Νέα

Η Αλεξία Βερνίκου με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου της παραμυθιού Μέχρι τον ουρανό και πίσω, έδωσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην Αλεξάνδρα Παπαδάκη και στο All You για την απώλεια, την ενηλικίωση και τις μικρές στιγμές της ζωής που την κάνουν τόσο ωραία.Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:   Εάν έχεις μικρό παιδί, σίγουρα γνωρίζεις τους χώρους προσχολικής απασχόλησης My Playce που έχει συνδημιουργήσει η Αλεξία Βερνίκου και έχεις διαβάσει αρθρογραφία της σχετικά με την ψυχολογία και τη συμβουλευτική γονέων. Η καινούρια ενασχόληση αυτής της πολυπράγμωνος μαμάς δύο κοριτσιών λέγεται συγγραφή, και το πρώτο της βιβλίο Μέχρι τον ουρανό και πίσω πραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα, αυτό της απώλειας που μας αφορά όλους, γονείς και μη.  Διάβασα το (υπέροχο) βιβλίο σας στην 9χρονη κόρη μου Ιωάννα και αμέσως... μπήκε στο ράφι και δεν ξαναβγήκε. Δεν θέλησε να το διαβάσει ξανά. Κούνησε μόνο το κεφάλι σαν να έλεγε «ξέρω, αλλά μην μου πεις κάτι παραπάνω». Έχοντας μόνο δύο γιαγιάδες, που τις αγαπά «μέχρι τον ουρανό και πίσω και τρεις κωλοτούμπες», αρνείται να μιλήσει για τον θάνατο. Δύσκολο το θέμα σας. Μιλήστε μας για αυτό.Σαφέστατα το θέμα είναι δύσκολο (ίσως το πιο δύσκολο) τόσο για τα παιδιά όσο και για εμάς τους μεγάλους. Παρόλα αυτά είναι μέρος της ζωής μας, και όσο και να θέλουμε να το αποφύγουμε, δε μπορούμε. Άρα ως γονείς είναι σημαντικό να δώσουμε στα παιδιά τη δυνατότητα να μας κάνουν ερωτήσεις πάνω στο θέμα χωρίς όμως να τους πιέσουμε. Θέλουν τον χρόνο τους και τον χώρο τους για να το διαχειριστούν. Άρα, καλά έκανε η Ιωάννα και το έβαλε πίσω στο ράφι, αφού δεν ήθελε να μιλήσει τώρα γι’ αυτό. Όταν θα έχει διάθεση ή όταν θα της χρειαστεί να το διαχειριστεί, ξέρει πού θα βρει το βιβλίο και τις απαντήσεις που χρειάζεται. Έχω την αίσθηση ότι το βιβλίο σας είναι μεν παιδικό, απευθύνεται όμως σε μας τους μεγάλους. Σε μας που ενηλικιωνόμαστε όταν κανείς πια δεν μας αποκαλεί «παιδί μου». Κάνω λάθος;Ξεκίνησε ως παιδικό βιβλίο, στη πορεία όμως είδα ότι είναι ένα βιβλίο που συγκινεί πολύ τους μεγάλους, ακριβώς γιατί ξέρουμε πόσο πονάει η απώλεια αυτή. Η γιαγιά του παιδιού μας είναι η δική μας μαμά, και στα δικά της μάτια είμαστε πάντα παιδιά. Με τον θάνατό της, έρχεται συνήθως η δική μας ενηλικίωση και εκεί είναι που πια δε μας αποκαλεί κανείς «παιδί μου». Εκπαιδευτήκατε στο πρόγραμμα της Μέριμνας για τη διαχείριση της απώλειας και του πένθους σε παιδιά και εφήβους. Στην πρόσφατη παρουσίαση του βιβλίου σας τα έσοδα των πωλήσεων ενίσχυσαν το έργο της Μέριμνας. Μιλήστε μας λίγο για τη σχέση σας με τον σύλλογο και τι πρέπει να γνωρίζουμε για αυτόν.Η Μέριμνα είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που παρέχει στήριξη σε παιδιά και εφήβους που αντιμετωπίζουν μια σοβαρή αρρώστια ή το θάνατο κάποιου αγαπημένου τους προσώπου. Ασχολείται με τη διαχείριση της απώλειας και του πένθους, τόσο στηρίζοντας οικογένειες όσο και εκπαιδεύοντας επαγγελματίες υγείας. Λειτουργεί από το 1995 με συμβουλευτικά κέντρα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και είναι ο μοναδικός οργανισμός στη χώρα μας που είναι αφιερωμένος τόσο ολοκληρωμένα στο σκοπό αυτό. Η διαχείριση του πένθους είναι ένα θέμα που με αγγίζει τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά, για αυτό τον λόγο αποφάσισα να γίνω και εγώ «φίλος» της Μέριμνας και να στηρίξω το έργο τους. Ασχολείστε με την αρθρογραφία και πλέον μπορούμε να σας αποκαλούμε και συγγραφέα. Πώς ξεκίνησε αυτό το νέο κομμάτι στη ζωή σας και πώς σκέφτεστε να το εξελίξετε;Από μικρή μου άρεσε να γράφω, άρα τα άρθρα και το βιβλίο ήρθαν σα μια φυσική συνέχεια. Θα ήθελα να γράψω και άλλα παιδικά βιβλία γιατί οι ιδέες είναι πολλές, αλλά και ένα βιβλίο για γονείς σε θέματα που αφορούν στο παιδί.Ένα ιδιαίτερο σχόλιο που ακούσατε/διαβάσατε για το βιβλίο σας...Νιώθω τυχερή γιατί το βιβλίο αγαπήθηκε γρήγορα και φάνηκε μέσα από τις κριτικές που γράφτηκαν και τη συγκίνηση που το ακολουθεί. Τα πιο ωραία σχόλια όμως έχουν έρθει από τα παιδιά υπό μορφή ερωτήσεων γύρω από τη Έλλη και τη γιαγιά της, τη ζωή και την αγάπη. Τι σας είπαν τα κορίτσια σας για το βιβλίο;Τόσο η Νεφέλη όσο και η Αμαλία, πήραν μεγάλη χαρά από το γεγονός ότι η μαμά τους έγραψε ένα βιβλίο. Μου είπαν ότι είναι «και λίγο λυπητερό αλλά και λίγο χαρούμενο» και ενθουσιάστηκαν με την εικονογράφηση. Όσον αφορά στο θέμα, είναι κάτι που και οι δύο έχουν φέρει προς συζήτηση και μοιάζει πως οι απαντήσεις που έχουν πάρει από το βιβλίο είναι (προς το παρόν) ανακουφιστικές.Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή και καταλάβαινα ότι η αγαπημένη μου γιαγιά θα πέθαινε, απέφευγα να τη συναντώ, λες και ήθελα να βγάλω από πάνω μου τη γλύκα της και έτσι η απώλεια να γίνει λιγότερο επώδυνη. Πώς διαχειριστήκατε εσείς τον θάνατο της γιαγιάς σας;Την αντίδρασή σας τη βλέπουμε συχνά στα παιδιά, να αποφεύγουν δηλαδή κάτι που ξέρουν ότι θα τους στενοχωρήσει. Είναι άλλωστε και ένας τρόπος να προστατεύουν τον εαυτό τους και (ευτυχώς) ξέρουν να το κάνουν πολύ καλά. Όταν έχασα τη δική μου γιαγιά ένιωσα (και ακόμα νιώθω) όπως και η Έλλη. Στενοχωρήθηκα, θύμωσα και η απώλεια ήταν μεγάλη. Μου έλειπε πολύ και μου λείπει ακόμα, της έχω κρατήσει όμως την πιο γλυκιά θέση μέσα στην καρδιά μου και την κουβαλάω μαζί μου σε όλα τα ωραία...Ποια ανάγκη σάς ώθησε να σπουδάσετε Ψυχολογία και ArtTherapy;Όταν έπρεπε να διαλέξω τι να σπουδάσω ήξερα πως δύο πράγματα μου άρεσαν: τα παιδιά και η τέχνη. Οι σπουδές μου τότε και η δουλειά μου σήμερα μου επιτρέπουν να τα συνδυάζω και τα δύο και να απολαμβάνω αυτό που κάνω.Για να γίνει κάποιος ψυχολόγος και να ασχολείται ενδελεχώς με τα προβλήματα των άλλων, πρέπει να έχει λύσει πρώτα τα δικά του; Θα έλεγα πως θα πρέπει να τα έχει καλά με τον εαυτό του. Οι άνθρωποι είμαστε ένα ‘work in progress’, που συνεχώς εξελισσόμαστε και μαθαίνουμε να διαχειριζόμαστε και να λύνουμε τα προβλήματα και τις δυσκολίες μας.Ποιες είναι οι ομορφότερες αναμνήσεις σας από την παιδική σας ηλικία;Τα καλοκαίρια στη Κέρκυρα. Με τις μεγάλες ξυπόλητες μέρες, την ανεμελιά, την οικογένεια, τα άπειρα παιδιά και τη θάλασσα.Έχετε συνδημιουργήσει τους χώρους προσχολικής απασχόλησης MyPlayce. Τι πιστεύετε ότι κερδίζουν εκεί τα παιδιά και τι οι γονείς;Έναν χώρο που εμπιστεύονται, στον οποίο μπορούν να λερωθούν, να δοκιμάσουν, να χορέψουν, να σκαρφαλώσουν, να μαγειρέψουν, να μοιραστούν, να μάθουν και να παίξουν. Όλα αυτά με ένα τρόπο δημιουργικό γι’ αυτούς, ξεκούραστο για τους γονείς τους και απολαυστικό για όλους. Στα χρόνια ενασχόλησής σας με τη συμβουλευτική γονέων, εάν έπρεπε να απομονώσετε μία και μόνο συμβουλή προς τους γονείς, ποια θα ήταν αυτή;Πιστεύω ακράδαντα ότι στα παιδιά πρέπει να λέμε την αλήθεια. Όποια και εάν είναι η ερώτηση, όποιο και εάν είναι το θέμα. Πάντα λαμβάνοντας υπόψη μας τη συναισθηματική και ηλικιακή ανάπτυξή τους.Ποιο είναι το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε με τα παιδιά μας;Όλοι οι γονείς κάναμε, κάνουμε και θα κάνουμε «λάθη» διότι και εμείς μεγαλώνουμε και μαθαίνουμε μαζί με τα παιδιά μας. Εάν έπρεπε να ξεχωρίσω κάτι θα έλεγα πως οι σημερινοί γονείς δυσκολεύονται να βάλουν όρια. Δυσκολεύονται να πουν «όχι» και δυσκολεύονται να μείνουν σταθεροί σε αυτό που ζητούν από τα παιδιά τους. Αυτό μπερδεύει και προκαλεί τελικά ανασφάλεια στα παιδιά.Υποθέτω πως θα είστε περιζήτητη στις παρέες των γονιών λόγω της ιδιότητάς σας (ζητάνε συμβουλές, σας λένε τα προβλήματά τους κλπ). Ή μήπως αποφεύγουν να σας τα εκμυστηρευτούν προτιμώντας να στρουθοκαμηλίσουν; Φαντάζομαι θα συμβαίνουν και τα δύο. Ως γονείς έχουμε την τάση να ωραιοποιούμε καταστάσεις και αυτό ίσως μας κάνει να στρουθοκαμηλίζουμε. Είναι πολλές οι φορές όμως που συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο και έτσι ακούω συχνά τη φράση «έχω να σου κάνω μια ερώτηση...». Πότε πρέπει να ζητάμε βοήθεια από έναν ψυχολόγο για μας ή (και) τα παιδιά μας; Όταν και εάν νιώσουμε την ανάγκη να το κάνουμε. Δεν είναι κάτι υποχρεωτικό, είναι σημαντικό όμως να ξέρουμε ότι μπορούμε εφόσον το επιθυμούμε. Το ένστικτο του γονέα είναι πολύ δυνατό και είναι σημαντικό να το ακούμε. Τόσο σε θέματα δικά μας όσο και σε θέματα που αφορούν τα παιδιά μας.Ποια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια που έχετε ακούσει από τα παιδιά σας, Νεφέλη και Αμαλία;Ότι... «οι καλοί πάντα κερδίζουν και οι καλές πράξεις μας κάνουν να νιώθουμε ωραία». Έχει γίνει μάλλον το μότο της οικογένειάς μας.Οι ωραιότερες στιγμές της μέρας μαζί με τις κόρες σας...Όταν ξυπνάνε και ακριβώς πριν κοιμηθούν. Όταν διαβάζουμε παραμύθια, όταν μου λένε τα νέα τους από το σχολείο, όταν ζωγραφίζουμε στο καβαλέτο, όταν ξεκαρδίζονται στα γέλια, όταν κάνουμε «αταξίες» μαζί και όταν αγκαλιάζουν η μία την άλλη...Ζώντας σε μια συνεχή βουή, με πολύ κόσμο και πολλές παιδικές φωνούλες, αποζητάτε πού και πού την πλήρη απομόνωση; Του να μην σηκώνετε ούτε καν το κινητό που χτυπά;Πολύ συχνά. Και όταν νιώθω την ανάγκη το κάνω. Κλείνω το κινητό, κατεβάζω ρολά και βρίσκω την ησυχία που έχω μέσα μου.«Από μικροί μαθαίνουμε να χάνουμεη απώλεια θα μπορούσε να `ναι κούνια μαςδεν μπορείς να τα ’χεις όλαπρώτη φράση που μαθαίνουμε».Στίχου του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, ερμηνευμένοι από την Νατάσα Μποφίλιου. Βρίσκετε αλήθεια μέσα τους;Φυσικά. Την απώλεια τη συναντάμε νωρίς και όχι μόνο υπό τη μορφή του θανάτου. Για αυτό και είναι σημαντικό να μάθουμε να τη διαχειριζόμαστεΤι σπουδαίο έχετε ανακαλύψει μέχρι σήμερα για τη ζωή;Ότι είναι ωραία. Και ότι είναι όλες οι μικρές στιγμές, που δε μπορεί κανείς να τις μοιραστεί με λόγια, που την κάνουν τελικά τόσο ωραία.

