Νέα

Πολλά και σημαντικά τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις  Ίκαρος μέσα στους επόμενους μήνες. Διαβάστε παρακάτω αναλυτικές πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε μέχρι το καλοκαίρι του 2019: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Γιάννης Αντιόχου: Αυτός, ο κάτω ουρανός Το νέο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Αντιόχου.Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορούν ακόμη οι ποιητικές συλλογές του Διάλυσις (2017), Εκπνοές (2014), και Εισπνοές (2009).    Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Ποιήματα (1961-2017) Δύο χρόνια μετά την έκδοση της συλλογής Ηλίου και Σελήνης άλως, που εγκαινίασε την συνεργασία του Κυριάκου Χαραλαμπίδη με τον Ίκαρο, κυκλοφορεί το σύνολο των μέχρι σήμερα ποιημάτων του σε έναν πανόδετο τόμο. Το βιβλίο περιλαμβάνει όλες της συλλογές του μεγάλου ποιητή που εκδόθηκαν από το 1961 έως το 2017: Πρώτη πηγή (1961), Η άγνοια του νερού (1967), Το αγγείο με τα σχήματα (1973), Αχαιών ακτή (1977), Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1982), Θόλος (1989), Μεθιστορία (1995), Δοκίμιν (2000), Αιγιαλούσης Επίσκεψις (2003), Κυδώνιον Μήλον (2006), Ίμερος (2012), Στη γλώσσα της Υφαντικής (2013), Ηλίου και σελήνης Άλως (2017), καθώς και τα σχέδια που συνόδευαν τις εκάστοτε εκδόσεις και εκτενείς σημειώσεις πάνω στα ποιήματα. Η έκδοση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας.  ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ Saint-John Perse: Ακτοσημεία [Amers], περιλαμβάνει τα ΠουλιάΜετάφραση: Ελένη Κόλλια To κορυφαίο έργο του νομπελίστα ποιητή Saint-John Perse, Ακτοσημεία[Amers], κυκλοφορεί στα ελληνικά για πρώτη φορά ολοκληρωμένο. Στην έκδοση περιλαμβάνεται και η συλλογή Πουλιά, μια σειρά δεκατριών ποιημάτων που είχαν αρχικά γραφτεί για να συνοδεύσουν έργα του ζωγράφου Georges Braque. Ακόμη περιέχεται η ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας.  [...]Όμως περισσότερο από τρόπος γνώσης, η ποίηση είναι πρωτίστως τρόπος ζωής ― και μάλιστα ζωής εντελούς. Ο ποιητής υπήρχε μέσα στον άνθρωπο των σπηλαίων, θα υπάρχει στον άνθρωπο των ατομικών εποχών διότι είναι εγγενές κομμάτι του ανθρώπου. Από την ποιητική αξίωση, αξίωση πνευματική, γεννήθηκαν οι ίδιες οι θρησκείες, και από την ποιητική χάρη, η σπίθα του θείου ζει αιώνια στον ανθρώπινο πυριτόλιθο. Όταν καταρρέουν οι μυθολογίες, στην ποίηση είναι που βρίσκει καταφύγιο το θείο· ίσως ακόμη και τη μεταβίβασή του. Και έως το κοινωνικό πεδίο και την ανθρώπινη αμεσότητα, όταν οι Αρτοφόροι της αρχαίας πομπής δίνουν τη θέση τους στις Λαμπαδηφόρους, η ποιητική φαντασία είναι εκείνη που πυροδοτεί και πάλι το υψηλό πάθος των λαών σε αναζήτηση διαύγειας[...]. Απόσπασμα από την ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, 10 Δεκεμβρίου 1960.  ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ Χρήστος Γιανναράς: Για το νόημα της ΠολιτικήςΤο νέο βιβλίο του δημοφιλούς Έλληνα στοχαστή και φιλόσοφου, Χρήστου Γιανναρά. Σταματία Ν. Λαουμτζή: Κ.Π. Καβάφης και Δημοτικό Τραγούδι Το δημοτικό τραγούδι απασχόλησε τον Κ.Π. Καβάφη καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας σε τέτοιο βαθμό και κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αναχθεί σε βασική παράμετρο της ποιητικής του τέχνης.H μελέτη αξιοποιεί γνωστό αλλά και ανέκδοτο αρχειακό υλικό (ποιήματα και αυτόγραφες σημειώσεις, ελληνικά και αραβικά δημοτικά άσματα, φωτογραφίες κ.ά.) το οποίο στηρίζει την ερμηνευτική προσέγγιση της μελέτης.  Tara Westover: Μορφωμένη (Educated)Μετάφραση: Μαρία Φακίνου Στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της, η Tara Westover, περιγράφει πώς κατάφερε να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έχοντας μεγαλώσει σε μια οικογένεια που δεν την έστειλε ποτέ στο σχολείο.Η αυτοβιογραφία της Tara Westover ψηφίστηκε ως Best Memoir της χρονιάς στα βραβεία του Goodreads 2018 και βρέθηκε στη λίστα με τα 10 καλύτερα βιβλία του 2018 των New York Times.   ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γιώργος Σεφέρης: Μέρες Θ΄ (1 Φεβρουαρίου 1964 – 11 Μάη 1971)Επιμέλεια: Κατερίνα Κρίκου-Davis Ο τελευταίος τόμος που ολοκληρώνει τα προσωπικά ημερολόγια του Γιώργου Σεφέρη, και καλύπτει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πρόκειται για ένα πολυσέλιδο βιβλίο που περιλαμβάνει, πέρα από τις εγγραφές του Γιώργου Σεφέρη, εισαγωγικό σημείωμα της επιμελήτριας, σημειώσεις, επίμετρο με συμπληρωματικό υλικό και ευρετήριο προσώπων. Η Κατερίνα Κρίκου-Davis, στον εκτενή σχολιασμό των εγγραφών δίνει εξηγήσεις πραγματολογικού χαρακτήρα, ταυτίζει τις λογοτεχνικές αναφορές, κάνει διευκρινήσεις για τα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εποχής, και δίνει πληροφορίες για τα αμέτρητα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες, ενώ παράλληλα επισημαίνει τις αντιστοιχίες που υπάρχουν με άλλα κείμενα του ποιητή.  ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ Άννα Ποταμιάνου: Η ποίησις των ονείρων Το νέο βιβλίο θα κυκλοφορήσει στην Ψυχαναλυτική σειρά, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, και προσεγγίζει τις ψυχαναλυτικές θεωρίες για το όνειρο.Η ερμηνεία των ονείρων είναι κατά τον Φρόυντ η βασιλική οδός για την προσπέλαση του ασυνειδήτου. Όμως το όνειρο –τη θεωρία του οποίου συνέχισε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να επεξεργάζεται ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης καθώς και άλλοι σημαίνοντες ψυχαναλυτές– είναι και ένα δίκτυο όπου σωματικές και ψυχικές διεγέρσεις, εικόνες, λέξεις, εμπειρίες σύγχρονες και διαχρονικές του ονειρευομένου βρίσκουν την εγγραφή τους σε πολλαπλά επίπεδα ψυχικής διεργασίας. Η Άννα Ποταμιάνου εξετάζει τις διαδικασίες οργάνωσης του ονείρου κατά την απρόσκοπτη όπως και τη διαταραγμένη ανέλιξη, φωτίζοντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στην ψυχαναλυτική θεωρία και τεχνική. Ένα βιβλίο άμεσα χρήσιμο για τη σκέψη των ψυχαναλυτών, ένα βιβλίο-οδηγός για όσους ενδιαφέρονται για την «ποίηση» του ανθρώπινου νου.  ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Mahir Guven (Γαλλία): Μεγάλος αδερφός (Grand frère)Μετάφραση: Λίζυ ΤσιριμώκουΜυθιστόρημα Ο μεγάλος αδερφός είναι οδηγός ταξί, κλειδωμένος για έντεκα ώρες τη μέρα στην «καμπίνα» του. Μόνιμα συνδεδεμένος στο ραδιόφωνο, ντρέπεται για τη ζωή του και τον κόσμο που του ξεπροβάλλει από την άλλη μεριά του παρμπρίζ του. Ο μικρός αδερφός του βρίσκεται στη Συρία για ιδεολογικούς λόγους, και εδώ και αρκετούς μήνες εργάζεται ως νοσηλευτής σε μια μουσουλμανική ανθρωπιστική οργάνωση, χωρίς να δίνει σημάδια ζωής. Μέχρι που μια μέρα επιστρέφει πίσω... Σε αυτό το εντυπωσιακό πρώτο του μυθιστόρημα, ο Mahir Guven εναλλάσσει το ιδιαίτερο χιούμορ με το βάρος που διαμορφώνεται από το ζήτημα της τρομοκρατίας. Ο συγγραφέας εξερευνά τον γεμάτο μοναξιά κόσμο των οδηγών ταξί που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση. Δεν ξεχνά όσους έφυγαν στη Συρία για να κάνουν τζιχάντ: τη στρατολόγηση, τις μάχες, αλλά και την ανέφικτη επιστροφή στη Γαλλία. Ξεπροβάλλει έτσι, η οδυνηρή ιστορία μιας γαλλοσυριακής οικογένειας, που προσπαθεί να χωρέσει σε μια κοινωνία που δεν της προσφέρονται παρά μόνο οι ελάχιστες ευκαιρίες. Βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Régine Deforges πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Première 2018  Sara Mesa (Ισπανία): Πίσω από τους θάμνους (Cara de pan)Μετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΜυθιστόρημα Η Κάσι, είναι μια έφηβη, σχεδόν δεκατεσσάρων χρόνων, κι αυτός πολύ μεγαλύτερος.  Η πρώτη τους τυχαία συνάντηση θα πραγματοποιηθεί σε ένα πάρκο. Θα συναντηθούν ξανά αρκετές φορές. Η Κάσι, δραπετεύει από την πίεση του σχολείου και τη δυσκολία της να αλληλεπιδρά με τον κόσμο που την περιβάλλει. Σ’ αυτόν αρέσει να παρατηρεί τα πουλιά και να ακούει τη μουσική της Nina Simone· δεν εργάζεται και έχει ένα προβληματικό παρελθόν. Οι δύο φευγαλέοι και πληγωμένοι χαρακτήρες δημιουργούν μια ανάρμοστη, μη αποδεκτή από τον περίγυρό τους σχέση, που θα προκαλέσει υποψίες αλλά και απόρριψη. Όμως, αυτό που συμβαίνει, αυτό που λέγεται πως συμβαίνει, και η ερμηνεία του τι συμβαίνει δεν συμπίπτουν.  Μια παράξενα γοητευτική ιστορία για τη δυσκολία προσαρμογής στις κοινωνικές συμβάσεις, που «παίζει» συνεχώς με το φως και το σκοτάδι. Η μοίρα δύο ιδιαίτερων ανθρώπων διασταυρώνεται σε ένα πάρκο και η φιλόδοξη λογοτεχνία της Sara Mesa, προχωρά πολλά βήματα μπροστά.   Fabio Stassi (Ιταλία): Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή (Ogni coincidenza ha un'anima)Μετάφραση: Δήμητρα ΔότσηΜυθιστόρημα Ο συγγραφέας του βιβλίου Η χαμένη αναγνώστρια, που αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, επανέρχεται με τη δεύτερη ιστορία του με ήρωα τον βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο. Ο Βίντσε ακούει τους ασθενείς του προσεκτικά και βρίσκει γι’ αυτούς το κατάλληλο βιβλίο, ως φάρμακο της ψυχής και γιατί όχι, του σώματος. Απευθύνεται σ’ αυτόν μια κυρία εξήντα ετών. Ο αδερφός της, αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός, αδηφάγος αναγνώστης πάσχει από Αλτσχάιμερ. Στο χάος του μυαλού του, έχει αρκετό καιρό που επαναλαμβάνει εμμονικά σκόρπιες φράσεις, ξανά και ξανά· τα λόγια αυτά θα μπορούσε να είναι αποσπάσματα από ένα μυθιστόρημα. «Είναι μόνο μια υπόθεση, αλλά αν αυτό το βιβλίο υπάρχει θα ήθελα να μάθω ποιο είναι».  