθρώπων και να τη διαπραγματεύονται πολιτικοί στους οποίους ποτέ κανείς δεν θα ανέθετε ούτε τη διαχείριση ενός περιπτέρου.Μήπως οι Έλληνες «πάσχουν» από ανωριμότητα, παρελθοντολογία, επιπολαιότητα στο χειρισμό δύσκολων καταστάσεων και «κακομαθησιά», σε σχέση με άλλους λαούς, όπως τους «κατηγορούν»; Μήπως το «ένδοξο παρελθόν» έκανε εν τέλει κακό στους σημερινούς κατοίκους της Ελλάδας;Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι οι σημερινοί Ελληνώνυμοι πάσχουμε μόνο ή κυρίως από ξιπασιά, ακριβώς όπως όλοι οι τριτοκοσμικοί απελεύθεροι, που τους γυαλίζουν οι χάντρες και τα καθρεφτάκια. Την πρόταση πολιτισμού που κόμισε και κομίζει ο Ελληνισμός στην ανθρωπότητα ούτε την καταλαβαίνουμε ούτε μας ενδιαφέρει –μας ενδιαφέρει μόνο το πρόστυχο κιτς που παράγει το Ελλαδέξ (ελλαδικό και κυπριακό) για τους τουρίστες. Ρωτήστε έναν βουλευτή του ΑΚΕΛ ή της «Νέας Δημοκρατίας» να σας απαντήσει: γιατί ο Παρθενώνας είναι μνημείο σημαντικότερο από τον Πύργο του Άιφελ ή από το Εμπάιαρ Στέιτ Μπίλντινγκ; Όταν από τη γενιά του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, των Καραολή και Δημητρίου, του Γρηγόρη Αυξεντίου ή από τη γενιά του Σεφέρη, του Ελύτη, του Τσαρούχη, του Μάνου Χατζηδάκι, μας χωρίζουν ελάχιστες δεκαετίες, σε ποιους παράγοντες μπορούμε να αποδώσουμε τη ραγδαία κατρακύλα του Ελληνισμού στον σημερινό εφιάλτη; Είναι περισσότερο από φανερό ότι σε μία χρονική περίοδο όπου η εξέλιξη της τεχνολογίας δημιούργησε πρωτοφανείς δυνατότητες εξουσιασμού των μαζών, τις δυνατότητες αυτές τις εκμεταλλεύτηκαν, σε κυρίως Ελλάδα και Κύπρο, άνθρωποι με ποιότητα τραγικά χαμηλή.Τι σχέση έχουν, πιστεύετε, οι Έλληνες της Ελλάδας με τους Έλληνες της Κύπρου; Πολλοί είναι εκείνοι που διαπιστώνουν διαφορετική νοοτροπία, λογικές και άλλου είδους αντιμετώπιση ιστορικών αντιξοοτήτων, άλλες αναφορές και τρόπο σκέψης…Θέτει ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα η ερώτησή σας: από την προσωπική μου πείρα, τις εντυπώσεις μου και τα διαβάσματά μου, έχω σχηματίσει τη γνώμη (χωρίς να μπορώ να ισχυριστώ ότι είναι η σωστή) για μια καίρια διαφορά που υπήρχε, ως τα μέσα του 20ου αιώνα, του ελλαδικού Ελληνισμού από τον Ελληνισμό «της περιφέρειας», όπως έλεγαν τότε –τον αιγυπτιώτη, μικρασιατικό, ποντιακό, της Κριμαίας, των παραδουνάβιων περιοχών Ελληνισμό. Ο εκτός του ελλαδικού χώρου Ελληνισμός διέσωζε μάλλον μιαν αίσθηση υπεροχής της ελληνικότητας και καθόλου μειονεξίας έναντι των Ευρωπαίων της Δύσης. Αυτή η αίσθηση επέτρεπε στους Έλληνες να προσλάβουν τα επιτεύγματα της δυτικής Νεωτερικότητας για να υπηρετήσουν δικές τους ανάγκες, όχι για να μην υστερήσουν σε εκσυγχρονισμό από τους Ευρωπαίους. Έτσι η πρόσληψη δυτικών στοιχείων λειτουργούσε αφομοιωτικά και όχι μιμητικά, δεν μείωνε στο παραμικρό την ελληνικότητα των Ελλήνων η κριτική πρόσληψη δυτικών εθισμών και θεσμών –επέλεγαν, δεν πιθήκιζαν. Στην κυρίως Ελλάδα, δυστυχώς, εξαιτίας της Βαυαροκρατίας, μετά τον Καποδίστρια, και της μειονεξίας (μαζί και ξιπασιάς) που καλλιέργησαν οι κουΐσλινγκς της εποχής, οπαδοί του Κοραή, επικράτησε μια δουλική μειονεξία και νεκροφόρα μίμηση της Δύσης συνοδευόμενη με βαθιά περιφρόνηση για οτιδήποτε ελληνικό… Επειδή το θέμα είναι καίριο, θα μου επιτρέψετε να παραπέμψω σε ένα βιβλίο σχετικό που έχω γράψει, και έχει τον τίτλο: «Η Ευρώπη γεννήθηκε από το Σχίσμα», εκδόσεις «Ίκαρος».Ο κυπριακός Ελληνισμός, νομίζω, ότι ενσάρκωσε την ίδια συνείδηση υπεροχής έναντι της Δύσης, μέχρι την ανακήρυξη του νησιού σε ανεξάρτητο (;) κράτος. Η ενεργός ελληνική αυτοσυνειδησία των Κυπρίων γέννησε την τελευταία μεγάλη ανάσα του Ελληνισμού: τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ. Δεν ξεχνώ, παιδί τότε, την εμβληματική μορφή του Πολύκαρπου Ιωαννίδη, που φορούσε, μια ζωή, φορεσιές από κυπριακό «αλαντζά» σαμποτάροντας το αγγλικό «κασμίρι».Αυτή η συνειδητή ελληνικότητα μοιάζει να χάθηκε οριστικά με την «ανεξαρτησία» της Κύπρου. Η κυπριακή κοινωνία μεταβλήθηκε ραγδαία και αδυσώπητα σε μια θλιβερή απομίμηση της ελλαδικής παρακμής και ντροπής.Γιατί βάζετε σε ερωτηματικό την ανεξαρτησία της Κύπρου; Και, επίσης, πού αναφέρεστε όταν λέτε πως «η κυπριακή κοινωνία μεταβλήθηκε ραγδαία και αδυσώπητα σε μια θλιβερή απομίμηση της ελλαδικής παρακμής και ντροπής»;Σε μία συνέντευξη δεν είναι δυνατόν να παραθέσω τεκμηριωμένη και γι’ αυτό πειστική καταγραφή μιας κοινωνικής πραγματικότητας. Νύξεις τολμώ, που παραπέμπουν σε πιστοποιήσεις της κοινής εμπειρίας. Είναι φανερό, σε κάθε νοήμονα, ότι ο Ελληνισμός της Κύπρου έφτιαξε κράτος αλλά ανεξάρτητο το κράτος του δεν είναι, είναι δέσμιο της ισχύος ενός διεθνούς τρομοκράτη, της Τουρκίας, που αρνείται προκλητικά τα στοιχειώδη της λογικής και του Διεθνούς δικαίου, επιβραβευόμενος από τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Εσπερίας Έθνη», τα δικά μας, των ξιπασμένων ινδάλματα. Όσο για τη θλιβερή κυπριακή απομίμηση της ελλαδικής παρακμής και ντροπής, είναι στο χέρι καθενός να πιστοποιήσει την παραλληλία. Τουλάχιστον στο επίπεδο νοημοσύνης και αξιοπρέπειας.Σε πολλά από τα κείμενά σας μιλάτε για «ελλαδίτες» και όχι για «έλληνες». Γιατί;Ναι, διότι η πλειονότητα του πληθυσμού, απλώς και συμπτωματικά, κατοικεί την ελληνίδα γη, με νοοτροπία και συμπεριφορές διεθνοποιημένου καταναλωτή. Ένας Ελλαδίτης σήμερα κάτω των 50 ετών, δεν καταλαβαίνει τον Παπαδιαμάντη ή τον Ροΐδη, δεν ξέρει τι σημαίνει «τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια». Όταν ακούει κανείς τα «ελληνικά» του Γιώργου Παπανδρέου, του Κώστα Σημίτη ή του Δημήτρη Χριστόφια και του Νίκου Αναστασιάδη πείθεται ότι μια ιστορία τρεισήμισι χιλιάδων χρόνων Ελληνισμού τελειώνει μέσα στην ντροπή.Δεν είναι πολύ σκληρό -ενδεχομένως και άδικο- αυτό που λέτε για τους συγκεκριμένους πολιτικούς;Αυτό, αγαπητέ κύριε Χατζηγεωργίου, ας αφήσουμε να το αποτιμήσει ο αναγνώστης μας. Το «ελληνικά» των πολιτικών μας τα κρίνω ως δάσκαλος, όχι ως οπαδός ή αντίπαλος.Ο ρεαλισμός ήταν πάντοτε η πυξίδα της σκέψης, της γραφής, της διδαχής σας; Ποτέ δεν ανατρέξατε στη… «μαγεία»;Νομίζω ότι εθιστήκαμε πια να λειτουργούμε καταναλωτικά και η καταναλωτική μας ευήθεια τρέφεται κυρίως με «εντυπώσεις». Και το πιο ασήμαντο ή άθλιο προϊόν μπορεί να διεκδικήσει τίτλους ποιότητας χάρις σε «περιτύλιγμα» που κερδίζει τις εντυπώσεις. Ακόμα και ένας εξόφθαλμα παρανοϊκός ή φαυλεπίφαυλος μπορεί να εκλεγεί πρωθυπουργός ή πρόεδρος Δημοκρατίας, αν ξοδέψει πακτωλούς για τη διαφήμισή του και πετύχει την «πλύση εγκεφάλου» των μαζών. Με αυτή τη «λογική» βαφτίζουμε «αισιοδοξία» ή «απαισιοδοξία», «ρεαλισμό» ή «ουτοπία», ό,τι θα ήθελαν να μας υποβάλλουν οι καλοστημένοι μηχανισμοί δημιουργίας των εντυπώσεων. Είμαστε σκλάβοι των «εφφέ», των συναισθημάτων, των ηχηρών πρωτοσέλιδων, της προπαγάνδας των τηλεοπτικών «ειδήσεων».