«Ζωγραφίζω συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου. Οι πίνακές μου είναι σα βουβά ουρλιαχτά, πολύχρωμα. Τα τέρατα που βγαίνουν απ' το χέρι μου είναι άνθρωποι, θεοί ή ζώα ή κάτι απ΄ όλα αυτά μαζί».Η «ΕΜΜΑ» της Μαρίας Πρωτοπαππά, διασκευή βασισμένη στο βιβλίο Αναμνήσεις δι' αλληλογραφίας (μτφρ. Μαρία Παλαιολόγου), που έγραψε η Κολομβιανή ζωγράφος Έμμα Ρέγιες μετά από προτροπή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, παρουσιάζεται από τις 27 Φεβρουαρίου στη Β΄ Σκηνή του Θεάτρου οδού Κεφαλληνίας, για 10 παραστάσεις, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.Ο θεατρικός κόσμος της «ΕΜΜΑ» απευθύνεται στις αισθήσεις, όχι στο νου. Είναι ένας πίνακας τρισδιάστατος ή ένα τραγούδι με πρόζα. Μέσα από τα μάτια ενός παιδιού τεσσάρων χρόνων - ζωντανεύει την Κολομβία των αρχών του 20ου αιώνα, μέσα σε μια ατμόσφαιρα Λατινοαμερικάνικου μυστικισμού και Καθολικής αυστηρότητας. Είναι εμπνευσμένος από τη ζωή ενός θηλυκού Όλιβερ Τουίστ που κατάφερε με το θάρρος, την αφέλεια και την αχαλίνωτη φαντασία του να επιβιώσει σε σκληρές συνθήκες, να ταξιδέψει σε όλον τον κόσμο και να διαπρέψει στην Ευρώπη ως καλλιτέχνης.-Ποιος σου πρόσφερε αγάπη όταν ήσουν παιδί; -Δε θυμάμαι να 'χαμε τέτοιες έγνοιες...Ο μύθος «Έμμα Ρέγιες» γεννήθηκε στην Μπογκοτά το 1919. Μεγάλωσε χωρίς γονείς και ταυτότητα. Πέθανε στο Μπορντό της Γαλλίας το 2003, στα 83 της, από έναν άγνωστο ιό.Η γραφή της είναι προφορική, ανεπιτήδευτη καθώς εκείνη ήταν αναλφάβητη: "Εκτιμώ περισσότερο τι έχεις ζήσει, πολύ λιγότερο αυτό που έχεις διαβάσει". Συντελεστές Διασκευή-Ερμηνεία: Μαρία ΠρωτοπαππάΜετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΣυνεργάτης Δραματουργίας: Κίττυ ΠαϊταζόγλουΣκηνογράφος-Ενδυματολόγος: Μαρία ΠανουργιάΦωτισμοί-Φωτογραφίες: Σάκης ΜπιρμπίληςΕπιμέλεια Κίνησης: Μαριέλα ΝέστοραΕκτέλεση κοστουμιών: Παρασκευή ΠρωτοπαππάΚατασκευή σκηνικού: Another Kind Of Art Παραγωγή: Kart ProductionsInfoΒ’ Σκηνή του Θεάτρου Οδού ΚεφαλληνίαςΚεφαλληνίας 18 ΚυψέληΠληροφορίες – κρατήσεις: 2114117878Ημέρες και ώρες παραστάσεωνΑπό 27 Φεβρουαρίου, για 10 παραστάσειςΔευτέρα και Τρίτη στις 21.00Μάθετε περισσότερες πληροφορίες εδώ

Πολλά και σημαντικά τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Ίκαρος μέσα στους επόμενους μήνες. Διαβάστε παρακάτω αναλυτικές πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε μέχρι το καλοκαίρι του 2018:ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Γιάννης Ευθυμιάδης: ΠατρείδαΟ Γιάννης Ευθυμιάδης γεννήθηκε το 1969 στον Πειραιά. Σπούδασε κλασική φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο αρχαίο ελληνικό δράμα. Έχει εκδώσει πέντε ποιητικές συλλογές (Στίγμα, ιδιωτική έκδοση 2004, Καινός διαιρέτης, Νεφέλη 2007, Γράμματα στον Πρίγκιπα, Μικρή Άρκτος 2010, 27 ή ο άνθρωπος που πέφτει, Μικρή Άρκτος 2012, Πάνω στο σώμα σου, Μικρή Άρκτος 2014) και ένα λογοτεχνικό δοκίμιο (12 κείμενα συνομιλίας με Το Μονόγραμμα του Οδυσσέα Ελύτη, Καλλιγράφος 2014). Έχει μεταφράσει άγγλους και αμερικανούς ποιητές. Ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες και έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά, ενώ έχει μελοποιηθεί και δισκογραφηθεί ο κύκλος ποιημάτων Το κρύσταλλο του κόσμου (Μετρονόμος 2016). Εργάζεται ως εκπαιδευτικός, έχει εκδώσει φιλολογικά βιβλία για τη Μέση Εκπαίδευση και είναι συνεργάτης σε λογοτεχνικά, έντυπα και ηλεκτρονικά, περιοδικά. Θάνος Σταθόπουλος: Η ώρα Πεζόμορφα κείμενα, σημειώσεις, παραθέματα, ίχνη, αναγνώσεις, αναφορές, επισημάνσεις, θραύσματα για την ποιητική του χώρου, τον χώρο ως εργαστήριο, τον αρχιτεκτονικό χώρο και το ψυχικό κέντρο.Ο Θάνος Σταθόπουλος, στο έβδομο βιβλίο του, δίνει βαρύτητα στην ποιητική του χώρου κάνοντας μια νύξη για ό,τι θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “αρχιτεκτονικό χώρο”, δηλαδή την περιοχή στην οποία λαμβάνει χώρα η ανθρώπινη έκφραση και η οποία ορίζεται από το σώμα, τα ενεργήματα, την κατοίκηση, τη μνήμη, το χρόνο, τα σημεία, τη μορφοποίηση και το ψυχικό κέντρο. Η πραγματικότητα αναγνωρίζεται μέσα από το όνειρο και το κείμενο εννοείται ως ερωτικό γεγονός. Η ώρα σημαίνει στο κέντρο των πραγμάτων. Γιάννης Ψυχοπαίδης: Στον βυθό των ονείρων. Εικόνες από την Οκτάνα του Ανδρέα ΕμπειρίκουΟ εικαστικός Γιάννης Ψυχοπαίδης εμπνέεται από την Οκτάνα, ενός εκ των κορυφαίων έργων της ελληνικής λογοτεχνίας και παρουσιάζει έναν τόμο με 39 έργα ζωγραφικής και επιλεγμένα αποσπάσματα του έργου.Τα έργα που περιλαμβάνονται στην έκδοση θα εκτεθούν στην γκαλερί Ζουμπουλάκη 27-31 Μαρτίου 2018.  ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑΕυτυχία Γιαννάκη: Πόλη στο φωςΜια έγκυος γυναίκα, με καριέρα μοντέλου, δολοφονείται άγρια στη μονοκατοικία της στο Καβούρι. Ο Αστυνόμος Χάρης Κόκκινος και η ομάδα του αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν ένα έγκλημα που τους φέρνει αντιμέτωπους με προσδοκίες που διαψεύστηκαν, κυκλώματα ντόπινγκ στον αθλητισμό κι έναν κύκλο βίας που ξεκινάει από τη Σερβία του 1995 για να καταλήξει στην Αθήνα του 2014. Ταυτόχρονα, ο γιος του σαρανταπεντάρη Αστυνόμου δικάζεται με κατηγορίες που δοκιμάζουν τις αντοχές του, καθώς αναζητά τις δικές του ευθύνες στα λάθη του παρελθόντος.Σε αυτή την υπόθεση όλοι είναι ύποπτοι και οι ανακρίσεις φέρνουν στο φως μια πόλη που μετατρέπεται σε κλειστό δωμάτιο. Το ερώτημα που τίθεται είναι μέχρι πού μπορείς να φτάσεις όταν δεν έχεις πια τίποτα να χάσεις. Όταν διαπιστώνεις ότι η ελπίδα δεν πεθαίνει τελευταία.Η ιστορία αποτελεί το τρίτο μέρος της Τριλογίας της Αθήνας και δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η πόλη, το φως και το σκοτάδι της. Λίνα Ρόκου: Το τέλος της πείναςΠρόκειται για το πρώτο βιβλίο της δημοσιογράφου Λίνας Ρόκου.«Θα σου πουλήσω τον σπλήνα μου», λέει η Έμμα στον Σαν κι έτσι ξεκινά μια αλυσίδα από παράξενες συναλλαγές ανάμεσα στη νεαρή άνεργη και στον ιδιαίτερο παλιατζή που ενδιαφέρεται όχι για πλυντήρια αλλά για τους φρονιμίτες και την ερωτική αλληλογραφία της γυναίκας που τον καλεί στο σπίτι της. Ενώ εκείνος αγοράζει κι άλλα κομμάτια του κορμιού της εκείνη του αποκαλύπτει την ιδιόμορφη σχέση που είχε αναπτύξει με τον Λ.Ρ. και το πώς ο τελευταίος ήθελε να ξανακτίσει το σώμα της.Πώς αποδομείς τον άλλον για να φτάσεις στον πυρήνα του; Μπορείς να αγοράζεις τους φρονιμίτες του και σε ποια τιμή; Ένα γλειφιτζούρι μπορεί να αποτελεί οικονομικό αντίτιμο; Υπάρχουν ιπτάμενα φυτά; Πώς πουλιέται μια καρδιά; Έχεις διαβάσει σελίδες από το ημερολόγιο του κυρίου Π.; Σου έχει σταθεί ποτέ ένα μήλο στο λαιμό; ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΓιώργος Σεφέρης: Μέρες Η & Μέρες ΘΕπιμέλεια: Κατερίνα Κρίκου- DavisΟι δύο τελευταίοι τόμοι του προσωπικού ημερολογίου του Γιώργου Σεφέρη.Πρόκειται για δύο πολυσέλιδα βιβλία που περιλαμβάνουν, πέρα από τις εγγραφές του Γιώργου Σεφέρη, εισαγωγικό σημείωμα της επιμελήτριας, σημειώσεις, επίμετρο με συμπληρωματικό υλικό και ευρετήριο προσώπων. Η Κατερίνα Κρίκου Davis, στον εκτενή σχολιασμό των εγγραφών δίνει εξηγήσεις πραγματολογικού χαρακτήρα, ταυτίζει τις λογοτεχνικές αναφορές, κάνει διευκρινήσεις για τα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εποχής, και δίνει πληροφορίες για τα αμέτρητα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες, ενώ παράλληλα επισημαίνει τις αντιστοιχίες που υπάρχουν με άλλα κείμενα του ποιητή.Οι Μέρες Η εκτείνονται από τον Ιανουάριο του 1961 ως και τον Δεκέμβριο του 1963. Καλύπτουν τους τελευταίους μήνες της θητείας του Σεφέρη ως Πρέσβη στη Μεγάλη Βρεταννία και φτάνουν ως τον επαναπατρισμό του και την αναγγελία του Νόμπελ.Οι Μέρες Θ ξεκινούν τον Φεβρουάριο του 1964 και η τελευταία εγγραφή είναι τον Μάιο του 1971, διάστημα που περιλαμβάνει και την επιβολή της χούντας στην Ελλάδα.Οι πολυαναμενόμενοι δύο τόμοι Η΄ και Θ΄ ολοκληρώνουν τα ημερολόγια του Γιώργου Σεφέρη καλύπτοντας την τελευταία δεκαετία της ζωής του. ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ - ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΓΟΝΕΙΣΑθανάσιος Αλεξανδρίδης: Σχολή ανήσυχων γονέων: Παιδικοί φόβοιΣτο δεύτερο βιβλίο της σειράς «Σχολή Ανήσυχων Γονέων» ο ψυχίατρος-ψυχαναλυτής Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, επανέρχεται με ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα που απασχολεί την πλειονότητα των γονέων, αυτό των παιδικών φόβων.Το υλικό του βιβλίου, όπως και του πρώτου της σειράς, Παιδικοί έρωτες (Ίκαρος, 2017), προέκυψε από την επεξεργασία μαγνητοφωνημένων βραδινών συζητήσεων-διαλέξεων του Αθανάσιου Αλεξανδρίδη με τους γονείς των μαθητών του δημοτικού σχολείου των Εκπαιδευτηρίων Αργύρη-Λαιμού.Η έντονη ανάγκη των γονέων να εκθέσουν και να συζητήσουν μια σειρά από θέματα που αναφέρονται στην ανάπτυξη των παιδιών τους, στις ενδοοικογενειακές σχέσεις και στη σύνδεση των παιδιών με το σχολείο και το κοινωνικό περιβάλλον αποτελεί το φόντο των συναντήσεων.Η οικογένεια είναι ένας συνεχώς μεταβαλλόμενος χώρος δυνατών συγκρούσεων τόσο ανάμεσα στις δυνάμεις αγάπης και σε εκείνες της επιθετικότητας καθενός από τα άτομα που τη συγκροτούν, όσο και ανάμεσα στην ίδια ως σύνολο και στην εξωτερική πραγματικότητα. Υπό αυτό το πρίσμα γίνονται οι συζητήσεις, με αυτή την ψυχοδυναμική ψυχαναλυτική θεώρηση ορίζονται οι απαντήσεις. ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Sebastian Barry (Ιρλανδία): Μέρες χωρίς τέλος (Days without end)Μετάφραση: Μαρία ΑγγελίδουΟ Ιρλανδός Sebastian Barry επιστρέφει με ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα τοποθετημένο στην Αμερική κατά τα μέσα του 19ου αιώνα: μια δυνατή ιστορία δύο ανδρών που ζουν σε κάποιες από τις πιο κρίσιμες στιγμές στην ιστορία της Αμερικής.