Ο Βίντσε ξεκινά την αναζήτησή στου ανάμεσα σε χώρους, ανθρώπους, και διαδρομές της πόλης και τη λογοτεχνίας. Παράλληλα σκέφτεται συνεχώς μόνο ένα πράγμα: αν είχε ξεχάσει τα πάντα και είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει μια μόνο ανάμνηση, ποια θα ήταν;   Kateřina Tučková (Τσεχία): Οι θεές της Ζίτκοβα (Žítkovské bohyně)Μετάφραση: Κώστας ΤσίβοςΜυθιστόρημα Λέγεται ότι στη κορυφή των Λευκών Καρπαθίων, κάποιες γυναίκες είχαν καταφέρει να διατηρήσουν και να μεταφέρουν από γενιά σε γενιά την αρχαία γνώση και διαίσθηση, που σήμερα έχει χαθεί, για αιώνες. Είναι γνωστές ως θεές, επειδή είναι σε θέση να συνδεθούν με τον Θεό και να ζητήσουν τη βοήθειά Του. Λέγεται ότι οι θεές βλέπουν το μέλλον. Γιατί όμως δεν έσωσαν το δικό τους; H Ντόρα είναι η τελευταία από τις θεές. Δυσκολεύεται να αποδεχτεί τον απαρχαιωμένο τρόπο ζωής και να διαβάζει σε κέρινες σταγόνες το μέλλον όσων την επισκέπτονται, όπως έκανε η θεία της Σούρμενα. Όλα αλλάζουν όμως, όταν συνειδητοποιεί ότι οι δυσκολίες που είχε μέχρι σήμερα αντιμετωπίσει –είχε πάει σχολείο οικότροφη και είχε νοσηλευτεί σε άσυλο- αποτελούν μέρος ενός προσεκτικά καλοδουλεμένου σχεδίου. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και στο Υπουργείο Εσωτερικών υπάρχει ένα αρχείο που περιμένει να ανακαλυφθεί ―ένα έγγραφο που συνέταξε η Αστυνομία σχετικά με έναν εχθρό του κράτους, τη θεία της Σούρμενα. Έτσι, η δύσπιστη Ντόρα ανακαλύπτει λεπτομέρειες από τη μέχρι σήμερα άγνωστη μοίρα της οικογένειάς της και των άλλων θεών.  Αποτελούσαν κίνδυνο οι θεές για τους δύσπιστους ασθενείς; Ήταν μια πραγματική ιδεολογική απειλή για την κοινωνία; Το μυθιστόρημα της Kateřina Tučková αποτελεί μια συναρπαστική ιστορία μαγείας, γυναικείας ψυχής, και μέρος της καλά κρυμμένης τσέχικης ιστορίας.  Juan Gabriel Vásquez (Κολομβία): Οι υπολήψεις (Las reputaciones)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΜυθιστόρημα Ο Javier Mallarino είναι ένας ζωντανός μύθος. Είναι ο πολιτικός γελοιογράφος με τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα, ένας άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση ενός νόμου, στη στοχοποίηση ενός δήμαρχου ή να απειλήσει σοβαρά τη σταθερότητα ενός υπουργείου. Όλα αυτά με μοναδικά όπλα του το χαρτί και τη μελάνη. Οι πολιτικοί τον φοβούνται και η κυβέρνηση τον τιμά. Στα εξήντα πέντε του χρόνια, μετά από τέσσερις δεκαετίες λαμπρής καριέρας, μπορεί να πει ότι έχει τη χώρα στα πόδια του. Όλα όμως θα αλλάξουν όταν λάβει την απροσδόκητη επίσκεψη μιας γυναίκας. Αφού επιστρέψει μαζί της στη μνήμη μιας μακρινής νύχτας, ο Mallarino θα αναγκαστεί να επανεκτιμήσει ολόκληρη τη ζωή του, για να αμφισβητήσει τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο. Στο απαιτητικό είδος της νουβέλας, που έχει δώσει τόσα σημαντικά έργα στη λατινοαμερικάνικη παράδοση, ο Vásquez μάς προσφέρει ένα πιο προσωπικό βιβλίο: έναν έντονο προβληματισμό για την αδυναμία των δημόσιων και ιδιωτικών αποφάσεων, για τις μη αναστρέψιμες συναντήσεις που αλλάζουν για πάντα αυτά που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Ένα βιβλίο που προσεγγίζει τις πιο έντονες εμμονές του συγγραφέα: το βάρος του παρελθόντος, τα λάθη της μνήμης, τον τρόπο με τον οποίο διασταυρώνονται οι ζωές μας με τον πολιτικό κόσμο, και τη σημασία της άποψης για τις κοινωνίες μας.  ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ Ευτυχία Γιαννάκη: Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο (Πιτσιμπουίνοι #1)Εικονογράφηση: Σοφία ΤουλιάτουΗλικίες: από 3 ετών Η βραβευμένη συγγραφέας των αστυνομικών μυθιστορημάτων, «ξαφνιάζει» τους αναγνώστες της, συστήνοντάς μας μια νέα σειρά παιδικών βιβλίων, «Τα πρώτα μου μυστήρια». Ήρωες των ιστοριών είναι οι Πιτσιμπουίνοι, και κεντρικός χαρακτήρας, σε ρόλο ντετέκτιβ, ο Μικρός Μπλε.  Στην πρώτη ιστορία, που συστήνει τους χαρακτήρες και τον ιδιαίτερο κόσμο τους, οι Πιτσιμπουίνοι θα πρέπει να εξιχνιάσουν το μυστήριο της Λίμνης Λαμπίκο: η λίμνη δεν έχει ούτε σταγόνα νερό! Ανέστης Ποϊράζης: ΦεγγαροπαιχνιδίσματαΕικονογράφηση: Κώστας ΚαρασαββίδηςΜουσική: Daniel GeorgievΑφήγηση: Μαριάννα ΡούκαληΗλικίες: από 3 ετών Η ιστορία αυτή ξεκινά σε μια μικρή χώρα, όπου οι κάτοικοί της είχαν μία παράξενη συνήθεια: ξυπνούσαν το σούρουπο και έπεφταν για ύπνο την αυγή.  Ο Ντάνιελ βρίσκεται κάθε νύχτα στο δωμάτιό του φτιάχνοντας κολάζ με τα αγαπημένα του φεγγάρια. Ώσπου μια μέρα, ή πιο σωστά μια νύχτα, ακούει τον ήχο ενός βιολιού. Αυτός ο ήχος, αυτή η υπέροχη μελωδία, θα γίνει η αφορμή για να ανακαλύψει το ταλέντο που θα διαμορφώσει τα πιο απρόσμενα όνειρά του. Το βιβλίο συνοδεύεται από cd με την αφήγηση του παραμυθιού αλλά και πρωτότυπη μουσική.   