Θοδωρής Παπαϊωάννου | Ένα Q&A με τον αγαπημένο συγγραφέα, με αφορμή το νέο του παιδικό μυθιστόρημα «Λιβένα»

Η αγάπη του Θοδωρή Παπαϊωάννου για τη φύση είναι δεδομένη για όσους παρακολουθούν το έργο του –από τη σειρά εικονογραφημένων βιβλίων με ήρωα τον Μέλιο, το σκαθάρι, μέχρι τη Σιλουανή, όπου έστησε ένα ανατρεπτικό σκηνικό διακοπών στην περιοχή της Έδεσσας. Στο νέο του παιδικό μυθιστόρημα με τίτλο Λιβένα (σε εικονογράφηση της Μάριας Μπαχά), εμπνέεται ξανά από τη φύση της Έδεσσας, γράφει με απόλυτη αφοσίωση και πιστεύει ότι τα παιδιά θα ξαναφέρουν το φως και τη ζωή.

Ας δούμε τι μας είπε ο Θοδωρής Παπαϊωάννου, με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου.

Ποια ήταν η αφορμή για να δημιουργήσεις τον χαρακτήρα της Λιβένας;

Χρόνια τριγύριζε στο μυαλό μου μια ιστορία για την πόλη που ζω. Μια ιστορία χωρίς συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο με κεντρικό χαρακτήρα ένα κορίτσι. Οι σκέψεις αυτές συναντήθηκαν κάποια στιγμή με το όνομα Λιβένα, που είναι μοναδικό. Όταν ανακάλυψα πως σχετίζεται ετυμολογικά με τα αμάραντα λουλούδια αλλά και την καλέντουλα είπα μέσα μου, αυτό είναι!

Έτσι δημιουργήθηκε η Λιβένα, το χαρισματικό κορίτσι της Κάτω Πόλης που οδηγεί μια παρέα παιδιών στην περιπέτεια της ζωής τους.

Πώς γεννήθηκε το "Δέντρο στη Μέση" και τι συμβολίζει;

Σε μια από τι καθημερινές μου βόλτες στην Έδεσσα πέρασα από μια γειτονιά που είχα να πάω πολλά χρόνια. Εκεί λοιπόν υπάρχει ένας πλάτανος ακριβώς στη μέση ενός δρόμου. Κοιτώντας τον προσεκτικά ένιωσα πως στέκει σαν σύμβολο αντίστασης για όλα τα δέντρα που κόπηκαν άδικα. Το Δέντρο στη Μέση είναι η κραυγή της φύσης προς τους ανθρώπους.

Πώς είναι η καθημερινότητά σου όταν γράφεις;

Δεν έχω μυαλό για τίποτε άλλο. Ακόμα και στον ύπνο μου πολλές φορές στριφογυρίζουν λέξεις, φράσεις και καμιά φορά ολόκληρες σελίδες από την ιστορία που γράφω. Μπαίνω σε έναν άλλο κόσμο που δύσκολα θα με βγάλει κανείς, ό,τι και να μου τάξει. Βόλτα, εκδρομή, διασκέδαση. Δεν με παραπλανούν εύκολα.

Η πλειοψηφία των βιβλίων σου χαρακτηρίζεται από τη βαθιά σύνδεσή σου με τη φύση. Πώς προέκυψε αυτή η σύνδεση;

Δέθηκα με τη φύση από πολύ μικρός. Μεγάλωσα σε ένα χωριό στις ρίζες ενός βουνού, δίπλα σε ένα ποτάμι. Όλα σχεδόν τα παιχνίδια μας τότε είχαν να κάνουν με τη φύση. Κολυμπούσαμε, κατασκευάζαμε καλύβες με καλάμια, σκαρφαλώναμε στα δέντρα. Δεν φοβόμασταν τα μυρμήγκια ή τις μέλισσες ούτε καν τα νερόφιδα στο ποτάμι. Όταν ζεις μέσα στη φύση γίνεσαι μέρος της.

Ποια είναι η πιο ξεχωριστή αντίδραση που έχεις λάβει από αναγνώστη;

Μια αναγνώστρια (φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη) μου έστειλε ένα email γράφοντάς μου πόσο υπέφερε στο Δημοτικό επειδή την κορόιδευαν για το όνομά της. Πώς την έλεγαν; Σιλουανή! Μου έγραψε λοιπόν πως παρήγγειλε μερικά αντίτυπα για να τα χαρίσει στα παιδιά που τότε την ενοχλούσαν.

Τι συμβουλή θα έδινες σε κάποιο παιδί που θέλει να γράψει μια δική του ιστορία;

Να διαβάζει όποτε θέλει, όπου θέλει, όπως θέλει, ιστορίες που του αρέσουν. Κάποια στιγμή θα γεννηθεί στο μυαλό του και η δικιά του ιστορία. Και τότε μπορεί να την γράψει και να την μοιραστεί.

Στη Λιβένα, κάποτε, οι άνθρωποι αλλάζουν και η Φύση πεθαίνει. Τι συμβαίνει; Θέλεις να μας πεις λίγα πράγματα γι' αυτό;

Πράγματι οι άνθρωποι αλλάζουν διότι η τεχνολογία έχει τραβήξει την προσοχή τους από τα θαύματα της φύσης. Τα δέντρα κόβονται, τα τσιμέντα απλώνονται παντού, τα όμορφα σπίτια γκρεμίζονται. Η φύση δέχεται αναίτια επίθεση και πεθαίνει. Σιγά σιγά σβήνει σχεδόν κάθε σημάδι ζωής. Σχεδόν…

Υπάρχουν όμως και οι άνθρωποι που ζούνε αντάμα με τη φύση. Αυτοί παρατηρούν για χρόνια τα σημάδια και προλαβαίνουν να αποφύγουν την καταστροφή. Μετακομίζουν από μια Πύλη στην Κάτω Πόλη. Εκεί θα περιμένουν υπομονετικά την ώρα που, σύμφωνα με τις προφητείες, θα γεννηθεί ένα κορίτσι που θα τους βγάλει από το σκοτάδι στο φως. Ένα κορίτσι που θα ξαναφέρει πίσω τη ζωή. Η Λιβένα.