Έχοντας καταταγεί στον αμερικάνικό στρατό τη δεκαετία του 1850, σε ηλικία μόλις δεκαεπτά ετών, ο Thomas McNulty και ο συμπολεμιστής του John Cole, μάχονται στους ινδιάνικους πολέμους και στη συνέχεια στον αμερικανικό εμφύλιο. Ορφανοί, έχοντας βιώσει τρομερές κακουχίες και οι δύο, και παρά τις φρικαλεότητες που αντικρίζουν, βρίσκουν τις μέρες που διανύουν γεμάτες από φως και ζωντάνια. Στη συνέχεια, μια μικρή Ινδιάνα διασταυρώνεται μαζί τους και η πιθανότητα μιας ευτυχίας φαίνεται να είναι εφικτή, αν και μόνο μπορέσουν να επιβιώσουν.Κινούμενο από τις πεδιάδες της Δύσης μέχρι στο Τενεσί, το πιο πρόσφατο βιβλίο του Sebastian Barry είναι ένα αριστούργημα ατμόσφαιρας και γλώσσας που μας προκαλεί να σκεφτούμε ότι ίσως αξίζει να ζεις μια πικρή ζωή με κάποιες στιγμές διασκορπισμένης ευτυχίας.Το βιβλίο τιμήθηκε με τα Costa Book Award for Novel 2016 και Walter Scott Prize 2017, και επιπλέον βρέθηκε στη μακρά λίστα των The Man Booker Prize 2017, HWA Endeavour Ink Gold Crown 2017 και Andrew Carnegie Medals for Excellence in Fiction 2018.Τον Φεβρουάριο του 2018 ο Sebastian Barry τιμήθηκε με την ανώτατη διάκριση των Ιρλανδικών Γραμμάτων (Laureate for Irish Fiction). Georgi Gospodinov (Βουλγαρία): Η φυσιολογία της μελαγχολίας (The physics of sorrow)Μετάφραση: Αλεξάνδρα ΙωαννίδουΈχοντας συμπεριληφθεί στη μακρά λίστα των βραβείων Strega Europeo (Ρώμη, 2014) και Gregor von Rezzori (Φλωρεντία, 2014) και τιμηθεί με το σύνολο των λογοτεχνικών βραβείων στη Βουλγαρία, το μυθιστόρημα Η φυσιολογία της μελαγχολίας, κατατάσσει τον Georgi Gospodinov ανάμεσα στους πιο εφευρετικούς και τολμηρούς συγγραφείς της Ευρώπης.Χρησιμοποιώντας τον μύθο του Μινώταυρου ως κεντρική εικόνα του, ο αφηγητής του βιβλίου (το alter ego του συγγραφέα) κατασκευάζει έναν λαβύρινθο ιστοριών για την οικογένειά του, μεταπηδά σε διαφορετικές εποχές και οπτικές, εξερευνώντας τη νοοτροπία και τα αδιέξοδα των ανατολικών Ευρωπαίων.Ένα απίστευτα συγκινητικό αλλά και γεμάτο χιούμορ βιβλίο για τις ανθρώπινες ανησυχίες, την ενσυναίσθηση και την απώλειά της, που φωτίζει ζητήματα όπως η εγκατάλειψη και η απομόνωση. Η πρωτότυπη δομή και η εκπληκτική αφήγησή του γοήτευσαν τη διεθνή κριτική, που το χαρακτήρισε ως ένα από τα κορυφαία ευρωπαϊκά μεταμοντέρνα μυθιστορήματα. Fabio Stassi (Ιταλία): Η χαμένη αναγνώστρια (La lettrice scomparsa)Μετάφραση: Δήμητρα ΔότσηΣτο γοητευτικό μυθιστόρημα του Fabio Stassi, τα βιβλία καταλήγουν να αποτελούν θεραπείες, φάρμακα, μέχρι και ερευνητικά μέσα για την εξιχνίαση ενός εγκλήματος.Ένας ιδιαίτερα λογοτεχνικός χαρακτήρας, ο Vince Corso, γεννιέται από τη φευγαλέα σχέση της μητέρας του με έναν ταξιδιώτη, και έχει μοναδική κληρονομιά του πατέρα του τρία βιβλία που ξέμειναν στο δωμάτιό του πριν το αφήσει.Επηρεασμένος από αυτό, κι έχοντας διαβάσει πάρα πολύ στη ζωή του, είναι σίγουρος πλέον ότι η λογοτεχνία είναι ένα παράξενο ψέμα, ικανό να χειριστεί τη ζωή... Για να επιβιώσει επινοεί τη βιβλιοθεραπεία, μέσω της οποίας προτείνει αξιόλογα βιβλία ως φάρμακο σε ανθρώπους που του περιγράφουν τις πνευματικές ή σωματικές τους παθήσεις.Όταν ανακαλύπτει μια μέρα ότι η γειτόνισσά του έχει εξαφανιστεί, και ότι ο σύζυγός της κατηγορείται για δολοφονία, αρχίζει να μελετά τη γυναίκα μέσα από τα βιβλία που διάβασε και τα οποία είχε καταγράψει στα αρχεία του ένας μοναχικός βιβλιοπώλης. Είναι πεπεισμένος ότι η γυναίκα με τον θάνατό της, έγραψε μια ιστορία που μόνον ο ίδιος μπορεί να αποκρυπτογραφήσει.Ίσως η αλήθεια που προκύπτει από αυτή την έρευνα να είναι μια θλιβερή νίκη για τη λογοτεχνία που μας επιτρέπει να περιπλανηθούμε στον μαγικό λαβύρινθο της γραφής. Marina Tsvietáieva (Ρωσία): Ο δικός μου Πούσκιν (Мой Пушкин)Μετάφραση: Φώτος ΛαμπρινόςΣτο βιβλίο της δημοφιλούς Ρωσίδας ποιήτριας Μαρίνα Τσβετάγεβα (1892-1941), Ο δικός μου Πούσκιν, η συγγραφέας αναμιγνύει με εξαιρετικό ενδιαφέρον την αφήγηση, την αυτοβιογραφία, και την ποιητική πρόζα, σε μια ιδιαίτερη αναζήτηση για την ανακάλυψη της λογοτεχνίας και την ικανότητά της να μεταμορφώνει την πραγματικότητα.Η Μαρίνα Τσβετάγεβα σκιαγραφεί τον Πούσκιν της παιδικής της ηλικίας, τις κρυφές αναγνώσεις της, τη διαδρομή αλλά και τη συνάντηση με τον κορυφαίο ποιητή. Alejandro Zambra (Χιλή): Τεστ δεξιοτήτων (Facsímil)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΤο να πούμε ότι το Τεστ δεξιοτήτων αποτελεί ένα μυθιστόρημα, είναι εξίσου παρακινδυνευμένο με το να πούμε ότι δεν είναι. Ίσως είναι καλύτερα να αναφέρουμε απλώς, ότι είναι ένα βιβλίο του Alejandro Zambra, γιατί το ύφος και τα θέματα που τον μετέτρεψαν σε μια ουσιαστική φωνή της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας, ξεδιπλώνονται εδώ με τρόπο ουσιαστικό και έντονο.