Άλκηστη Χαλικιά: Τα παπούτσια των άλλωνΕικονογράφηση: Φωτεινή ΤίκκουΗλικίες: από 3 ετών Η Ματού, μένει στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Πάρισι, με την οικογένειά της. Γυρίζει καθημερινά περπατώντας από το σχολείο, και μια μέρα παρατηρεί έξω από το Τζαμί της πόλης, πάρα πολλά παπούτσια. Η Ματού φτιάχνει ένα δικό της, καινούργιο παιχνίδι, δοκιμάζοντας κάθε μέρα και ένα άλλο ζευγάρι. Με αυτόν το πειραματισμό θα μάθει, θα αρχίσει να νοιώθει πώς είναι να μπαίνεις στα παπούτσια, καμιά φορά και στη θέση, του άλλου. Ένα τρυφερό βιβλίο για την ενσυναίσθηση και την αμοιβαία κατανόηση από τη συγγραφέα του βιβλίου Το κουτί του Σιλάν, με την ιδιαίτερη εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, που εγκαινιάζει την συνεργασία της με τον  Ίκαρο.  Rocio Bonilla: Αδερφάκια! (¡Hermanos!)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Είναι πολύ ενοχλητικό να έχεις έναν αδερφό! «Κάνει συνέχεια τον παλιάτσο, μοιάζει με μαϊμού!». Είναι επίσης πολύ ενοχλητικό να έχεις μια αδερφή! «Δεν της αρέσει τίποτα και δεν με αφήνει να παίζω ό,τι θέλω!». Όλα τα αδέρφια όμως μπορούν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές του, μπροστά σε κάτι καινούργιο που πρέπει να αντιμετωπίσουν μαζί! Όπως, άλλο ένα αδερφάκι… Ένα βιβλίο που περιγράφει με τον πιο απρόσμενα διασκεδαστικό τρόπο την αγάπη ανάμεσα στα αδέρφια. Μια πρωτότυπη και αστεία ιστορία που παρουσιάζει τις διαφορετικές οπτικές στις μεταξύ τους σχέσεις. Το βιβλίο της βραβευμένης ισπανίδας δημιουργού, Rocio Bonilla, αποτελεί το πρώτο από μια σειρά βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Ίκαρος.  Davide Cali: Eléctrico 28Εικονογράφηση: Magali Le HucheΜετάφραση: Μυρσίνη ΓκανάΗλικίες: από 3 έτους Στη Λισαβόνα, μόλις ανέβεις στο Elétrico 28, θα καταλάβεις γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη γραμμή του τραμ. Για τον Amadeo, τον οδηγό της εμβληματικής γραμμής, το να κατηφορίσει, να στρίψει δεξιά ή αριστερά, ή ακόμη και να κάνει ζιγκ-ζαγκ αυτό το τραμ, κρύβει έναν μυστικό σκοπό.  Μια απλή διαδρομή μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα ταξίδι γεμάτο ατελείωτες εκπλήξεις... και φιλιά! Βιάσου και ανέβα! Το Elétrico 28 σε περιμένει!  Benji Davies: Ο Νόι και η Γιαγιά (Grandma Bird)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Πρόκειται για την τρίτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον μικρό Νόι. Στο νέο βιβλίο, ο Νόι, φιλοξενείται στο σπίτι της Γιαγιάς του, που είναι κάπως παράξενη: μαγειρεύει φύκια και ροχαλίζει όταν κοιμάται! Ένα πρωί, ο Νόι ξεμακραίνει από το σπίτι και βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα περιπέτεια, που θα τον φέρει, τελικά, πιο κοντά στη Γιαγιά και θα μας θυμίσει τη σημασία της αγάπης και της φιλίας.  Jannie Ho: Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά! (Snuggle Puppy looks for the perfect hug!)Ηλικίες: από 1 έτους Στην επιτυχημένη σειρά προσχολικών βιβλίων «Ψάξε να βρεις!» κυκλοφορεί ένας νέος τίτλος! Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά. Πού θα τη βρει όμως;Ένα βιβλιαράκι σχεδιασμένο για μικρά παιδικά χεράκια! Σε όλα τα βιβλία της σειράς οι ήρωες- μικρά ζωάκια ψάχνουν τους αγαπημένους τους. Βιβλία μικρού σχήματος, από ανθεκτικό χαρτόνι, με κινούμενα μέρη, γεμάτα εκπλήξεις! Ιδανικά για παιδιά από 1 έως 3 ετών.  Tom Percival: Η θάλασσα είδε (The Sea Saw)Μετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετών Η Σοφία έχασε στην παραλία το αρκουδάκι της. Κανείς δεν το είδε εκτός από τη Θάλασσα... Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, παρακολουθούμε τις περιπέτειες του μικρού αρκούδου μέσα στο νερό, στη θάλασσα που προσπαθεί με τον τρόπο της να ανακαλύψει τη Σοφία και να της επιστρέψει το αγαπημένο της παιχνίδι. Κι ο καιρός περνάει. Μια ζεστή, τρυφερή ιστορία που μας λέει ότι τίποτα δεν χάνεται στ’ αλήθεια αν το κρατάς βαθιά μες στην καρδιά σου. Ένα συναρπαστικό βιβλίο με μια ιδιαίτερη και καινοτόμα τεχνική κολλάζ, που συνδυάζει πίνακες από τη συλλογή του Rijksmuseum στο Άμστερνταμ, με τις εικόνες του δημιουργού.  Marie Voigt: Ένα φως για τη νύχτα (The Light in the Night)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες:από 3 ετών Η Μπέτυ λατρεύει τη νύχτα, γιατί φέρνει μαζί της τις πιο όμορφες ιστορίες. Αλλά ο Κόσμο, ο Αρκούδος, φοβάται το σκοτάδι... Ακολούθησέ τους καθώς ανακαλύπτουν παρέα πως το σκοτάδι το χρειαζόμαστε για να βλέπουμε το φως, και πως το φως που κρύβουμε μέσα μας, μας δίνει θάρρος για να ξεπεράσουμε όλους μας τους φόβους.  Μια μαγική ιστορία μας δίνει θάρρος να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι και ό,τι μας φοβίζει. Οι σκιές δεν κρύβουν απαραίτητα κάτι σκοτεινό, και στην ομορφιά τους μπορούμε να βρούμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας.