Αναρωτιέμαι: όλα αυτά τα χρόνια υπήρξατε ποτέ «ασυνεπής» σε απόψεις σας, με το δικαίωμα του ανθρώπου που μπορεί να αναθεωρεί όσα παλαιότερα πίστευε εφόσον το γύρω περιβάλλον και οι συνθήκες αλλάζουν;Θα μου επιτρέψετε να παρατηρήσω ότι οι «απόψεις» ενός ανθρώπου, κάθε ανθρώπου, οι «γνώμες» του, οι «πεποιθήσεις» του είναι, κατά κανόνα, ατομικές επιλογές, προτιμήσεις, αρέσκειες με, κατά βάση, αυθαίρετο χαρακτήρα. Στο σημερινό πολιτισμικό «παράδειγμα» αυτή η αυθαιρεσία κατασφαλίζεται ως ατομικό «δικαίωμα» –οι συμβάσεις που κατοχυρώνουν τα ατομικά δικαιώματα έχουν την εξουσιαστική ισχύ νόμων «εξαναγκαστών κατά πάντων». Βάση, δηλαδή, του «πολιτισμού» μας είναι η κατασφάλιση της «ελευθερίας» ως ατομικού δικαιώματος επιλογών, νομική θωράκιση της ασυδοσίας των ενορμήσεων, ορέξεων, συμφερόντων. Γι’ αυτό και η προστασία των δικαιωμάτων, όταν θεμελιώνει τους όρους της συλλογικότητας, ταυτίζει τον πολιτισμό με τη βαρβαρότητα του ατομοκεντρισμού, όχι με το άθλημα ελευθερίας που είναι η κοινωνία των σχέσεων. Επομένως, ό,τι είναι ατομική επιλογή (απόψεις, γνώμες, πεποιθήσεις) το αλλάζουμε εύκολα. Ό,τι όμως είναι καρπός του αθλήματος αυθυπέρβασης, δηλαδή ελευθερίας από το «εγώ» προκειμένου να κατακτηθεί η κοινωνούμενη αλήθεια της σχέσης (της πίστης-εμπιστοσύνης, της αγάπης-αυτοπροσφοράς) δεν αλλάζει. Μπορεί να ωριμάζει η εκφραστική του σήμανση, αλλά ο σημαινόμενος στόχος δεν μεταβάλλεται.Σας χαρακτηρίζουν «φιλόσοφο» –πολλοί και «αιρετικό». Σίγουρα έναν από τους ελάχιστους της Ελλάδας που συνεχίζουν να αρθρώνουν λόγο. Τι σημαίνουν για σας τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί;Στην ελληνική παράδοση αποδίδουμε χαρακτηρισμούς που έχουν μετριοπάθεια, σεμνότητα. «Φιλόσοφος» δεν είναι ο σοφός, αυτός που κατέχει τη σοφία, είναι ο «φίλος» της σοφίας, ο εραστής της γνώσης, αυτός που αγαπάει την αλήθεια και την αναζητάει. Ο χαρακτηρισμός, επομένως, του «φιλοσόφου» είναι τιμή και έπαινος. Το νόημα της λέξης «αιρετικός» έχει σήμερα πολύ απομακρυνθεί από το αρχικό περιεχόμενο που οι Έλληνες απέδιδαν σε αυτή τη λέξη. Σήμερα η «αίρεση» παραπέμπει στην εκδοχή της αλήθειας ως ιδεολογίας, δηλαδή ως ατομικής επιλογής οριστικά (ή και αλάθητα) διατυπωμένων «πεποιθήσεων». Ο «αιρετικός» αμφισβητεί ή και αρνείται τους κώδικες βεβαιότητας της ιδεολογίας, έχει επιλέξει ατομικές «πεποιθήσεις» που δεν συντονίζονται με τις υποχρεωτικές για τους «πιστούς» οπαδούς της ιδεολογίας «αρχές» και βεβαιότητες. Έτσι η λέξη «αιρετικός» προσλαμβάνει σήμερα μάλλον θετικό περιεχόμενο: σημαίνει τον άνθρωπο που αμφισβητεί τα «αλάθητα» δόγματα των ιδεολογιών, τις κονσερβαρισμένες υποχρεωτικές «πεποιθήσεις». Σημαίνει τον άνθρωπο που ψάχνει για εμπειρική πρόσβαση στην αλήθεια. Αυτά, λοιπόν, περίπου, σημαίνουν για μένα οι χαρακτηρισμοί «φιλόσοφος» και «αιρετικός».Σε σχέση με τη θρησκεία έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για τις απόψεις σας. Με απλά λόγια: τι σημαίνει για σας σήμερα ορθοδοξία; Ορθοδοξία καθιερώθηκε να ονομάζουμε την ελληνική εκδοχή της χριστιανικής Εκκλησίας, την ελληνική εμπειρία και μαρτυρία του εκκλησιαστικού γεγονότος. Η Εκκλησία δεν είναι μια επιπλέον, έστω «καλύτερη» από τις άλλες, θρησκεία. Είναι ένα γεγονός, ένας τρόπος, ένα πώς φανερώνει την αλήθεια –και «αλήθεια» είναι η ύπαρξη ελεύθερη από τον χρόνο, τον χώρο, τη φθορά, τον θάνατο. Οι Έλληνες είχαν ονομάσει «εκκλησία του δήμου», όχι απλώς μια γενική συνέλευση των πολιτών, αλλά την πράξη, το έργο του ποιείν τα πολιτικά: να πραγματώνουν οι πολίτες και να φανερώνουν την «πόλιν», δηλαδή έναν άλλο τρόπο ύπαρξης και συνύπαρξης που αποβλέπει όχι πια απλώς στην ανάγκη (στην κοινωνίαν της χρείας) αλλά στην αλήθεια (στην κοινωνίαν του αληθούς, στην κατά λόγον-αρμονίαν, κοσμιότητα). Με την ίδια αυτή ελληνική σημασία προσέλαβαν τη λέξη εκκλησία και οι Χριστιανοί: μια σύναξη που πραγματώνει και φανερώνει τον κατ’ αλήθειαν «τρόπο» της ύπαρξης και της συνύπαρξης, την ελευθερία από τις αναγκαιότητες των ατομοκεντρικών ενορμήσεων –ελευθερία της ερωτικής αυθυπέρβασης και αυτοπροσφοράς.Για το τέλος, μια ερώτηση -προσωπική μου απορία- σε έναν άνθρωπο σαν κι εσάς: ποιο είναι το νόημα της ζωής, κύριε Γιανναρά;Το νόημα της ζωής δεν μπορεί, ευτυχώς, να εντοπιστεί σε μια συνταγή, σε ένα δέον. Μπορούμε ποτέ να ζήσουμε τον έρωτα ακολουθώντας συνταγές, συμβουλές ή παραινέσεις; Το νόημα της ζωής, όπως ακριβώς και ο έρωτας, χαρίζεται σαν αντίδοτο στην άσκηση για την πραγμάτωση της ελευθερίας από το «εγώ». Γι’ αυτό και μέσα σε ένα πολιτισμικό «παράδειγμα» θεμελιωμένο στην απόλυτη προτεραιότητα θωράκισης του «εγώ», τόσο το «νόημα» της ζωής όσο και ο έρωτας είναι κατακτήσεις μόνο για λίγους πεισματάρηδες.Φωτογραφία: Πηνελόπη Μασούρη

Σαν σήμερα, το 2004, ο συγγραφέας, λογοτέχνης και κριτικός λογοτεχνίας Ζήσιμος Λορεντζάτος, έφυγε από τη ζωή. Υπήρξε άνθρωπος με ιδιαίτερα χαμηλό προφίλ, ενώ η προσωπικότητά του άφησε έντονη πνευματική σφραγίδα στα ελληνικά γράμματα, ξεπερνώντας κατά πολύ την εποχή του. Με αφορμή τη σημερινή επέτειο από τον θάνατό του, διαβάζουμε ένα από τα λίγα ομοιοκατάληκτα ποίηματά του, το "Του κυρ Βοριά", που συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο Ποιήματα (Ίκαρος, 2006) που περιέχει τις συλλογές Μικρά Σύρτις, Αλφαβητάρι και Συλλογή.   ΤΟΥ ΚΥΡ ΒΟΡΙΑ Τυλίγοντας τα κύματαΣαν τις δαιμονισμένεςΓυρίζουν αφρισμένεςΤου μελτεμιού οι ανέμες Ολημερίς δεν έκοψεΗ πελαγίσια λύσσαΠου χάση κόσμου εφύσαΓραμμή στην πλώρη σου ίσα Μα το τιμόνι απόμεινεΣτα χέρια του λοστρόμουΣτα πιο γοργά του δρόμουΚαταμεσής του τρόμου Στις ξέρες γύρω τίποταΠαρά μονάχα ξύλαΚαι του θανάτου σκύλαΣτου κάβου τη μαυρίλα Τυλίγοντας τα κύματαΣαν τις δαιμονισμένεςΓυρίζουν αφρισμένεςΤου μελτεμιού οι ανέμες. * * * Μάνα νύχτα μέρα μένωΤον πνιγμένο να προσμένωΜε καμπάνα και τρισάγιοΣτο θαλασσινό μουράγιοΣτην τραγάνα στην αμμούδαΣτη σουρένα στη φυκιάδαΤον προσμένω μερονύχτιαΦασκιωμένο με τα δίχτυαΜοσχοθαλασσοπλυμένοΤης γοργόνας χαϊδεμένο Το μωρό που βρήκε οιμέναΤην παντοτινή του γέννα. Λίγα λόγια για τον Ζήσιμο Λορεντζάτο: Ο Ζήσιμος Λορεντζάτος, γιος του φιλολόγου και πανεπιστημιακού Παναγή Λορεντζάτου, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 25 Ιουνίου 1915. Όταν ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές του σπουδές, παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική και Φιλοσοφική σχολή και στη συνέχεια ασχολήθηκε με την κριτική μελέτη, τη μετάφραση και την ποίηση.Η πρώτη του ενασχόληση με τα γράμματα έγινε το 1936 με τη μελέτη Έντγκαρ Πόε "Οι εξαιρέσεις· Η φιλοσοφία της συνθέσεως· Η ποιητική αρχή", το οποίο αργότερα αποκήρυξε, και καθιερώθηκε με το βιβλίο του "Δοκίμιο Ι", για το ποιητικό έργο του Διονυσίου Σολωμού.Δημοσίευσε επίσης μελέτες για το έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, του Γιώργου Σεφέρη, του Κ.Π. Καβάφη, του Άγγελου Σικελιανού, του Δημήτρη Χατζή και άλλων. Στο χώρο της μετάφρασης ασχολήθηκε με συγγραφείς όπως οι Έζρα Πάουντ, Αντρέ Ζιντ και Ουίλλιαμ Μπλαίηκ.Τιμήθηκε το 1988 με το Α’ κρατικό βραβείο κριτικής-δοκιμίου, το οποίο δεν αποδέχτηκε, ενώ το 2001 τιμήθηκε με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη για το σύνολο του έργου του.Έφυγε από τη ζωή στις 3 Φεβρουαρίου 2004. Περισσότερες πληροφορίες για τα βιβλία του Ζήσιμου Λορεντζάτου μπορείτε να διαβάσετε εδώ: http://ikarosbooks.gr/authors/lorentzatos