Με αφορμή τη δομή του συστήματος εξετάσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια που εφαρμόστηκε στη Χιλή από το 1967 μέχρι το 2002, ο συγγραφέας δημιουργεί ένα απροσδόκητο έργο, στο οποίο οι ιστορίες συνυπάρχουν με λογοτεχνικά αποσπάσματα και γλωσσικές ασκήσεις που αποτελούν περισσότερο ηθικά προβλήματα: η ανάγκη να πούμε ψέματα για να επιβεβαιωθούμε στους άλλους, η επιθυμία να δημιουργήσουμε δεσμούς παρά τη δυσπιστία στην αγάπη και στην οικογένεια, η δυσκολία μετακίνησης σ’ ένα ναρκοπέδιο μυστικών, η απελπισμένη πεποίθηση ότι, αντί να μάθουμε να σκεφτόμαστε, εκπαιδευτήκαμε να υπακούμε και να επαναλαμβάνουμε. ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ Σειρά: ΚαράβιαΜαρία Αγγελίδου- Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΕικονογράφηση: Χρήστος ΚούρτογλουΗλικίες: από 7 ετώνΚαράβια πραγματικά και φανταστικά, της μυθολογίας και της λογοτεχνίας, της αρχαίας αλλά και πρόσφατης ιστορίας, μας καλούν να σαλπάρουμε μαζί τους σε ένα ταξίδι στο χώρο και το χρόνο, σε ένα ταξίδι όπου όλα μπορούν να ειπωθούν ως ιστορία ναυτική.Οι δημιουργοί της σειράς βιβλίων «Καράβια», επανέρχονται με δύο νέους τίτλους:Καράβια που έπαιξαν με τη φωτιάOταν ένα καράβι βουλιάξει, πώς γίνεται η φωτιά που κουβαλούσε στο αμπάρι του να μείνει στον αφρό... και να μη σβήσει; Τι θα γίνει άραγε ο μαθητευόμενος πιλότος ποταμόπλοιων Σαμ όταν μεγαλώσει; Πόσα καράβια κάηκαν για χάρη ενός και μόνο πειρατικού νησιού; Πόσα χρόνια μπόρεσε να αντέξει στο απόλυτο σκοτάδι, το ίδιο το καράβι του Ήλιου;    Καράβια που ταξίδεψαν την περιέργειαΓιατί στο Καλυψώ αρέσει να κάθεται ανάποδα, με την καρίνα πάνω και τη γέφυρα μες στο νερό; Ποιο καράβι ήταν αυτό που χώρεσε την πιο αχόρταγη απ’ όλες τις περιέργειες του κόσμου; Υπάρχουν άραγε αρχαία καράβια… ολοκαίνουργια; Ποιο καράβι ήταν που έκανε τον Μεγαλέξαντρο να κλάψει; Και γιατί; Ως πού θέλησε να φτάσει το Βάσα, το καμάρι του βασιλικού στόλου, με το γενναίο μακροβούτι του;   Τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς (Καράβια που δε φοβήθηκαν και Καράβια που ταξίδεψαν τη φαντασία) έχουν διακριθεί από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου, κι έχουν ενταχθεί στη διεθνή λίστα White Ravens. Benji Davies: Το Γκρότλιν (The Grotlyn)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 4 ετώνΈνα μοναδικά εικονογραφημένο βιβλίο γεμάτο μυστήριο και αγωνία από τον βραβευμένο δημιουργό των βιβλίων Ο Νόι και η φάλαινα, Το νησί του παππού, και της σειράς του Αρκουδάκου.Ποιο είναι το μυστηριώδες Γκρότλιν; Τι είδους πλάσμα είναι αυτό που τριγυρίζει σε όλη την πόλη, φοβίζοντας όλους στο πέρασμά του;  To Γκρότλιν σπίτι σου τα βράδιαστριφογυρίζει στα σκοτάδια…Μα πρόσεχε, μην μπερδευτείς!Το μάτι βλέπει, ό,τι σκεφτείς.Ο Benji Davies στο πολυαναμενόμενο βιβλίο του, παρουσιάζει μια ατμοσφαιρική ιστορία με ομοιοκαταληξίες και πολλούς χαρακτήρες που θα επιβεβαιώσει με τον πιο ανατρεπτικό τρόπο τη φράση ότι τα «φαινόμενα απατούν»... Julia Donaldson- Axel Scheffler: Οι πέντε άσχημοι (The Ugly five)Μετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετώνΕμπνευσμένο από τους «πέντε άσχημους», όπως αποκαλούνται αυτά τα -όχι και τόσο γνωστά- ζώα της Αφρικής, το ολοκαίνουργιο βιβλίο της Julia Donaldson και του Axel Scheffler είναι ένα υπέροχο βιβλίο για όσους δεν αγαπιούνται αρκετά, εξαιτίας της εμφάνισής τους.Η αστεία, ενθουσιώδης ομοιοκαταληξία του κειμένου είναι ιδανική να διαβαστεί φωναχτά, ενώ η εικονογράφηση ζωντανεύει την εντυπωσιακή σαβάνα μπροστά στα μάτια κάθε αναγνώστη.Από τους δύο δημιουργούς κυκλοφορούν ακόμη από τον Ίκαρο τα βιβλία: Ζογκ, Ο γάμος των δύο σκιάχτρων, και Ο Ξυλαράκης, ενώ από τον Axel Scheffler κυκλοφορεί η επιτυχημένη σειρά βιβλίων Τικ και Τέλα. Linda Sarah - Ben Mantle: Του Τομ οι μαγικές μηχανές (Tom's Magnificent Machines)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετώνΑπό τη συγγραφέα του βιβλίου Φίλοι στον λόφο έρχεται ένα ακόμη συναισθηματικά φορτισμένο αλλά συνάμα βαθιά αισιόδοξο βιβλίο που διερευνά με εύστοχο τρόπο θέματα όπως αυτό της αγάπης και της υποστήριξης μεταξύ παιδιών και γονέων.Ο Τομ και ο Μπαμπάς του λάτρευαν να φτιάχνουν μαζί πράγματα, και πιο συγκεκριμένα, πράγματα που κινούνται! Σύντομα οι εφευρέσεις τους έγιναν πιο μεγάλες, πιο γρήγορες και πιο τρελές. Τώρα το σπίτι τους ήταν γεμάτο από δημιουργίες που ανεβοκατέβαιναν, στριφογύριζαν, πετούσαν.Κι ύστερα, ήρθε μια αλλαγή, γρήγορη σαν αστραπή. Ο Μπαμπάς έχασε τη δουλειά του. H θλίψη απλώθηκε στο σπίτι σαν συννεφιά του χειμώνα. Μέχρι που ο Τομ σκέφτηκε μια τρομερή ιδέα με αφορμή τις ιδιαίτερες εφευρέσεις οχημάτων τους, δημιουργώντας κάτι εκπληκτικό, κάτι που ο κόσμος δεν είχε αντικρίσει ποτέ πριν...