Έκθεση, Graphic novel, παραμύθια, μουσική που γίνεται σκίτσο ζωντανά, μια καινούργια ανάγνωση της Κοκκινοσκουφίτσας, ημερίδες για την αποξένωση γονιών και παιδιών που καιροφυλακτεί στο διαζύγιο, καθώς και για την «ώριμη φόρμα των comics».Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου ξεκινά στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, η έκθεση «Soloúp: Ο Συλλέκτης – Έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο». Η έκθεση παρουσιάζει πρωτότυπο υλικό του νέου graphic novel του Αντώνη Νικολόπουλου (Soloúp) Ο Συλλέκτης, έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο. Μια επανερμηνεία της «Κοκκινοσκουφίτσας», που ξαναδιαβάζει το παραμύθι των αδελφών Γκριμ στη δεύτερη εκδοχή του, βάζοντας τον κακό Λύκο να «συνομιλεί» με δυο φιγούρες βασισμένες στα σχέδια του John Tenniel από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Lewis Carroll: το «λαγό» και τον «καπελά».«Ο Συλλέκτης», μια σύγχρονη ιστορία σαν κακό παραμύθι, μιλάει για την αποξένωση των παιδιών από τους γονείς τους μετά από ένα διαζύγιο. Μια ιστορία, ωστόσο, που κρατάει ζωντανή την ελπίδα της επαναπροσέγγισης. Storyboards, προσχέδια, σκίτσα σε μολύβι, ασπρόμαυρες κι έγχρωμες σελίδες comics, εικαστικά και κατασκευές ζωντανεύουν τις έξι διηγήσεις του βιβλίου, οδηγώντας τους επισκέπτες σε μια νέα οπτική προσέγγιση.Η έκθεση διαρκεί ως τις 17 Μαρτίου 2019 και διοργανώνεται από το Μουσείο Μπενάκη, Περιφέρεια Αττικής και τις Εκδόσεις  Ίκαρος. Σε συνεργασία και με τη στήριξη της «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του δήμου Αθηναίων, μέγας δωρητής της οποίας είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, πραγματοποιούνται μια σειρά από εκδηλώσεις και δράσεις με είσοδο ελεύθερη για το κοινό στο πλαίσιο της έκθεσης, ενταγμένες στη θεματική ενότητα «Το βιβλίο και οι Τέχνες». Ειδικότερα:-Στα εγκαίνια της έκθεσης, την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 20:00, οι Drums & Voice Jazztronica Duet» με τη βοκαλίστρια Αγγελική Τουμπανάκη (Voice, Fxs, Loops, Percussions) και τον ντράμερ Ηλία Δουμάνη (Drums, Voice, Fxs, Loops, Custom Design Programming) παρουσιάζουν δικές τους συνθέσεις, πρωτότυπη μουσική για το graphic novel του Soloúp και κομμάτια της bebop, modal, hardbop jazz σκηνής, με έμφαση στην αυτοσχεδιαστική διάδραση και την extended χρήση του κάθε οργάνου. Μαζί με τον Soloúp δημιουργούν μια βιωματική μουσική-εικαστική παράσταση, καθώς ο Soloúp μεταπλάθει τους ήχους σε σκίτσα με livedrawing. Παράξενοι ήχοι, εφέ, βοκαλισμοί μεταπλάθονται την ίδια στιγμή σε χρώματα, σκιές και γραμμές! Καλεσμένος ο Δημήτρης Παπαδόπουλος (τρομπέτα).Η vocalist Αγγελική Τουμπανάκη και ο drummer Ηλίας Δουμάνης δημιούργησαν το 2014 τους “Drums & Voice Jazztronica Duet”. Με το ειδικά σχεδιασμένο ηλεκτρονικό drums set, τoυς ψηφιακούς κρουστούς ήχους, τα effects, samples και τις real time λούπες, ενορχηστρώνουν, εναρμονίζουν και συγχρόνως αποδομούν τον συνηθισμένο ρόλο των δύο οργάνων, δίνοντας πολυδιάστατη προσέγγιση στα τύμπανα και extended πολυφωνική παρουσία στη φωνή. Μέχρι σήμερα οι «Drums & Voice Jazztronica Duet» έχουν παρουσιάσει τις δημιουργίες τους στο Athens Jazz Festival, Tinos Jazz Festival, Preveza Jazz Festival, Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Βυζαντινό μουσείο, Νομισματικό Μουσείο, Half Note και σε πολλά φεστιβάλ.-Το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου και ώρα 10:00 – 16:00 πραγματοποιείται Ημερίδα ανοικτή για το κοινό με τίτλο «Τα Graphic novel: Απαιτητικές Αφηγήσεις από μια Ώριμη Φόρμα των comics»: Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, δημιουργοί comics, εκδότες και εκπρόσωποι της σκηνής των graphic novel στην Ελλάδα συνομιλούν για τη δημοφιλή σε Ελλάδα και εξωτερικό φόρμα των comics.