O Anthony Marra παραχώρησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στη Λένα Παπαδημητρίου για το περιοδικό BHMAgazino, με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του Ο Τσάρος της αγάπης και της τέκνο (μετάφραση: Αχιλλέας Κυριακίδης).Ένας τσάρος κάνει το σουλάτσο του στις ΗΠΑ του Τραμπ. Ο εμμονικός με τη ρωσική και τσετσενική Ιστορία πεζογράφος της νεότατης αμερικανικής γενιάς επιστρέφει με το καινούργιο βιβλίο του και εξηγεί στο BHMAgazino γιατί η Ιστορία είναι ο πιο επινοητικός αφηγητής ιστοριών.Η συνέντευξη δημοσιεύτηκε την Κυριακή 29 Ιανουαρίου και μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:Μετά τον πολυβραβευμένο Αστερισμό ζωτικών φαινομένων, ο σημαντικότερος ίσως πεζογράφος της νεότατης αμερικανικής γενιάς με ήδη πολλούς φαν ανά τον κόσμο (ανάμεσά τους η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ) επιστρέφει με το βιβλίο Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο (εκδ. Ίκαρος), στην αριστοτεχνική μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη. Χωρίς να κρύβει την εμμονή του με την Ιστορία, ο 32xpovos Άντονι Μάρα δημιουργεί ένα σαρωτικό σπονδυλωτό μυθιστόρημα ή μια συλλογή εννέα διηγημάτων που διαβάζονται σαν ενιαίο μυθιστόρημα (όπως θέλεις το εκλαμβάνεις) με φόντο τη Σοβιετική Ένωση, πριν και μετά τη διάλυσή της. Ο Μάρα περισυλλέγει snapshots ζωής, με ήρωες εκείνους που η ιστοριογραφία συχνά αποπειράται να σβήσει: τους απλούς ανθρώπους. Το πρώτο διήγημα π.χ. εκτυλίσσεται το 1937, στο απόγειο δηλαδή των σταλινικών διώξεων, με ήρωα τον ζωγράφο-διορθωτή Ρομάν Μάρκιν που «εξαφανίζει» με αερογράφο πρόσωπα για λογαριασμό του τμήματος προπαγάνδας. Στη συζήτηση με το BHMAgazino, ο αμερικανός συγγραφέας που επιμένει να καταδύεται στο ρωσικό και τσετσενικό σύμπαν, μιλάει για τη Ρωσία του Πούτιν, την Αμερική του Τραμπ και για το γιατί η Ιστορία είναι ο πιο εφευρετικός αφηγητής ιστοριών.Είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι έχετε μια εμμονική σχέση με την Ιστορία. Τι είστε, λοιπόν, τελικά, ένας αφηγητής ιστοριών ή ένα σπασικλάκι της Ιστορίας; «Υπέροχη ερώτηση, αλλά δεν νομίζω ότι επιδέχεται μια απάντηση του τύπου ή το ένα ή το άλλο. Πάνω απ' όλα είμαι ένα σπασικλάκι της Ιστορίας και δεν υπάρχει πιο επινοητικός αφηγητής ιστοριών από την ίδια την Ιστορία». Οι ΗΠΑ αγνοούσαν την ύπαρξη της Τσετσενίας, τουλάχιστον έως τις βομβιστικές επιθέσεις στον Μαραθώνιο της Βοστώvns, το 2013. Το δικό σας ενδιαφέρον για αυτήν γεννήθηκε μόλις φτάσατε για σπουδές στην Αγία Πετρούπολη, λίγες μάλιστα ημέρες μετά τη δολοφονία της δημοσιογράφου Άννα Πολιτκόφσκαγια που αποκάλυψε τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τα ρωσικά στρατεύματα στην Τσετσενία. Αλήθεια, δεν φοβηθήκατε να προσεγγίσετε μυθοπλαστικά ένα τόσο εύθραυστο διεθνές ζήτημα; «Η λογοτεχνία οφείλει να καταπιάνεται με σύνθετα και αμφιλεγόμενα ζητήματα. Για τους αναγνώστες που έχουν την τύχη να ζουν σε χώρες οι οποίες απολαμβάνουν ειρήνη, ένα μυθιστόρημα είναι ενδεχομένως το πιο κοντινό σημείο που θα καταφέρουν ποτέ να φτάσουν σε χώρες όπως η Τσετσενία, η Συρία ή το Ιράκ. Οι αναγνώστες είναι διατεθειμένοι να ταξιδέψουν οπουδήποτε στη λογοτεχνία, φτάνει η ιστορία να είναι αρκετά καλή. Ζητώντας από τους αναγνώστες να βιώσουν συμπόνια για τα θύματα αυτών των συγκρούσεων και να ταυτιστούν με αυτά μοιάζει ακόμη πιο ουσιαστικής σημασίας σήμερα που η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με την προσφυγική κρίση. Υπό μια πιο ευρεία έννοια, εστίασα περισσότερο το ενδιαφέρον μου σε εκείνους για τους οποίους μαθαίνουμε τα λιγότερα: τους απλούς πολίτες. Παρότι ο Αστερισμός ζωτικών φαινομένων καταδύεται στην Ιστορία της συγκεκριμένης περιοχής, η ιστορία των επιπτώσεων του πολέμου στους κανονικούς ανθρώπους θα μπορούσε γεωγραφικά να έχει τοποθετηθεί οπουδήποτε».Ανακαλύψατε τίποτα παράδοξο κατά τη διάρκεια της έρευνας σας στη ρωσική και την τσετσενική Ιστορία; «Πολλά παράδοξα! Τις προάλλες διάβαζα το βιβλίο «The Invention of Russia: The Journey from Gorbachev's Freedom to Putin's War» του Αρκάντι Οστρόβκσι. Γράφει ότι τη δεκαετία του 1930 οι εργάτες στα βρετανικά ναυπηγεία έβρισκαν πάνω στην εισαγόμενη ξυλεία μηνύματα γραμμένα με κάρβουνο. Προέρχονταν από τους φυλακισμένους στα γκούλαγκ της Σιβηρίας· τα μηνύματα αυτά πάνω στους κορμούς που έκοβαν ήταν ο μοναδικός τρόπος επικοινωνίας τους με τον έξω κόσμο. Ο Οστρόβκσι δεν αφιερώνει σε αυτό παρά μία ή δύο αράδες μέσα στο βιβλίο του, όμως από μια τέτοια μικρή στιγμή μπορεί να ξεπηδήσει ολόκληρο μυθιστόρημα».Δεδομένου ότι έχετε ερευνήσει εις βάθος τη Ρωσία και τη ρωσική νοοτροπία... πώς θα περιγράφατε, αλήθεια, τη Ρωσία του Πούτιν; Έχει ελπίδες να γίνει ξανά μεγάλη;«Όταν ξεκίνησα να γράφω για τη Ρωσία πριν από εννέα χρόνια, διατηρούσα ακόμη κάποιες ελπίδες. Η τελευταία δεκαετία κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να της σβήσει. Οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις της δεκαετίας του '90 ξεχαρβαλώθηκαν κάτω από το καθεστώς Πούτιν. Το κράτος δικαίου δεν λειτουργεί πλέον. Ο Πούτιν κατέστησε την προεδρία το δικό του προσωπικό κελί· δεν μπορεί να δραπετεύσει, από το φόβο των αντιποίνων. Υποψιάζομαι ότι θα κυβερνά τη Ρωσία για το υπόλοιπο της ζωής του. Ωστόσο, τα κράτη είναι μεγαλύτερα από τους πολιτικούς τους. Η ίδια χώρα που πάραξε τον Πούτιν έχει παράξει και ης "Pussy Riot". Η Ρωσία του Πούτιν δεν θα γίνει ποτέ μεγάλη, η Ρωσία, όμως, των "Pussy Riot" ήδη είναι».Πόσο δημοφιλής είστε στη σημερινή Ρωσία; «Τα βιβλία μου δεν έχουν κυκλοφορήσει στη Ρωσία, κάτι βέβαια που δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη, δεδομένου ότι δεν απεικονίζουν ιδιαιτέρως κολακευτικά τη ζωή υπό το καθεστώς του Πούτιν. Έχω, βεβαίως, δώσει ομιλίες σε μερικά πανεπιστήμια και συνεντεύξεις σε αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, αλλά υποψιάζομαι ότι έξω από τους λόγιους κύκλους είμαι άγνωστος».Οι τόσο ξεχωριστές αλλά και τόσο άρρηκτα συνδεδεμένες ιστορίες στο τελευταίο σας βιβλίο είναι γραμμένες με φόντο την πολυτάραχη Ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης πριν και μετά τη διάλυσή της. Και όμως, ο αναγνώστης έχει την αίσθηση ότι κεντρικός καμβάς σας είναι οι ανθρώπινες ιστορίες. Θα λέγατε ότι ως επί το πλείστον γράφετε για εκείνους που η ιστοριογραφία αγωνίζεται να σβήσει; «Αναμφίβολα, αυτός είναι ένας ωραίος τρόπος να το θέσει κανείς. Και, ναι, αυτός είναι μέχρι τώρα ο στόχος της δουλειάς μου: να επαναδημιουργήσω αυτές τις σκόρπιες ιστορίες που η Ιστορία έχει λησμονήσει, αγνοήσει ή σβήσει».Θα λέγατε ότι «Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο» είναι ένα πολιτικό βιβλίο; «Όταν γράφεις για εξαιρετικά φορτισμένες στιγμές της Ιστορίας, δεν είσαι στην πραγματικότητα σε θέση να αποφύγεις την πολιτική, οπότε, υπό αυτή την έννοια, ναι, είναι. Και ο Αστερισμός ζωτικών φαινομένων και Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο έχουν ως επίκεντρο χαρακτήρες που βρίσκονται μακριά από τις πηγές της πολιτικής εξουσίας αλλά κοντά στις επιπτώσεις τους. Και τα δύο βιβλία εξερευνούν τους τρόπους με τους οποίους η πολιτική μπορεί να διαποτίσει και να διαφθείρει την προσωπική σφαίρα. Αμφότερα εκτυλίσσονται σε περιοχές του πλανήτη όπου το κόστος το οποίο καλούνται να πληρώσουν εκείνοι που αντιτίθενται στην κεντρική εξουσία είναι πολύ υψηλότερο από αυτό που βαραίνει όσους πράττουν το ίδιο στις περισσότερες δυτικές χώρες. Κανένα όμως από τα δύο δεν έχει δική του πολιτική ατζέντα».Από την πρώτη σελίδα του «Τσάρου» εισπράττει κανείς μια εσάνς επιστημονικής φαντασίας. Νομίζω ότι οι τελευταίες σελίδες το επιβεβαιώνουν... «Τείνουμε να σκεφτόμαστε τις δυστοπίες και τα αποκαλυπτικά μελλοντικά σύμπαντα αποκλειστικά ως προϊόντα της επιστημονικής φαντασίας. "Star Wars", "The Hunger Games", "Mad Max" κ.τ.