Η Ισμήνη Καπάνταη με αφορμή την κυκλοφορία του πρώτου της αστυνομικού μυθιστορήματος Αστική Οικία στο Χαλάνδρι, έδωσε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Ελπιδοφόρο Ιντζέμπελη για το diastixo.gr.Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:Ποια ήταν η αφορμή για να γραφεί το βιβλίο Αστική Οικία στο Χαλάνδρι;Τον τελευταίο καιρό έκανα προσπάθειες για να αντιληφθώ πότε και σε ποια σημεία σφάλλαμε ως κοινωνία και φθάσαμε σ’ αυτό που βιώνουμε σήμερα, την κρίση δηλαδή, κρίση όχι μονάχα οικονομική, αλλά κυρίως κοινωνική. Φυσικό ήταν, λοιπόν, ν’ ανατρέξω στα χρόνια που προηγήθηκαν, στα χρόνια της επίπλαστης ευδαιμονίας, τα χρόνια όχι τόσο της δεκαετίας του ’80 αλλά της δεκαετίας του ’90, χρόνια κατά τη διάρκεια των οποίων είχε παγιωθεί μέσα μας η βεβαιότητα ότι η όποια ευδαιμονία μας δεν έχει ούτε θα έχει κανένα κόστος ποτέ. Παράλληλα θα έπρεπε ίσως να προσθέσω ότι τελευταία ξαναδιαβάζω, για άλλους λόγους βέβαια, τα της δημιουργίας του νεοελληνικού κράτους (Διαμαντούρο, Δερτιλή, Κλογκ καθώς και απομνημονεύματα αγωνιστών). Αν ψάξει κανείς μέσα σ’ αυτό το υλικό διαπιστώνει, όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ότι σε πάρα πολλά σημεία, κι αυτά είναι πάντοτε τα «κακά», τα αρνητικά, παραμένουμε στην κοινωνική μας συμπεριφορά αναλλοίωτοι. Η εμπειρία προφανώς δεν μας διδάσκει κι επαναλαμβάνουμε, με πάθος μάλιστα, τα ίδια λάθη. Έτσι νομίζω ότι προέκυψε η Αστική Οικία στο Χαλάνδρι.Ο τίτλος που διαλέξατε είναι συμβολικός ή προσδιορίζει κάποια πρόσωπα, κάποιες καταστάσεις;Ο τίτλος είναι καθαρά συμβολικός. Κατά καιρούς τίθεται το θέμα των τάξεων στην Ελλάδα και ειδικά το θέμα της αστικής τάξης, ἀλλοτε ως ερώτημα, «έχει η Ελλάδα αστική τάξη;» και άλλοτε ως καταληκτικό συμπέρασμα, «η Ελλάδα ούτε είχε ποτέ ούτε έχει τώρα αστική τάξη». Την απάντηση, βέβαια, κάποια στιγμή, στο μέλλον, θα τη δώσουν οι επιστήμονες, οι ιστορικοί. Στην Αστική Οικία στο Χαλάνδρι, όμως, ορισμένοι από τους μυθιστορηματικούς μου ήρωες είναι, κατά την άποψή μου, ως συγγραφέως, μια εκδοχή των Ελλήνων αστών.Στο μυθιστόρημα, κύριο πρόσωπο είναι η Ασπασία Αρναούτη. Από πού βρίσκει τη δύναμη και επιβάλεται σε όλη την οικογένεια;Στην Ελλάδα των νεανικών χρόνων της Ασπασίας Αρναούτη, κι ενώ τα περί ισότητας των δύο φύλων μόνο στον χώρο της επιστημονικής φαντασίας θα ήταν δυνατόν να υπάρξουν, οι γυναίκες ήταν που κυβερνούσαν, στην ουσία, το σπιτικό τους κι αυτό με τη συναίνεση των αντρών. Οι ρόλοι τους ήταν βεβαια χωρισμένοι και διακριτοί, αλλά ως αρχηγός νοείται πάντα ο άντρας. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας σε πολλά νησιά, όπου οι ναυτικοί άντρες της οικογένειας έλειπαν όλο τον χρόνο, τον ρόλο τους τον αναλάμβαναν σε όλους τους χώρους οι γυναίκες. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, ανάμεσα στα άλλα, το οικογενειακό σπίτι να κληροδοτείται νόμιμα όχι στον πρωτότοκο γιο, όπως γινόταν αλλού, αλλά στην πρωτοκόρη, την αποκαλούμενη και «κανακαρή». Η Ασπασία είναι μια γυναίκα που έχει αγωνιστεί και που ξέρει από πριν τις καταστάσεις που έρχονται. Φτάνει μόνο αυτό για να κατορθώσει να επιβιώσει στον επιχειρηματικό κόσμο;Η Ασπασία Αρναούτη ανήκει σ’ ένα ιδιαίτερα προικισμένο, αλλά από την άλλη μεριά τρομαχτικό είδος ανθρώπων, αντρών ή γυναικών, που έχουν προαποφασίσει να μη νικηθούν, να μη χάσουν, και είναι, κατά συνέπεια, διατεθειμένοι να καταβάλουν χωρίς δεύτερη σκέψη το οποιοδήποτε τίμημα στο παιχνίδι που παίζουν προκειμένου να κερδίσουν. Των ανθρώπων που δεν διστάζουν να θυσιάσουν τους πάντες και τα πάντα – η Ασπασία στο βιβλίο μου όχι μόνον θυσιάζει παιδιά και εγγόνια αλλά, υπό μίαν έννοια, πραγματοποιώντας το, το απολαμβάνει κιόλας. Είναι το ανθρώπινο είδος που δεν έχει αναστολές, οι άνθρωποι που, ιδιαίτερα στις παρακμιακές κοινωνίες, οχι μόνον επιβάλλονται, αλλά αποτελούν και πρότυπα.Αναφέρεστε στη δεκαετία του 1990. Τότε γιατί όλοι πίστευαν ότι μπορούν με τα χρήματα να τα πετύχουν όλα;Απάντηση στο ερώτημά σας δεν έχω, δυστυχώς. Μελετώντας τα πράγματα τώρα, απορούμε όλοι μας με την αφέλεια που μας διέκρινε τότε, ως κοινωνία. Εθελοτυφλούσαμε; Ήμαστε αυτοκαταστροφικοί; Δεν ξέρω, όταν όμως επανεξετάζουμε τα πράγματα απορούμε διαπιστώνοντας την ευκολία με την οποία αποδεχόμασταν όλα τα θετικά (τα «τζάμπα» θετικά) χωρίς ποτέ ν’ αναρωτηθούμε το πώς προέκυψαν και το γιατί. Σήμερα απλώς πληρώνουμε το τίμημα, φουσκωμένο κατά πολύ, βέβαια. Στη ζωή όλα, μα όλα, κοστίζουν κι εμείς προφανώς το είχαμε ξεχάσει.Περιγράφετε καταστάσεις σκληρές και κυριότερα την εκμετάλλευση των ανθρώπων. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη για να τιμωρήσει αυτούς που χρησιμοποιούν τους αδύνατους ως υποχείριο για να πετύχουν τον στόχο τους, που είναι το κέρδος;Δικαιοσύνη πάντοτε υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει, υπάρχει όμως παράλληλα και η θεσμική διαφθορά, η οποία ανθεί σε περιόδους κοινωνικής παρακμής. Η κοινωνία μέσα στην οποία κοινούνται οι ήρωές μου είναι σαφώς παρακμιακή.