-Την Κυριακή 3 Μαρτίου και ώρα 10:00 – 16:00 πραγματοποιείται και η δεύτερη Ημερίδα στο πλαίσιο της έκθεσης με τίτλο «Η προοπτική της κοινής ανατροφής παιδιών. Καταπολέμηση της γονικής αποξένωσης χάριν του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού»: Έλληνες και ξένοι ακαδημαϊκοί (Jennifer Harman, Edward Kruk, Vittorio Vezetti, Malin Bergstrom) αναπτύσσουν ζητήματα της κοινής ανατροφής των παιδιών, τη σημασία των ευθυνών έναντι των «δικαιωμάτων» αλλά και την ιδέα ότι η κοινή ανατροφή είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο στην αντιμετώπιση του προβλήματος αλλά και αυτό που ικανοποιεί καλύτερα τις ανάγκες και το συμφέρον του παιδιού.Πληροφορίες για την έκθεση:Χώρος: Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138. Ώρες λειτουργίας: Πέμπτη & Κυριακή, 10:00 -18:00, Παρασκευή & Σάββατο 10:00 - 22:00 Διάρκεια: 24 Ιανουαρίου 2019-17 Μαρτίου 2019. Είσοδος με εισιτήριο (5 ευρώ).Οι παράλληλες εκδηλώσεις (συναυλία και δυο ημερίδες) που πραγματοποιούνται με τη στήριξη της Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του δήμου Αθηναίων είναι ελεύθερες για το κοινό.Το πρόγραμμα της διοργάνωσης ‘Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου’ του δήμου Αθηναίων υλοποιείται χάρη στη στήριξη και των δωρητών: Μέγας δωρητής είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Χρυσοί δωρητές είναι το Ίδρυμα Ι. Λάτση και η εταιρία Core Α.Ε. Δωρητές είναι το Ίδρυμα Ωνάση, το Κοινωφελές Ίδρυμα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ), το Ίδρυμα Α. Κ. Λασκαρίδη και ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων Λόγου (ΟΣΔΕΛ). Πολύτιμοι υποστηρικτές είναι η Aegean Airlines, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών και η εταιρία Σταθερές Συγκοινωνίες (ΣΤΑΣΥ).

Διαβάστε παρακάτω τη νουάρ-χριστουγεννιάτικη ιστορία που εμπνεύστηκε η Ευτυχία Γιαννάκη με ήρωα τον κύριο Ψιτ. Η συγγραφέας της αστυνομικής Τριλογίας της Αθήνας μάς εύχεται χρόνια πολλά με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο!  Γι’ αυτόν δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα, ήταν η μεγάλη επιστροφή στην πόλη μετά από δέκα χρόνια. Ξεκίνησε νωρίς. Τα κτίρια γύρω του σχημάτιζαν μια παράξενη σπηλιά και τα στενά του κέντρου έναν δαίδαλο στολισμένο με λαμπάκια και φανταχτερές γιρλάντες. Ο ουρανός ήταν βαρύς, χαμηλωμένος λες ελάχιστα μέτρα πάνω από τον μάλλινο σκούφο του. Όπου κι αν έστριβε, όποιον ελιγμό κι αν έκανε, το βλέμμα του κουτούλαγε σε πολυκατοικίες του πενήντα, σε κακότεχνα γκράφιτι που οι δημιουργοί τους κανονικά ήθελαν σκότωμα, σε ξεφλουδισμένες κολόνες και σε τρύπες που οδηγούσαν σε βρόμικες στοές. Μια πόλη μπετόν αρμέ, αμετακίνητη τα δέκα χρόνια που έλειπε, μια σπηλιά που πάλευε δυο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα να μοιάζει με φάντη που τη ζέσταιναν τα χνότα αφράτων προβάτων, μα δεν ξεγελούσε κανέναν.Ήταν φανερό ότι το πνεύμα των γιορτών δεν κατάφερνε να τον κυριεύσει, παρόλο που είχε μόλις αγοράσει, από τον δρόμο, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, αληθινό, όχι πλαστικό, όχι πολύ μεγάλο ούτε πολύ μικρό, όχι πυκνό, μα ούτε αραιό, μέσα σε γλάστρα, ώστε να βγει στο μπαλκόνι μετά τις γιορτές, χωρίς όμως να καταλάβει και όλη τη γωνία δίπλα στο φερ φορζέ, όπως ακριβώς δηλαδή το ζήτησε η μάνα του. Είχε κατέβει από το νησί μόνο για να την δει και όπως όλα έδειχναν για να στολίσει το σαλόνι της. Αν δεν ήταν η μάνα του κι αν δεν ήταν μοναχογιός κι αν δεν ήταν τόσο πονόψυχος κι αν κι αν κι αν δεν θα κατέβαινε ποτέ στην πόλη. Τουλάχιστον στο πατρικό του στο νησί μπορούσε ν’ ανοίγει το παράθυρο και το βλέμμα του να βγαίνει στ’ ανοιχτά, να χάνεται ελεύθερη βαρκούλα στην άκρη του κόσμου. Αναγνώριζε βεβαίως την ειρωνεία ότι για να γλιτώσει από τη μητρική στοργή είχε καταφύγει στο πατρικό του, αλλά τουλάχιστον στο νησί μπορούσε να απολαμβάνει τη μοναχικότητά του γράφοντας τα ποιήματά του με τις ώρες, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. Το πλεονέκτημα ότι μπορούσε να δουλεύει σεζόν και τον μισό χρόνο να μένει συγκεντρωμένος στα γραπτά του ήταν ο κύριος λόγος που τον οδήγησε στο νησί. Πλέον, όχι ο μοναδικός που τον κρατούσε μακριά από την Αθήνα. Αυτόν τον καιρό, κανονικά θα έγραφε. Σκεφτόταν διαρκώς το τελευταίο ποίημά του που το άφησε στη μέση για να κατέβει στην πόλη, με αποτέλεσμα εκείνη τη στιγμή η καρδιά του ποιητή να βρίσκεται φυλακισμένη πίσω απ’ το παρμπρίζ στην κίνηση της Σταδίου.