λ. Και όμως για κάποιον που ζει εν έτει 1999 στο Γκρόζνι, η αποκάλυψη έχει ήδη έρθει. Για κάποιον στη Μόσχα του 1937, η δυστοπία βρίσκεται παντού. Δεν χρειάζεται να κοιτάζουμε στα αστέρια ή στο μέλλον. Για πολύ κόσμο, βρίσκεται ήδη εδώ».Διορθώστε με αν κάνω λάθος, αλλά λέγεται ότι έχει πλέον λήξει η ενασχόληση σας με τον ρωσικό κόσμο και ότι αυτή την περίοδο γράφετε ένα μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στο Λος Άντζελες και στην Ιταλία. Θα εξετάζατε, αλήθεια, να γράψετε κάτι για την Ελλάδα; Με την πρωτοφανή οικονομική κρίση που παρ' ολίγον να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την Ευρώπη και με τα κύματα των προσφύγων, γράφεται εδώ μπόλικη Ιστορία. Σας διαβεβαιώ υπάρχουν άπειροι, ημιφωτισμένοι κανονικοί άνθρωποι... «Ένας από τους λόγους για τους οποίους ασχολήθηκα με την Τσετσενία ήταν η απουσία μυθιστορημάτων που να εξετάζουν τη νεότερη Ιστορία της στην αγγλική γλώσσα. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για την Ελλάδα. Έχετε δίκιο, δεν υπάρχει κεφάλαιο της σύγχρονης ευρωπαϊκής Ιστορίας πιο δραματικό και πιο επείγον από αυτό της Ελλάδας. Όμως, η Ελλάδα μπορεί να περηφανεύεται για μια σφύζουσα λογοτεχνική παράδοση, η οποία ήδη παράγει τα κείμενα εκείνα που θα δώσουν ζωή και νόημα σε όλο αυτό το κομμάτι της Ιστορίας. Ωστόσο, αν κάποιος προθυμοποιηθεί να με φιλοξενήσει στη χώρα σας, θα ήμουν αληθινά πανευτυχής να ξεκινήσω μια έρευνα».Το βιβλίο είναι, μεταξύ άλλων, προφητικό. Σας θυμίζω ότι ένας από τους ήρωές σας, ο Σεργκέι, διαβάζει την αυτοβιογραφία του Ντόναλντ Τραμπ όταν ξεκινά εντατικά μαθήματα αγγλικών.«Ήταν καθαρά συμπτωματικό. Έγραψα το συγκεκριμένο σημείο πολύ πριν ο Τραμπ ανακοινώσει την υποψηφιότητα του για την προεδρία και πραγματικά δεν είχα ιδέα τι μας επιφύλασσε η μοίρα. Στην εν λόγω ιστορία προσπάθησα να φανταστώ ποιο θα ήταν το ιδεώδες πρότυπο για έναν επίδοξο κομπιναδόρο. Στην κατηγορία "κραυγαλέοι, άθλιας αισθητικής, επίχρυσοι καλλιτέχνες του κώλου", ο Ντόναλντ Τραμπ είναι βασιλιάς».Θεωρείτε όχι υπάρχει μια κατηγορία Αμερικανών έτοιμων να πιστέψουν στο οτιδήποτε, ακόμη και αν πρόκειται για κάτι που αψηφά τη λογική τους; Εκτός, βέβαια, από τους θαυμαστές του Τομ Χανκς που αναφέρετε στο βιβλίο... «Αναμφίβολα, θα τοποθετούσα στην κορυφή της λίστας τους ένθερμους φαν του Ντόναλντ Τραμπ. Οποιονδήποτε αγόρασε ένα από τα γελοία κόκκινα καπέλα του. Είναι αποθαρρυντικό το πόσο επιρρεπείς στη φαντασιοπληξία ―όσο εξωπραγματική, παράλογη και σκληρή και αν είναι αυτή― αποδεικνύονται πολλοί από τους συμπατριώτες μου. Μεγάλωσα στην Ουάσιγκτον Ντι Σι και η πιτσαρία της γειτονιάς μου είναι ένα μέρος με το όνομα "Comet Ping Pong". Ο πιο στενός παιδικός φίλος μου εργαζόταν εκεί όταν πριν από μερικές εβδομάδες εμφανίστηκε ένας παλαβός με ένα αυτόματο και άνοιξε πυρ (ευτυχώς, χωρίς να υπάρξει κανένας τραυματίας). Ποιο ήταν το κίνητρο του πιστολέρο; Είχε διαβάσει μια "ψευδή είδηση" ότι μέσα από αυτήν την πιτσαρία η Χίλαρι Κλίντον συντόνιζε μια σατανιστική, κανιβαλιστική επιχείρηση παιδικής πορνείας (σ.σ.: με «πελάτες» ανώτατα στελέχη της εκστρατείας της). Και σαν να μην ήταν αυτό αρκετά τρομακτικό, ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του νεοεκλεγέντος αμερικανού Προέδρου (σ.σ.: Μάικλ Φλιν) είχε τουιτάρει τους προηγούμενους μήνες αυτή τη θεωρία συνωμοσίας (σ.σ.: σύμφωνα με την οποία μικρά παιδιά εκπορνεύονται σε Δημοκρατικούς). Τώρα, οι τρόφιμοι διευθύνουν το άσυλο».Εσείς τι είδους Αμερικανός είστε;  «Αυτή την εποχή, ένας αποκαρδιωμένος Αμερικανός. Ποτέ δεν υπήρξα πιο περήφανος που είμαι Αμερικανός όσο όταν εξελέγη ο Ομπάμα, ποτέ πιο ντροπιασμένος από όσο όταν εξελέγη ο Τραμπ. Το βιογραφικό του Ομπάμα, η πίστη του στη δυνατότητα της ελπίδας και της αλλαγής, ήταν η επιβεβαίωση ότι η ελπίδα που είχα για την Αμερική είχε βάση. Η προκατάληψη και η ηλιθιότητα του Ντόναλντ Τραμπ και όλων αυτών που εκείνος αντιπροσωπεύει δεν ήταν παρά η θλιβερή επιβεβαίωση ότι και ο φόβος μου για την Αμερική είχε βάση».Στην εισαγωγή του τελευταίου βιβλίου της, «Iron Curtain» («Σιδηρούν παραπέτασμα»), η πολιτογραφημένη Πολωνή Αμερικανίδα Αν Άπλμπαουμ γράφει: «Έχουν υπάρξει καθεστώτα που προσέβλεπαν στον απόλυτο έλεγχο όχι μόνο των οργάνων του κράτους αλλά της ίδιας της ανθρώπινης φύσης». Αποφαίνεται δε ότι θα έπρεπε να μελετούμε σήμερα ενδελεχώς τους τρόπους με τους οποίους λειτουργούσε ο ολοκληρωτισμός στο παρελθόν, καθότι «δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι τα κινητά τηλέφωνα, το Διαδίκτυο και οι φωτογραφίες από δορυφόρο δεν θα καταλήξουν εργαλεία ελέγχου». Συμφωνείτε; «Οι βασικοί κίνδυνοι του "κράτους επιτήρησης" ("surveillance state"), τους οποίους φέρνουν στο φως άνθρωποι όπως ο Έντουαρντ Σνόουντεν, πάντα προβάλλονταν στο μέλλον. Όσα και να τους προσάψει κανείς, και ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος και ο Μπαράκ Ομπάμα λειτουργούσαν στο πλαίσιο δημοκρατικών, φιλελεύθερων κανόνων. Δεν υπήρξε ποτέ μεγάλος κίνδυνος κάποιος από τους δύο να επιδοθεί σε εκτεταμένη κατασκοπεία ή στο μεθοδευμένο φίμωμα των αντίπαλων φωνών. Ο αληθινός κίνδυνος ήταν πάντα η πιθανότητα αυτές οι ισχυρές και μη σεβόμενες την ιδιωτικότητα τεχνολογίες να πέσουν στα χέρια ενός παντελώς αστοιχείωτου προέδρου, χωρίς κανέναν σεβασμό ή πίστη στο κράτος δικαίου και θεσμών. Τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αυτή η πιθανότητα τοποθετούνταν πέρα από τον ορατό ορίζοντα, στο απώτερο μέλλον. Το πρόβλημα με το μέλλον έγκειται στο ότι πάντα γίνεται παρόν».Η άνοδος της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο μοιάζει με εφιαλτική ηχώ της δεκαετίας του 1930. Πώς, αλήθεια, εξηγείτε την εγγενή σχεδόν αδυναμία της ανθρωπότητας να διδαχθεί από την Ιστορία; «Είναι μια εύλογη ερώτηση που όλοι αγωνίζονται να απαντήσουν. Ένα αρκετά ισχυρό επιχείρημα που έχω διαβάσει είναι ότι η τελευταία γενιά που μπορούσε να ανακαλέσει μνήμες από τη δεκαετία του 1930 έχει φύγει από τη ζωή. Δεν υπάρχει δηλαδή πλέον μια ζωντανή μνήμη τού πού μπορεί να οδηγήσει η ακροδεξιά, εθνικιστική, λαϊκιστική δημαγωγία. Πιθανώς, οι έχοντες την τύχη να ζουν τα τελευταία εβδομήντα χρόνια ειρήνης να θεωρούν ότι αυτό είναι το status quo και όχι η παρέκκλιση στην ευρωπαϊκή Ιστορία, γεγονός που δικαιολογεί την τάση τους να δρουν με λιγότερη σύνεση. Όσον αφορά την αδυναμία μας να διδαχθούμε από την Ιστορία, θα έλεγα ότι είμαστε ικανοί να μάθουμε μόνο αυτό το οποίο είμαστε διατεθειμένοι να ακούσουμε».Τελικά «Ο τσάρος της αγάπης και της τέκνο» είναι αποκλειστικά προϊόν ιστορικής έρευνας και επινόησης; Δεν μπήκατε στον πειρασμό να ενσταλάξετε αυτοβιογραφικά στοιχεία; «Και βέβαια. Υπάρχουν κάμποσες μικρές, αυτοβιογραφικές αναφορές. Για παράδειγμα, τα σχόλια για τον Τζιμ Κάρεϊ από το "Γραφείο Ταξιδίων του Γκρόζνι", τα αλίευσα από μια συζήτηση που είχα με ένα φαν του Κάρεϊ στην Τσετσενία. Αλλά και αρκετές από τις περιγραφές και τις εμπειρίες του Αλεξέι είναι ατόφιες δικές μου εμπειρίες, από το διάστημα που έζησα ο ίδιος στη Ρωσία. Όσο για το δικό μου καταδικασμένο παιδικό όνειρο, ότι θα γίνω αστροναύτης, είναι η κόντα (σ.σ.: κατακλείδα στη μουσική) που κλείνει τον "Τσάρο". Τέλος, οι καλύτερες ατάκες του βιβλίου για πρώτη φορά δοκιμάστηκαν σε συζητήσεις ανάμεσα σε εμένα και τους γονείς μου ή το κορίτσι μου».Θα μπορούσατε να μου περιγράψετε μια συνηθισμένη ημέρα σας; «Κάποτε άκουσα έναν συγγραφέα να λέει ότι δουλεύει μόνο όταν έχει έμπνευση και φροντίζει ώστε να εμπνέεται 9.00 με 5.00. Κάπως έτσι μοιάζει λίγο πολύ μια συνηθισμένη ημέρα στη ζωή μου».