Η Μητροδώρα ή Ντόρη παίζει με τη φωτιά. Μήπως ξεφεύγει από τα όρια που της έχουν καθορίσει;Δεν θα το έλεγα. Ποιος καθορίζει, άλλωστε, τα συγκεκριμένα «όρια», όπως τα αποκαλείτε, και πότε; Είναι τα ίδια πάντοτε, σε όλες τις εποχές; Η Ντόρη μεγάλωσε και ζει μέσα σ’ ένα περιβάλλον όπου το μόνο που μετράει είναι το «πόσα έχεις», και σε καμία περίπτωση το πώς τα απέκτησες. Είναι η κοινωνία όπου κύριο και πρώτιστο μέλημα όσων την απαρτίζουν είναι η επίδειξη. Η Ντόρη είναι κι εκείνη μέλος της κοινωνίας του «φαίνεσθαι», και πράττει αναλόγως. Τα πρότυπα τα έθεσαν άλλοι και η Ντὀρη λειτουργεί βάσει αυτών˙ περισσότερο θύμα θα τη θεωρούσα, και σε καμία περίπτωση θύτη.Εκβιασμοί, υπόγεια παιχνίδια, απάτες. Όλα αυτά συνυπάρχουν καθημερινά στη ζωή των επιχειρηματιών ή ανήκουν στη σφαίρα της φαντασίας;Το «καθημερινά» το θεωρώ υπερβολή. Αλίμονο, σίγουρα σε κάθε χώρο υπάρχουν και οι έντιμοι, οι άξιοι, αυτοί που δεν εξαπατούν και δεν εκβιάζουν για να πετύχουν. Οι επιτυχημένοι, ωστόσο, ανέντιμοι, που γίνονται κιόλας αποδεκτοί χωρίς ενδοιασμούς από την κοινωνία, και σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις αποτελούν και πρότυπα, υπήρχαν και τότε και εξακολουθούν να υπάρχουν, δυστυχώς, και στις μέρες μας. Μια ματιά να ρίξεις στις εφημερίδες, ἠ αν ακούς ραδιόφωνο και βλέπεις τηλεόραση, αρκεί για να το διαπιστώσεις.Και έπειτα συμβαίνει μια δολοφονία. Μήπως είναι συνέπεια της κατάχρησης των άγραφων νόμων της κοινωνίας;Μα ασφαλώς, και όχι μόνον των άγραφων νόμων αλλά και των καταγεγραμμένων. Δεν είναι το «ου φονεύσεις» που μας εμπόδιζε και μας εμποδίζει να απαλλαγούμε από τον όποιον, κάθε στιγμή, μας ενοχλεί. Υπάρχει και η ποινική δικονομία η οποία όμως παραβιάζεται με τρομαχτική ευκολία από τους έχοντες – τους έχοντες το χρήμα και την πρόσβαση στο καλούμενο «βαθύ κράτος», αυτούς εννοώ.Από την άλλη, έχουμε τον αστυνομικό Χρήστου. Τι τον κάνει να είναι χαρισματικός;Ο Χρήστου είναι ένα λαϊκό παιδί που από νωρίς στη ζωή του έβαλε στόχους. Είναι έξυπνος, φιλόδοξος, εργατικός και λειτουργεί συστηματικά, φυσικό είναι λοιπόν τις περισσότερες φορές να επιτυγχάνει. Ας μην ξεχνάμε, ωστόσο, και τον παράγοντα τύχη, καθώς και την αρμονική συνεργασία του, που είναι επιλογή του, τόσο με τον προϊστάμενό του όσο και με την υφισταμένη του με την οποία αναπτύσσει και μιαν άλλη σχέση, σχέση ερωτική. Σε κάποιο σημείο γράφετε ότι διαβάζει, ο Χρήστου, αστυνομικά μυθιστορήματα. Μπορεί να συμβεί κάτι ανάλογο στην πραγματικότητα;Προσωπικά δεν έτυχε στη ζωή μου ως τώρα να έρθω σ’ επαφή με ανθρώπους που εργάζονται στον συγκεκριμένο εργασιακό χώρο ώστε ν’ ανταλλάξω μαζί τους απόψεις με θέμα τη λογοτεχνία, δεν μπορώ, συνεπώς, να ξέρω αν κάτι τέτοιο συμβαίνει, αν δηλαδή αρέσει στους αστυνομικούς να διαβάζουν αστυνομικά μυθιστορήματα, γιατί όμως όχι; Εγώ θα το θεωρούσα, μάλιστα, πάρα πολύ πιθανό. Ξέρουμε άλλωστε ότι τα αστυνομικά μυθιστορήματα αρέσουν στο αναγνωστικό κοινό, πολύ περισσότερο από πολλά άλλα είδη.Και όπως πάντα η παρουσία του έρωτα. Είναι και αυτό μία από τις συνισταμένες για να γίνει πιο ενδιαφέρον το μυθιστόρημα;Στο μυθιστόρημά μου, όπως θα είδατε, οι ήρωες είναι πολλοί. Είναι άντρες, είναι γυναίκες, νέοι ή και λιγότερο νέοι, φυσικό και αναμενόμενο θα ήταν, νομίζω, να υπάρξει κάποια στιγμή ανάμεσά τους και ο έρωτας, όπως ακριβώς συμβαίνει και στη ζωή.Πώς χρησιμοποιείτε το σασπένς για να καθηλώσετε τον αναγνώστη και να αφοσιωθεί στην ανάγνωση;Σ’ ένα καλό αστυνομικό υπάρχει πάντα «σασπένς» και, αν θέλετε την άποψή μου, θεωρώ ότι υπάρχει έντονο στην Αστική Οικία. Την απάντηση που μετράει πάντως στο ερώτημά σας, αφού εγώ είμαι η συγγραφέας του και είμαι ενδεχομένως προκατειλημμένη, θα περιμένουμε να μας τη δώσουν όσοι θα το διαβάσουν. Θέλω ωστόσο να θέσω εγώ, εδώ, ένα άλλο ερώτημα. Είναι μόνον το σασπένς που καθηλώνει τον αναγνώστη σ’ ένα αστυνομικό; Προσωπική μου άποψη, ως μέλος του αναγνωστικού κοινού τώρα, είναι ότι μονάχα το σασπένς δεν αρκεί. Χρειάζονται οι καλοχτισμένοι χαρακτήρες, κυρίως αυτό, και η αληθοφάνεια στην πλοκή.Ποιοι αστυνομικοί συγγραφείς σας αρέσουν;Πολλοί, από τους παλιούς ο Σιμενόν, ο Κόναν Ντόιλ, η Χάϊσμιθ, η Τζέιμς, πρόσφατα διάβασα και Τζο Νέσμπο, αγαπημένη μου ωστόσο παραμένει η Άγκαθα Κρίστι με το αξεπέραστο Ποιος σκότωσε τον Ρότζερ Άκροϊντ.Γιατί τελευταία εκδίδονται πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα;Σ’ αυτή την ερώτηση εγκυρότερη απάντηση θα σας έδινε, πιστεύω, ένας εκδότης. Με την οικονομία όμως στο σημείο που βρίσκεται, με την κρίση, δηλαδή, που έχει κυριολεκτικά τσακίσει την αγορά σε όλους τους χώρους, φαντάζομαι ότι οι εκδότες τα προτιμούν, επειδή τα αστυνομικά κινούνταν πάντα και σταθερά πάρα πολύ.