Νωρίτερα, ξάπλωσε το δέντρο με τη γλάστρα του στη σχάρα του αυτοκινήτου και το έδεσε σφιχτά με δυο χοντρά σχοινιά που είχε στο πορτμπαγκάζ. Έμενε μόνο να αγοράσει τις μπάλες, ίδιο χρώμα, ίδιο μέγεθος, από μια τρύπα σ’ έναν πεζόδρομο πίσω από την Παλιά Βουλή, σ’ έναν κάθετο της Ερμού. Κανονικά το κατάστημα πουλούσε κουμπιά, όμως τα Χριστούγεννα έφτιαχνε χειροποίητες μπάλες για να γλιτώσει τον κόσμο από τις κινέζικες πλαστικούρες. Φυσικά, το μυστικό κουμπάδικο μπαλάδικο το υπέδειξε κι αυτό η μάνα του.Για μισή ώρα κυκλοφορούσε με το αυτοκίνητο στο κέντρο με τη γλάστρα πάνω απ’ το κεφάλι του, τσαλαπετεινός με λοφίο, τσαλαπατημένος από τις μητρικές επιταγές, αναζητώντας απεγνωσμένα πάρκινγκ. Το δέντρο ανέμιζε, ο ουρανός χαμήλωνε, θέση δεν υπήρχε ούτε για ζήτω, παρόλο που τα καταστήματα δεν είχαν ανοίξει ακόμη. Τι να έκανε; Σκαρφάλωσε σ’ ένα πεζοδρόμιο αποφασίζοντας να το κόψει στη μέση προκειμένου να πεταχτεί στο κουμπάδικο με τα πόδια.Κατηφορίζοντας την Περικλέους τα μαγαζιά σήκωναν σιγά σιγά ρολά. Τουλάχιστον δεν θα χρειαζόταν να καθυστερήσει περιμένοντας το κουμπάδικο ν’ ανοίξει. Το κρύο έκανε τα μάτια του να δακρύζουν. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες ανοίγοντας το βήμα του. Θυμήθηκε ότι μαθητής κι αργότερα φοιτητής όργωνε αυτή την περιοχή. Ανέπτυξε ταχύτητα, άρχισε να βρέχει, γλίστρησε, του φάνηκε ότι και τα κτίρια γλιστρούσαν στο πλάι. Ένας γνώριμος λαβύρινθος στηνόταν γύρω του. Η βροχή δυνάμωσε. Και τότε μια ομίχλη άρχισε να καταλαμβάνει τη σκέψη του, μια ξαφνική θολούρα, ένα μπέρδεμα. Αναρωτιόταν αν θα κατάφερνε να βρει ξανά το αυτοκίνητο εκεί που το είχε παρκάρει. Δεν είχε προσέξει τον δρόμο όταν το άφησε. Ίσως έπρεπε να γυρίσει προς τα πίσω προτού απομακρυνθεί περισσότερο. Πού είχε παρκάρει; Πώς θα το έβρισκε μετά;Δεν έφτασε ποτέ στο κουμπάδικο. Σε μια αιφνίδια αλλαγή σχεδίων βρέθηκε να ανηφορίζει προς τα πίσω. Κοιτούσε δεξιά κι αριστερά αποπροσανατολισμένος. Όλα έμοιαζαν αλλαγμένα. Αναρωτιόταν αν είχε περάσει ξανά από το σημείο. Είχε δει τη βιτρίνα με τους σκίουρους; Το μαγαζί με τα σοκολατάκια; Την είσοδο του ξενοδοχείου; Είχε προσπεράσει τη διχάλα με τα διπλοπαρκαρισμένα μηχανάκια; Όλα πήγαιναν αντίστροφα και όλα έμοιαζαν να προεκτείνονται. Έσκυβε στις γωνίες προσπαθώντας να διαβάσει τα ονόματα των δρόμων. Δοκίμαζε να μπει σε κάποιο στενό για να βρει τα ίχνη του. Μα, είχε περπατήσει τόσο πολύ; Η διαδρομή προς τα πίσω του φαινόταν ατελείωτη. Κοιτούσε το ρολόι του. Πόση ώρα είχε περάσει; Ο χρόνος των κτιρίων, ο μεταλλικός ήχος του νερού που κελάρυζε στις υδρορροές και ο δικός του, ο ανθρώπινος χρόνος, έμοιαζαν να κυνηγιούνται, κάπου να συναντιούνται και κάπου να χάνονται. Οι δρόμοι, τα τετράγωνα, τα κτίρια μεγάλωναν κι αυτός μίκραινε. Το παρελθόν και το μέλλον αγκαλιάζονταν. Θυμήθηκε όταν ήταν παιδί, τότε που φύλαγε τσίλιες στους ίδιους δρόμους για να κάνουν οι άλλοι τα γκράφιτι. Τότε που τον φώναζαν Ψιτ, γιατί μ’ ένα Ψιτ ειδοποιούσε την ομάδα να το βάλει στα πόδια. Κι έτρεχε κι αυτός σε αντίθετη κατεύθυνση. Πώς ήταν δυνατόν να μπερδευτεί στο μέρος που το γνώριζε σαν την παλάμη του χεριού του; Την παλάμη που τώρα έσφιγγε καθώς ίδρωνε στην τσέπη του μπουφάν του.Η αγωνία του δεν κράτησε πολύ. Έστριψε στη Βουλής και το είδε. Ήταν εκεί, παρκαρισμένο, έχοντας κλείσει όλο το πεζοδρόμιο. Μόνο που από τη σχάρα έλειπε πλέον το δέντρο. Μα ήταν δυνατόν; Του το είχαν κλέψει; Πρωί πρωί; Σε τόσο κεντρικό σημείο; Ανέβασε παλμούς. Αν τα έπιανε τα κλεφτρόνια θα έκανε φόνο. Έφτασε στο αυτοκίνητο τρέχοντας. Βουλής 4. Το δέντρο πράγματι είχε κάνει φτερά. Κανένα ίχνος γύρω. Μόνο τα σχοινιά κρέμονταν σαν γιρλάντες στα πλαϊνά τζάμια. Στριμώχτηκε στο πεζοδρόμιο για να καταφέρει να μπει λαχανιασμένος στο κατάστημα που είχε κλείσει με το παράνομο παρκάρισμά του. Ήταν οργισμένος.