Πολλά και σημαντικά τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Ίκαρος μέσα στους επόμενους μήνες. Διαβάστε παρακάτω περισσότερες πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε μέχρι τον Ιούνιο του 2017: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑΕυτυχία Γιαννάκη: Αλκυονίδες μέρεςΜετά τη θερμή υποδοχή και τις εξαιρετικές κριτικές που απέσπασε το πρώτο αστυνομικό μυθιστόρημα της Ευτυχίας Γιαννάκη Στο πίσω κάθισμα, η συγγραφέας επανέρχεται με το δεύτερο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας, με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Χάρη Κόκκινο. Κυριάκος Μαργαρίτης: ΚρόνακαΗ λέξη Κρόνακα παραπέμπει στο εμβληματικό έργο του 15ου αιώνα, από τον Κύπριο χρονικογράφο Λεόντιο Μαχαιρά και, βεβαίως, σημαίνει Χρονικό.Με το ομώνυμο έργο, ο Κυριάκος Μαργαρίτης επιχειρεί μια μυθιστορηματική ανασυγκρότηση του χρονικού ως τρόπου αφήγησης στον 21ο αιώνα.Με μεθόδους αστυνομικής έρευνας, ο ήρωας-αφηγητής διασχίζει τις εποχές της ανθρώπινης περιπέτειας και συλλέγει στοιχεία από τους αρχαίους μύθους, την παιδική ηλικία, την παγκόσμια λογοτεχνία, την εισβολή του 1974, το Άουσβιτς, και παντού αλλού, διεκδικώντας μιαν άλλη ανάγνωση της Ιστορίας και μιαν οντολογική δικαίωση για τα τραγικά συμβάντα που την έχουν σφραγίσει.Η Κρόνακα, εν τέλει, αφηγείται αυτή την ανάγνωση ως περιπέτεια και ως χειρονομία που αναζητά την ενότητα μέσα στον κατακερματισμό και τη διαφορά.Και είναι σε αυτό το πλαίσιο που ο Ερμής συνομιλεί με τον Τζόκερ, ο Παλαμήδης με τον Φίλιπ Μάρλοου, ο Τσαρλς Μπουκόβσκι με τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, και ο Φρειδερίκος Νίτσε με την Παναγία και τους διά Χριστόν σαλούς. Δημήτρης Νόλλας: Ο κήπος στις φλόγεςΤο μυθιστόρημα αυτό του Δημήτρη Νόλλα, ολοκληρώνει την Τριλογία με τίτλο «Δύσκολοι Καιροί» που περιλαμβάνει τα βιβλία Το ταξίδι στην Ελλάδα (Κρατικό βραβείο μυθιστορήματος 2014) και Μάρμαρα στη μέση.Γιώργος Σεφέρης: Έξι νύχτες στην ΑκρόποληΑπό τον Ίκαρο θα επανακυκλοφορήσει το κορυφαίο έργο του Γιώργου Σεφέρη Έξι νύχτες στην Ακρόπολη, το οποίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1974, τρία χρόνια μετά το θάνατό του, σε επιμέλεια του Γ. Π. Σαββίδη, με βάση ένα χειρόγραφο και δύο δακτυλόγραφα που βρέθηκαν στο αρχείο του ποιητή. ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗΓιάννης Αντιόχου: ΔιάλυσιςΜετά τα βιβλία Εισπνοές και Εκπνοές, ο Γιάννης Αντιόχου επανέρχεται με τη νέα ποιητική συλλογή του με τον τίτλο Διάλυσις. Γιώργος Σεφέρης: Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιάΑπό τον Ίκαρο θα επανακυκλοφορήσει το κλασικό βιβλίο του Γιώργου Σεφέρη Ποιήματα με ζωγραφιές σε μικρά παιδιά.Το βιβλίο, που πρωτοεκδόθηκε το 1992, περιλαμβάνει ποιήματα, που ακολουθούν το αγγλικό πρότυπο του «λίμερικ», γραμμένα από τον Γιώργο Σεφέρη για την προγονή του Άννα. Περιλαμβάνεται ακόμη, η όπερα Μερλίνος ο Μάγος και δύο μεταφράσεις από το «Βιβλίο των ανοησιών» του Εδουάρδου Ληρ, και από την «Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» του Λούις Κάρολ, αφιερωμένα στην κόρη της Άννας, Δάφνη. Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Ηλίου και Σελήνης άλωςΟ βραβευμένος ποιητής Κυριάκος Χαραλαμπίδης ξεκινά την συνεργασία του με τον Ίκαρο εκδίδοντας την νέα του ποιητική συλλογή. Το 2018 θα ακολουθήσει και συγκεντρωτική έκδοση όλων των προηγούμενων συλλογών του. ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑΑθανάσιος Αλεξανδρίδης: Σχολή γονέων: Παιδικοί έρωτεςΤο βιβλίο Παιδικοί έρωτες αποτελεί το πρώτο της σειράς «Σχολή Γονέων» του ψυχιάτρου-ψυχαναλυτή Αθανάσιου Αλεξανδρίδη. Το υλικό του βιβλίου αλλά και των άλλων που θα ακολουθήσουν, προέκυψε από την επεξεργασία μαγνητοφωνημένων βραδινών συζητήσεων-διαλέξεων με τους γονείς των μαθητών του δημοτικού σχολείου των Εκπαιδευτηρίων Αργύρη-Λαιμού.Η έντονη ανάγκη των γονέων να εκθέσουν και να συζητήσουν μια σειρά από θέματα που αναφέρονται στην ανάπτυξη των παιδιών τους, στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και στη σύνδεση των παιδιών με το σχολείο και το κοινωνικό περιβάλλον αποτελεί το φόντο των συναντήσεων.Η οικογένεια είναι ένας συνεχώς μεταβαλλόμενος χώρος δυνατών συγκρούσεων τόσο ανάμεσα στις δυνάμεις αγάπης και σε εκείνες της επιθετικότητας καθενός από τα άτομα που τη συγκροτούν, όσο και ανάμεσα στην ίδια ως σύνολο και στην εξωτερική πραγματικότητα. Με αυτό το πρίσμα γίνονται οι συζητήσεις, με αυτή την ψυχοδυναμική ψυχαναλυτική θεώρηση ορίζονται οι απαντήσεις. Πανουργιάς Στ. Πανουργιάς: Ελεύθεροι ΈλληνεςΟ Στρατηγός Πανουργιάς (1917-2008) υπηρετούσε στο 2ο επιτελικό γραφείο του ΓΕΣ από το 1966 και ήταν παρών στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου του 1967. Εναντιώθηκε από την πρώτη στιγμή, συνελήφθη τον Ιούνιο του 1969, παρέμεινε σε απομόνωση και μετά εξορίστηκε. Υπήρξε μέλος της διοικούσης επιτροπής της οργάνωσης που έγινε γνωστοί ως «Ελεύθεροι Έλληνες», με αρμοδιότητα τις πολιτικές επαφές.Στο βιβλίο αυτό, περιγράφει αναλυτικά τα γεγονότα όπως εκείνος τα βίωσε από τη θέση στην οποία βρισκόταν πριν και μετά την Χούντα. Η αφήγηση ξεκινά από το 1964, δίνεται έμφαση στους πρώτους μήνες του 1967, και φυσικά στο πραξικόπημα ενώ γίνεται και εκτενής περιγραφή του βασιλικού αντιπραξικοπήματος. Το βιβλίο κλείνει με ένα εκτενές κεφάλαιο για τους Ελεύθερους Έλληνες.Ο συγγραφέας έχει χρησιμοποιήσει εκτενή βιβλιογραφία, και φυσικά υλικό από το προσωπικό του αρχείο. Η έκδοση περιλαμβάνει κατάλογο των μελών των Ελευθέρων Ελλήνων, παράρτημα με ενδιαφέρον εικονογραφικό υλικό και σπάνια ντοκουμέντα, και εισαγωγή του ιστορικού Τάσου Σακελλαρόπουλου. Τάκης Σ. Παππάς: Σε τεντωμένο σκοινί- Εθνικές κρίσεις και πολιτικοί ακροβατισμοί από τον Τρικούπη έως τον Τσίπρα Μετά την επιτυχία του Λαϊκισμός και κρίση στην Ελλάδα (Ίκαρος 2015), ο Τάκης Παππάς συνεχίζει με το νέο βιβλίο του την καταβύθιση στο ιστορικό παρελθόν για να ερευνήσει τις αιτίες και τις συνέπειες παλαιότερων κρίσεων που ταλάνισαν τη χώρα. Ξεκινώντας από την εποχή του Τρικούπη και φτάνοντας μέχρι τη σημερινή κυβέρνηση, εντοπίζει τέσσερεις μακροχόνιες σπείρες κρίσεων, με τελευταία αυτήν που ζούμε σήμερα. Δεδομένου ότι κάθε μία από τις τρεις προηγούμενες κρίσεις διήρκεσε 15 χρόνια κατά μέσον όρο, ο Παππάς ενδιαφέρεται να εξηγήσει πρώτα τις αιτίες που οδήγησαν στις μεγάλες ιστορικές κρίσεις του παρελθόντος, κατόπιν τις αντιδράσεις της κοινωνίας στη δίνη τέτοιων κρίσεων και, τέλος, τους τρόπους με τους οποίους η χώρα εξέρχεται από τις κρίσεις και επιστρέφει στην ομαλότητα. Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου, ο συγγραφέας αξιοποιεί τα διδάγματα της συσσωρευμένης ιστορικής εμπειρίας για να φανταστεί το μέλλον. Υποστηρίζει ότι, σε όλες τις προηγούμενες ιστορικές κρίσεις της χώρας, ο καθοριστικότερος παράγοντας επίλυσης ήταν η πολιτική ηγεσία, με συγκεκριμένα όμως χαρακτηριστικά που αναλύονται στο βιβλίο. Ανακύπτει το ερώτημα: Υπάρχει τέτοιου είδους ηγεσία που να μας κάνει να αισιοδοξούμε πως η έξοδος από τη σημερινή κρίση είναι εφικτή, και μάλιστα σύντομα; Έφη Σαπουνά-Σακελλαράκη: Όταν μίλησε ο χρόνος Το βιβλίο της Έφης Σαπουνά-Σακελλαράκη, αποτελεί μια ιδιαίτερη αναδρομή στη ζωή της με τον σύζυγό της, Γιάννη Σακελλαράκη. Οι δυο τους, κορυφαίοι αρχαιολόγοι, έζησαν μαζί επιστημονικές αναμετρήσεις, έκαναν σημαντικές ανακαλύψεις, και συναντήθηκαν με εκλεκτούς φίλους που τους άλλαξαν τη ζωή. Την πορεία αυτή αφηγείται η συγγραφέας, σαν να αποκαλύπτει τα μυστικά της πιο ιδιαίτερης ανασκαφής. Απόστολος Δοξιάδης: Λέγοντας και ξαναλέγοντας, η λογοτεχνία, ο μυστηριώδης Πάτροκλος Γιατράς, και οι μεταμορφώσεις της Έρημης χώραςΗ διάλεξη του Απόστολου Δοξιάδη στο Φεστιβάλ Ιδεών (Festival of Ideas) του Cambridge το 2016 είχε ως θέμα το διήγημα του Νάσου Βαγενά Ο Πάτροκλος Γιατράς και οι ελληνικές μεταφράσεις της Έρημης Χώρας.Η έκδοση εκτός από τη διάλεξη και το διήγημα περιλαμβάνει την Έρημη Χώρα του Τ. S. Eliot στη μετάφραση του Γιώργου Σεφέρη, την Έρημη Γη του Ηλία Λάγιου, την Έτοιμη Γη του Α.Τ. Ελή και το επίμετρο του Γιώργη Γιατρομανωλάκη με τίτλο Συγγραφείς: Εντολοδόχοι του Νου ή αρμαθός ενθουσιαζόντων. Όλα μαζί αποτελούν μια ενότητα, που θα βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση του θέματος των μεταμορφώσεων και των μιμήσεων στη λογοτεχνία. ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Vicente Alfonso: Huesos de San Lorenzo (Ο ελληνικός τίτλος θα ανακοινωθεί σύντομα)Μετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΈκπληκτος από τη σοβαρότητα των κατηγοριών εναντίον του ασθενή του Remo Ayala, ο ψυχολόγος Alberto Albores δέχεται να αποτελέσει μέρος μιας ομάδας που θα υπερασπιστεί την αθωότητα του νεαρού. Όσο περνά ο καιρός, η πραγματικότητα παρουσιάζει όλο και περισσότερα ανησυχητικά γεγονότα σχετικά με το παρελθόν του Remo, και ο ψυχολόγος καλείται να αποφασίσει αν οι μονόλογοί του είναι απλές φαντασιώσεις ή ομολογίες αποτρόπαιων εγκλημάτων...Πόσα ψέματα και αλήθειες υπάρχουν στις ιστορίες που ο Remo αφηγείται στον ψυχολόγο του; Κάτω από ποιες συνθήκες πέθανε η μητέρα του Remo και γιατί κάποιοι προσπαθούν να σβήσουν τα ίχνη της; Είναι δυνατό να δολοφονηθεί ένας άνθρωπος σ΄ ένα μπαρ χωρίς κανείς να είναι σε θέση να επιβεβαιώσει την ταυτότητα του δράστη; Ήταν ο Remo ή μήπως ο δίδυμος αδερφός του;Οι έρευνες για την επίλυση αυτών των μυστηρίων θα ανασυνθέσουν την ιστορία της οικογένειας Ayala και θα δείξουν ότι η κάθε πραγματικότητα μπορεί να έχει απεριόριστες ερμηνείες. Neil Gaiman: Ποτέ και πουθενά (Neverwhere)Μετάφραση: Μαρία ΑγγελίδουΚάτω από τους δρόμους του Λονδίνου, όπως και κάτω από κάθε μεγάλη πόλη, υπάρχει ένας κόσμος άγνωστος και αόρατος, γεμάτος από παράξενα πλάσματα.Ο Ρίτσαρντ ζει μια συνηθισμένη ζωή που θα αλλάξει για πάντα όταν βοηθήσει μια κοπέλα που αιμορραγεί στο πεζοδρόμιο. Η πράξη καλοσύνης του, τον βυθίζει σ’ έναν κόσμο που ποτέ δεν φαντάστηκε ότι υπήρχε μέχρι σήμερα: γλιστρά μέσα από τις ρωγμές της πραγματικότητας και προσγειώνεται σ’ ένα υπόγειο Λονδίνο όπου υπάρχουν κατάσκοποι πίσω από τις σκάλες, και σκοτεινές μορφές που περιμένουν στην άλλη άκρη της πύλης...Μετά την ανάγνωση του Ποτέ και πουθενά, του Neil Gaiman, δεν θα περάσει κανένας από τα σκοτεινά μέρη του σύγχρονου κόσμου με την ίδια ―παιδιάστικη― σιγουριά. Enrique Vila-Matas: Στο Κάσσελ δεν υπάρχει λογικήΜετάφραση: Νάννα ΠαπανικολάουΈνα περίεργο τηλεφώνημα διακόπτει την καθημερινότητα ενός συγγραφέα. Η μυστηριώδης γυναικεία φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής τού λέει ότι οι ΜακΓκάφφιν θέλουν να τον προσκαλέσουν σε δείπνο για να του αποκαλύψουν τη λύση στο μυστήριο του σύμπαντος. Σύντομα θ’ ανακαλύψει ότι πρόκειται για μια πρόσκληση συμμετοχής στην Ντοκουμέντα του Κάσσελ, τη θρυλική έκθεση σύγχρονης τέχνης. Η αποστολή του συγγραφέα θα είναι να καθίσει να γράφει κάθε πρωί σε ένα κινέζικο εστιατόριο στα προάστια της πόλης, μετατρέποντας τον εαυτό του σε μια ζωντανή καλλιτεχνική εγκατάσταση.Στο Κάσσελ, ο συγγραφέας διαπιστώνει έκπληκτος ότι η ψυχολογία του δεν πέφτει όταν σουρουπώνει και ότι, αντιθέτως, τον πλημμυρίζει η αισιοδοξία όταν κάνει περίπατο, διότι τον παρασύρει η αστείρευτη ενέργεια που κάνει την καρδιά της έκθεσης να χτυπά. Είναι η αυθόρμητη και ευφάνταστη απάντηση της τέχνης που ορθώνει ανάστημα μπροστά την απαισιοδοξία.«Πρόκειται πιθανώς για την σημαντικότερη σύγχρονη λογοτεχνική προσωπικότητα της Ισπανίας.»Τζοάννα Κάβεννα, The New Yorker Emma Reyes: Memoria por correspondencia (Ο ελληνικός τίτλος θα ανακοινωθεί σύντομα)Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου Το 1969 η ζωγράφος Έμμα Ρέγιες έστειλε στο φίλο της, ιστορικό Χερμάν Αρσινιέγας, την πρώτη από τις είκοσι τρεις επιστολές που περιγράφουν τις σκληρές συνθήκες μέσα στις οποίες κύλησε η παιδική της ηλικία. Ο φίλος της συγκλονίστηκε από τις επώδυνες αυτές αναμνήσεις κι αποφάσισε να δείξει τα κείμενα στον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο οποίος ενθάρρυνε τη Ρέγιες να συνεχίσει το γράψιμο. Η αλληλογραφία κράτησε ως το 1997· σ’ αυτό το διάστημα, ο Αρσινιέγας κατάφερε να πάρει την έγκριση της Έμμα Ρέγιες για να εκδώσει τις επιστολές μετά το θάνατό της.Με μια γραφή που ξεχωρίζει για την εντιμότητα και την απουσία κάθε επιτήδευσης, η Ρέγιες περιγράφει τις αντιξοότητες που έζησε κατά την παιδική της ηλικία στην Κολομβία στις αρχές του 20ού αιώνα, όταν την εγκατέλειψαν μαζί με την αδερφή της σ’ ένα μοναστήρι. Αφηγείται χωρίς αυτολύπηση, με την ευφυΐα ενηλίκου και τη ματιά κοριτσιού, και καταφέρνει να μεταδώσει με ακρίβεια στον αναγνώστη τα συναισθήματά της.Το Memoria por correspondencia πρωτοεκδόθηκε στην Κολομβία, έγινε εκεί ένα από τα βιβλία της χρονιάς κι από τότε εξακολουθεί να συγκινεί όποιον το διαβάζει. George Saunders: Λήθη και Λίνκολν (Lincoln in the bardo)Μετάφραση: Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης Το συναρπαστικό πρώτο μυθιστόρημα του βραβευμένου με Folio Prize, και υποψήφιου για National Book Award, George Saunders, για τον Αβραάμ Λίνκολν και τον θάνατο του εντεκάχρονου γιου του, Γουίλι.Φεβρουάριος 1862. Ο Αμερικανικός Εμφύλιος μαίνεται, ενώ ο αγαπημένος εντεκάχρονος γιος του προέδρου Λίνκολν βρίσκεται βαριά άρρωστος και πεθαίνει. Στις 22 Φεβρουαρίου του 1862, δύο μέρες μετά τον θάνατό του, ο Γουίλι Λίνκολν, κηδεύτηκε σε μαρμάρινη κρύπτη στο κοιμητήριο της Georgetown. Εκείνη τη νύχτα ο Αβραάμ Λίνκολν φθάνει στο νεκροταφείο και επισκέπτεται την κρύπτη, μόνος του, περνώντας χρόνο με το άψυχο σώμα του γιου του.Με έναυσμα αυτό το ιστορικό γεγονός, o George Saunders, αφηγείται μια αξέχαστη ιστορία για την οικογενειακή αγάπη και την απώλεια, αλλά και για τις δυνάμεις του καλού και του κακού. Ο Γουίλι Λίνκολν βρίσκεται σε μια παράξενη κατάσταση που στην Θιβετιανή παράδοση ονομάζεται Μπαρντό. Μέσα σε αυτό το μεταβατικό στάδιο όπου τα φαντάσματα αυτών που έφυγαν πρόσφατα από τη ζωή και αυτών που έχουν πεθάνει από καιρό, συνυπάρχουν, μια μνημειώδης μάχη πραγματοποιείται για την ψυχή του μικρού Γουίλι.Το μυθιστόρημα Λήθη και Λίνκολν, είναι μια εξερεύνηση του βαθύτερου νοήματος και των δυνατοτήτων της ζωής, γραμμένο όπως μόνο ο George Saunders μπορεί: με χιούμορ, πάθος και ιδιαίτερη δύναμη. Tobias Wolff: Η χαρά του πολεμιστή και άλλα διηγήματαΜετάφραση: Γιάννης Παλαβός, Τάσος ΑναστασίουΤο βιβλίο αποτελεί μια ανθολογία από το σύνολο των διηγημάτων του συγγραφέα. Περιλαμβάνονται τα εξής διηγήματα:“Κυνηγοί στο χιόνι”, “Ένα επεισόδιο από τη ζωή του καθηγητή Μπρουκ”, “Ο ψεύτης”, “Η χαρά του πολεμιστή”, “Λεβιάθαν”, “Θνητοί”, “Φρέσκο χιόνι”, “Σφαίρα στο κεφάλι”, “Δικό της σκυλί” και “Άγρυπνος”.Ο Τομπάιας Γουλφ (Αλαμπάμα, 1945) είναι ένας από τους κορυφαίους σύγχρονους Αμερικανούς διηγηματογράφους. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και στη συνέχεια δίδαξε στο περίφημο Τμήμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Σίρακιουζ της Νέας Υόρκης. Από το 1997 είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Alejandro Zambra: Η ιδιωτική ζωή των δέντρων (La vida privada de los árboles)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΚάθε Κυριακή, ο Χουλιάν αφιερώνει χρόνο στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Και κάθε βράδυ, αυτοσχεδιάζει και αφηγείται στη θετή του κόρη, Ντανιέλα, λίγο πριν αυτή κοιμηθεί, πρωτότυπες ιστορίες με δέντρα. Όμως, το αποψινό βράδυ δεν είναι σαν τ’ άλλα: η Βερόνικα, γυναίκα του Χουλιάν και μητέρα της Ντανιέλας, καθυστερεί ανεξήγητα να γυρίσει σπίτι. Κι όσο η νύχτα προχωρά και η Βερόνικα δεν επιστρέφει, ο Χουλιάν αναπολεί τη ζωή τους και φαντάζεται τι σκέψεις μπορεί να κάνει για το μυθιστόρημά του η Ντανιέλα καθώς θα μεγαλώνει... χωρίς μητέρα.Ένα μυθιστόρημα με πρωτότυπη νοσταλγία και μελαγχολία, που επιβεβαιώνει τον Alejandro Zambra ως έναν εκ των σημαντικών εκπροσώπων της νέας γενιάς συγγραφέων της Λατινικής Αμερικής. Alejandro Zambra: Τεστ Δεξιοτήτων (Facsímil)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΑν πούμε ότι το Τεστ δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, θα ήταν το ίδιο παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.Με αφορμή τη δομή της λεκτικής δοκιμασίας που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002 στους αιτούντες των πανεπιστημίων, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα έργο στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις, που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους· η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς, παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια· η δυσκολία μετακίνησης σ΄ ένα ναρκοπέδιο γεμάτο από μυστικά· η απέλπιδα πεποίθηση ότι αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε. NON FICTIONErik Larson: Dead wake (Ο ελληνικός τίτλος θα ανακοινωθεί σύντομα)Μετάφραση: Κατερίνα ΣχινάΗ συναρπαστική ιστορία του ναυαγίου του Lusitania.Την 1η Μαΐου 1915, με τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο να διανύει ήδη τον δέκατο μήνα του, το Lusitania, ένα πολυτελές υπερωκεάνιο απέπλευσε από τη Νέα Υόρκη με προορισμό το Λίβερπουλ, μεταφέροντας ένα μεγάλο αριθμό επιβατών μεταξύ των οποίων πολλά παιδιά και βρέφη. Παρά το γεγονός ότι η Γερμανία είχε ανακηρύξει τις θάλασσες γύρω από τη Βρετανία ως εμπόλεμη ζώνη, οι επιβάτες του υπερωκεανίου δεν πίστευαν ότι διέτρεχαν κάποιο κίνδυνο, καθώς εδώ και έναν αιώνα τα πολιτικά πλοία είχαν κρατηθεί ασφαλή από οποιαδήποτε επίθεση. Για μήνες, τα γερμανικά υποβρύχια έσπερναν τον τρόμο στον Βόρειο Ατλαντικό, αλλά το Lusitania ήταν ένα από τα σπουδαιότερα και ταχύτερα υπερατλαντικά πλοία της εποχής, γνωστό και ως «Λαγωνικό των Θαλασσών».Η Γερμανία, ήταν αποφασισμένη να αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού και ο Walther Schwieger, καπετάνιος του υποβρυχίου U-20, ήταν έτοιμος να ανταποκριθεί σε αυτό.Ο Erik Larson στο Dead Wake με τρόπο συναρπαστικό για τον αναγνώστη, εξετάζει τη βύθιση του Lusitania από το U-20 και τα γεγονότα γύρω από το ναυάγιο, και φέρνοντας στο προσκήνιο τις ζωές μιας πλειάδας επιβλητικών χαρακτήρων, ζωγραφίζει ένα μεγάλο πορτρέτο της Αμερικής κατά την προοδευτική περίοδο. Alec Ross: Βιομηχανίες του μέλλοντος (The industries of the future)Μετάφραση: Νίκος ΡούσσοςΈνας από τους κορυφαίους ειδικούς σε θέματα καινοτομίας, ο Alec Ross, εξηγεί τι πρόκειται να συμβεί στον κόσμο μέσα στα επόμενα δέκα χρόνια. Μιλά για την πρόοδο που θα σημειωθεί και τα εμπόδια που θα αναδυθούν και πώς θα μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε.Ως ανώτερος σύμβουλος καινοτομίας του Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ, συνεργάστηκε με την Χίλαρι Κλίντον, ταξίδεψε σε σαράντα μία χώρες, εξερευνώντας τις τελευταίες εξελίξεις σε κάθε ήπειρο, και γνωρίζει καλά τι επιφυλάσσει το μέλλον.Στο βιβλίο του Βιομηχανίες του μέλλοντος, ο Ross επισημαίνει τις αλλαγές που έρχονται τα επόμενα δέκα χρόνια, αναδεικνύοντας τις καλύτερες ευκαιρίες για εξέλιξη, και εξηγώντας τον λόγο που οι χώρες ευημερούν ή φθίνουν οικονομικά. Εξετάζει τους τομείς που θα διαμορφώσουν το οικονομικό μας μέλλον, συμπεριλαμβανομένων της ρομποτικής, της ασφάλειας στον κυβερνοχώρο, της εμπορευματοποίησης της γονιδιωματικής (genomics), το επόμενο βήμα για τα μεγάλα δεδομένα (big data), και τις επικείμενες επιπτώσεις της ψηφιακής τεχνολογίας στο χρήμα και στις αγορές.Για κάθε ένα από αυτά τα θέματα, ο Ross, θέτει τις πιο δύσκολες ερωτήσεις: Πώς θα προσαρμοστούμε στην μεταβαλλόμενη φύση της εργασίας; Η προοπτική του κυβερνοπολέμου πυροδοτεί την επόμενη κούρσα εξοπλισμών; Πώς μπορούν τα αναδυόμενα έθνη του κόσμου να ελπίζουν ότι θα δημιουργήσουν τη δική τους Silicon Valley; Και τι μπορούν να κάνουν οι σημερινοί γονείς ώστε να προετοιμάσουν τα παιδιά τους για το αύριο;Ο συγγραφέας συνδυάζει την αφήγηση και την οικονομική ανάλυση για να δώσει μια ζωντανή και τεκμηριωμένη άποψη για το πώς οι σαρωτικές παγκόσμιες τάσεις επηρεάζουν τον τρόπο που ζούμε. Ενσωματώνοντας τη γνώση των ηγετών (από τους μεγιστάνες της τεχνολογίας μέχρι τους ειδικούς άμυνας), το βιβλίο Βιομηχανίες του μέλλοντος, διαπραγματεύεται τα πολύπλοκα, καίρια ζητήματα που μας απασχολούν και τα συνοψίζει με μια γλώσσα σαφή και κατανοητή. Είναι ένα βιβλίο απαραίτητο για να καταλάβουμε πώς λειτουργεί ο κόσμος ―τώρα και αύριο―, που πρέπει να διαβαστεί από επαγγελματίες σε κάθε τομέα και χώρα. ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑΜιχάλης Μουλάκης- Φίλιππος Φωτιάδης: Ένα κίτρινο φύλλοΤο Ένα Κίτρινο Φύλλο είναι η μικρή ιστορία της πτώσης ενός φθινοπωρινού φύλλου από το κλαδί του στο έδαφος. Στη διάρκεια αυτού του σύντομου ταξιδιού το φύλλο συναντά ένα σπουργίτι, ένα μερμήγκι, βλέπει τον κορμό του δέντρου που το στήριζε όλη του τη ζωή και αντικρίζει για πρώτη φορά την κουφάλα του δέντρου. Στο τέλος πέφτοντας στο χώμα συναντάει τα άλλα πεσμένα φύλλα και μαζί αναρωτιούνται για το τι θα ακολουθήσει.Οι συναντήσεις του φύλλου, στο σύντομο ταξίδι του, αναδεικνύουν τις διαφορετικές προσεγγίσεις της ζωής. Το Ένα Κίτρινο Φύλλο θα γοητεύσει και θα καταπλήξει τους μικρούς του αναγνώστες, φέρνοντάς τους σε μία πρώτη επαφή με ιδέες όπως ή ζωή και η αναγέννηση, η αντίληψη της πραγματικότητας, και η ισορροπία ανάμεσα στις δυνάμεις που συνυπάρχουν στον κόσμο.Ένα υπέροχο παραμύθι, με ιδιαίτερη εικονογράφηση, που θα αφήσει στα παιδιά ένα όμορφο και αισιόδοξο συναίσθημα. Θοδωρής Παπαϊωάννου: Σιλουανή (προσωρινός τίτλος)Δύο δίδυμα αδέρφια καλούνται να περάσουν, μαζί με τους γονείς τους, τις καλοκαιρινές διακοπές τους στο βουνό, στο σπίτι συγγενών τους. Η προοπτική των διακοπών μακριά από τη θάλασσα και την συνηθισμένη παρέα τους δεν τους ευχαριστεί καθόλου.Όταν όμως γνωρίζουν την ξαδέρφη τους με το παράξενο όνομα Σιλουανή, ανοίγεται μπροστά τους ένας ολόκληρος νέος κόσμος: ο μπλε καταρράκτης, τα ινδιάνικα βαφτίσια, η σπηλιά που αναπνέει, ο ρωμαλέος σκύλος Λέων, ο μυστήριος γέροντας Σώκος, ο νερόμυλος, το δεντρόσπιτο, οι φίλοι, τα λουλούδια της αυλής, μετατρέπουν αυτό που έμοιαζε βαρετό, σε μια μοναδική εμπειρία για τα δύο παιδιά.Η περιγραφή της φύσης, στα μέρη γύρω από την Έδεσσα, τόπο διαμονής του συγγραφέα, σε συνδυασμό με τους ζωντανούς διαλόγους και την ένταση της αφήγησης, συνθέτουν μια υπέροχη ιστορία που θα κατακτήσει τους νεαρούς αναγνώστες και θα τους ωθήσει να εξερευνήσουν την μαγεία ενός άλλου τρόπου ζωής.Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου, δημιουργός των βραβευμένων παραμυθιών Ανάποδα (Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» - Κύκλος του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, 2015) και Απέναντι (Ειδικό βραβείο βιβλιοπωλείων Public, 2016), κάνει δυναμικά την είσοδό του στο χώρο του παιδικού βιβλίου που απευθύνεται σε μεγαλύτερα παιδιά. Σειρά: ΚαράβιαΑντώνης Παπαθεοδούλου- Μαρία Αγγελίδου/ Εικονογράφηση: Χρήστος ΚούρτογλουΟι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιά Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργειαΚαράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μάς καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens. Άλκηστις Χαλικιά- Ντανιέλα Σταματιάδη: Το κουτί του ΣιλάνΟ Σιλάν έχει φτάσει στην καινούργια πατρίδα. Κάθε πρωί, φεύγει από την δομή φιλοξενίας και πηγαίνει στο σχολείο έχοντας μαζί του το κουτί του. Περνάει πολύ ωραία εκεί: παίζει με τα άλλα παιδιά, ζωγραφίζει, μαθαίνει μουσική, αλλά δεν αποκαλύπτει στους συμμαθητές του- όσο κι αν εκείνοι επιμένουν- τι έχει μέσα στο κουτί του.Όταν στο τέλος της ιστορίας, το περιεχόμενό του αποκαλύπτεται, οι φίλοι του Σιλάν, αλλά και οι αναγνώστες του βιβλίου θα νοιώσουν μεγάλη συγκίνηση και θα πάρουν μεγάλη χαρά.Ένα βιβλίο, από δύο βραβευμένες δημιουργούς- που προσεγγίζει ένα από τα πιο καίρια ζητήματα τον ημερών μας, με μεγάλη ευαισθησία και τρυφερότητα, αφήνοντας μια γλυκιά αίσθηση αισιοδοξίας. Benji Davies: Ο Νόι και η φάλαινα (The Storm Whale)Απόδοση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΑπό τον δημιουργό των βιβλίων Το νησί του παππού και Φίλοι στο λόφο, καθώς και της πετυχημένης σειράς Ο Αρκουδάκος, έρχεται ένα νέο βιβλίο.Ο μικρός Νόι ζει με τον μπαμπά του και έξι γάτες. Μια μέρα, μετά την καταιγίδα, μια φάλαινα βγαίνει στην ακτή και ο Νόι αποφασίζει να την βοηθήσει, παίρνοντάς την σπίτι, και φροντίζοντας την όσο καλύτερα μπορεί. Όταν ο μπαμπάς του Νόι γυρίζει σπίτι, καταλαβαίνει την ανάγκη του Νόι για συντροφιά, και αντιλαμβάνεται την μοναξιά του.Η περιπέτεια ενός μοναχικού μικρού αγοριού, μιας μικρής φάλαινας, και μιας φιλίας που θα αλλάξει για πάντα τις ζωές και των δυο τους, είναι μια ζεστή, τρυφερή ιστορία ειπωμένη με το μοναδικό ταλέντο του Benji Davies.Το βιβλίο έχει τιμηθεί με το Oscar’s First Book Prize, το Generalitat Valenciana Best Picture Book στην Ισπανία, και το CPNB Dutch Picture Book 2017 στην Ολλανδία. Ήταν επίσης στη βραχεία λίστα για τα Booktrust BestBooks, και Peter’s Book of the Year, καθώς και για το Bookseller’s Guild of Madrid Picture Book στην Ισπανία. Σειρά: Ο ΑρκουδάκοςBenji Davies: O Αρκουδάκος ταξιδεύει στο Διάστημα (Bizzy Bear Space Rocket)Απόδοση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΈλα να μετρήσουμε αντίστροφα και να βοηθήσουμε τον Αρκουδάκο να ξεκινήσει το ταξίδι του στο Διάστημα! Ένα ακόμη απίθανο βιβλίο από τη σειρά προσχολικών βιβλίων με ήρωα τον Αρκουδάκο.Το βιβλίο, φτιαγμένο από ανθεκτικό χαρτόνι, με κινούμενα μέρη για ατελείωτες ώρες εξερεύνησης είναι ιδανικό για παιδιά από 1 έως 3 ετών. Oliver Jeffers & Sam Winston: Ένα παιδί από βιβλία (A child of books)Απόδοση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΈνα κορίτσι φτιαγμένο από βιβλία πλέει με τη σχεδία του σε μια θάλασσα λέξεων, ώσπου φτάνει στο σπίτι ενός αγοριού. Το προσκαλεί να πάει μαζί του σε μια περιπέτεια στον κόσμο των ιστοριών, εκεί όπου όλα μπορούν να συμβούν με τη δύναμη της φαντασίας.Οι χαρακτήρες του Oliver Jeffers κινούνται και ανιχνεύουν τον δρόμο τους στο ιδιόμορφο τυπογραφικό τοπίο του Sam Winston, σε ένα βιβλίο-ύμνο στη δύναμη της αφήγησης. Στις εικόνες περιλαμβάνονται σαράντα κλασικά έργα της παιδικής λογοτεχνίας, δημιουργώντας αμέτρητες ευκαιρίες για να τα θυμηθούμε, να τα ανακαλύψουμε και να τα μοιραστούμε.Η μοναδική στο είδος της εικονογράφηση, η οποία συμπλέει αρμονικά με την εμπειρία του κειμένου, προσφέρει μια αξέχαστη αναγνωστική εμπειρία που θα εμπνεύσει και θα οδηγήσει τους αναγνώστες όλων των ηλικιών στο να εξερευνήσουν, να μάθουν και να εμπνευστούν δικές τους ιστορίες με αφορμή τις πρωτότυπες. Axel Scheffler & Julia Donaldson: Ζογκ (Zog)Απόδοση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΟ Ζογκ είναι το πιο καλόκαρδο δρακάκι του δρακοσχολείου. Είναι, όμως, και λίγο απρόσεκτος και κάθε φορά που μαθαίνει να βρυχάται, να πετάει ή να βγάζει φωτιές, κάτι του συμβαίνει. Όμως, ποιο είναι αυτό το κορίτσι που βρίσκεται πάντοτε εκεί για να του συμπαρασταθεί; Θα μπορέσει να τον βοηθήσει στη δυσκολότερη δοκιμασία: να πιάσει δηλαδή μια πριγκίπισσα;Παρά τα παθήματά του, ο Ζογκ με την επιμονή του θα γίνει ο πιο αγαπητός ήρωας μιας απίθανης ιστορίας!Από τους δύο δημιουργούς κυκλοφορεί ακόμη το βιβλίο Ο γάμος των δύο σκιάχτρων, και Ο Ξυλαράκης, ενώ από τον Axel Scheffler κυκλοφορεί η επιτυχημένη σειρά βιβλίων Τικ και Τέλα. Νέα σειρά: Κική και ΜπόμποςΣτη νέα σειρά προσχολικών βιβλίων πρωταγωνιστούν μία γάτα και ένας σκύλος: η Κική και ο Μπόμπος! Οι δύο φίλοι περνούν πολύ χρόνο μαζί εξερευνώντας τον κόσμο που τους περιβάλει, με χιούμορ και ευαισθησία.Το φοβερό δίδυμο είναι δημιουργία της εικονογράφου και σχεδιάστριας κινούμενων σχεδίων Yasmeen Ismail, που έχει βραβευτεί με τα βραβεία The New York Times' και V&A για το καλύτερο εικονογραφημένο βιβλίο και έχει υπάρξει στη μακρά λίστα για το Kate Greenaway Medal. Yasmeen Ismail: Κική και Μπόμπος: Μια ηλιόλουστη μέρα (Kiki and Bobo's Sunny Day)Απόδοση: Μαρία ΖουράρηΗ Κική και ο Μπόμπος πάνε στην παραλία. Είναι η τέλεια μέρα για να φάνε παγωτό και να κολυμπήσουν στη θάλασσα. Αλλά γιατί ο Μπόμπος είναι τόσο ανήσυχος; Μπορεί άραγε να τον βοηθήσει η Κική; Σήκωσε τα αναδιπλούμενα μέρη και ανακάλυψε τι συνέβη αυτή την ηλιόλουστη μέρα. Yasmeen Ismail: Κική και Μπόμπος: Σούπερ έκπληξη (Kiki and Bobo's Super Surprise)Απόδοση: Μαρία ΖουράρηΟ Μπόμπος ξέρει ότι σήμερα είναι μια πολύ ξεχωριστή μέρα. Και η Κική το ίδιο. Και οι δύο οργανώνουν ένα πάρτι-έκπληξη, αλλά για ποιον; Σήκωσε τα αναδιπλούμενα μέρη, παίξε και ανακάλυψε για ποιον είναι η πιο μεγάλη σούπερ έκπληξη. Νέα σειρά: Παίζω κρυφτό! Ingela P. Arrhenius: Πού είναι ο κύριος Λιοντάρης; (Where’s Mr Lion?)Πού είναι η κυρία Πασχαλίτσα; (Where's the Ladybug?) Στη νέα σειρά προσχολικών βιβλίων, οι μικροί μας φίλοι καλούνται να ανακαλύψουν πού είναι κρυμμένα τα αγαπημένα τους ζώα ανασηκώνοντας τα υφασμάτινα, μαλακά μέρη. Η παιχνιδιάρικη εικονογράφηση και ο καθρέφτης- έκπληξη στην τελευταία σελίδα θα δώσουν μεγάλη χαρά σε κάθε μικρό αναγνώστη!Δύο ιδανικά βιβλία για τα πολύ μικρά παιδιά (1-3 ετών). Rebecca Jones: Χρωματίζω κάρτες και φακέλους – ΦΥΣΗΈνα βιβλίο για όλες τις ηλικίες που περιέχει 24 κάρτες, φακέλους και αυτοκόλλητα!Πάρε τις ξυλομπογιές και τους μαρκαδόρους σου και χρωμάτισε με τα πιο απίθανα χρώματα τις σελίδες αυτού του βιβλίου. Φτιάξε μοναδικές κάρτες και φακέλους με θέμα τη ΦΥΣΗ και χάρισέ τα στους φίλους και στην οικογένειά σου.