«Ε, ψιτ», είπε στην κοπέλα στο ταμείο. «Εσείς πήρατε το δέντρο από τη σχάρα μου;»«Βρε, καλώς τον κύριο Ψιτ που θα μας κατηγορήσει κι από πάνω, ενώ είχε το θράσος να κλείσει εδώ και μισή ώρα τη βιτρίνα και την είσοδο του βιβλιοπωλείου μας. Μήπως θα θέλατε να σας κάνουμε λίγο χώρο να βάλετε το αμάξι μέσα;» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή από το βάθος.Τότε κοίταξε γύρω του. Πού βρισκόταν; Ένα σωρό βιβλία, οι ποιητές, τα πρόσωπά τους, το βλέμμα τους, τα μαλλιά τους, τον κοιτούσαν μέσα από τα βιβλία, μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους. Ελύτης, Σεφέρης, Σικελιανός, Καβάφης, Εγγονόπουλος, Καρούζος, Δημουλά, ήταν όλοι εκεί και τον κοιτούσαν. Ποιον; Αυτόν, τον κύριο Ψιτ. Είχε ονειρευτεί ότι μια μέρα θα έστελνε τα ποιήματά του στον Ίκαρο και θα περίμενε απάντηση με αγωνία. Τώρα, τι ελπίδα είχε μετά απ’ αυτή τη γνωριμία; Τι ελπίδα είχε ο κύριος Ψιτ με όλους αυτούς γύρω του; Απέστρεψε το βλέμμα του. Κοίταξε τον πάγκο αναζητώντας σωτηρία. Εντόπισε βιαστικά ένα αστυνομικό βιβλίο. Δεν έβγαζαν μόνο ποίηση λοιπόν στον Ίκαρο.«Εμ, συγγνώμη», αναδιπλώθηκε, «θα πάρω αυτό το αστυνομικό», είπε για να τους κατευνάσει κάπως. Αν αγόραζε κάτι, θα ήταν σίγουρα καλύτερα από το να έφευγε με άδεια χέρια. «Δεν είδατε τίποτα, ε;» ψέλλισε για να μην πάρει βεβαίως απάντηση.Πλήρωσε όπως όπως, μπήκε στο αυτοκίνητο κι εξαφανίστηκε. Βγαίνοντας στο Σύνταγμα και μετά στην Πανεπιστημίου ανέπτυξε ταχύτητα. Το αστυνομικό που είχε αγοράσει καθόταν στο πίσω κάθισμα, οι σταγόνες της βροχής έσκαγαν με δύναμη στον ουρανό του αυτοκινήτου, οι ουρανοί είχαν ανοίξει, μα δεν τον ένοιαζε. Χωρίς το δέντρο πάνω από το κεφάλι του, χωρίς τις χειροποίητες μπάλες, μακριά από τη μάνα του, μακριά από το ποίημα που δεν θα τέλειωνε ποτέ, μακριά από το παρελθόν, ένιωσε για πρώτη φορά ελεύθερος. Η πόλη άρχισε να γιορτάζει, να ανοίγει και να αποκτά νέο σχήμα. Σ’ ένα φανάρι είδε το νερό να τρέχει από μια υδρορροή κι ακολούθησε τη διαδρομή του νοητά, αντίστροφα προς την ταράτσα. Το μακρινάρι του ανάποδου χρόνου τον ρούφηξε προς τα πάνω, προς τα πίσω, οδηγώντας τον στο φως, στην αρχή της ιστορίας των ιστοριών, της γέννησης των γεννήσεων, στη μήτρα που όλα τα αλέθει και όλα τα ξαναγεννάει, στο τέλος και στην αρχή κάθε χρόνου. Ίσως έπρεπε να διαβάσει αυτή την αστυνομική ιστορία.Ήταν τα πρώτα νουάρ Χριστούγεννα του κυρίου Ψιτ και ό,τι ήταν να σκοτώσει το είχε σκοτώσει ήδη.

Ο Απόστολος Δοξιάδης, με αφορμή την έκδοση του νέου του βιβλίου Ερασιτέχνης επαναστάτης: Προσωπική μυθιστορία, παραχώρησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στον Δημήτρη Φύσσα για την Athens Voice. Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:Μπορεί 1.062 σελίδες μιας νεανικής πολιτικής αυτοβιογραφίας να διαβάζονται πανεύκολα; Μπορεί, όταν πρόκειται για την αυτοσαρκαστική, σπαρταριστή γραφή του Απόστολου Δοξιάδη, που μόλις κυκλοφόρησε.Το βιβλίο έχει τίτλο και υπότιτλο, τον καθένα αποτελούμενο από δύο λέξεις. Πώς αιτιολογούνται;Το νόημα του τίτλου θα αφήσω να το βρει μόνος του ο αναγνώστης: το να αιτιολογήσω έναν τέτοιου τύπου τίτλο, αμφίσημο, μου φαίνεται να προδίδει το βιβλίο, να το ανάγει σε μια φόρμουλα, μια απλούστευση. Δεν θέλω να το κάνω, τουλάχιστον όχι τώρα, τόσο κοντά στη συγγραφή του.Μπορώ όμως να μιλήσω για τον υπότιτλο, το «προσωπική μυθιστορία». Το βιβλίο είναι προσωπικό, δηλαδή μιλάει κυρίως για μένα αλλά και από τη δική μου πάντα ματιά, έστω και αν αφηγείται γεγονότα που εντάσσονται σε ένα ευρύτερο ιστορικό πλαίσιο. Αυτό όμως δεν κάνει την αφήγησή μου ιστορική. Μια ζωή για να την αφηγηθείς, χωρίς να μείνεις σε ξερά γεγονότα, σε ένα σκέτο χρονολόγιο, πρέπει να της δώσεις πνεύμα. Και αυτή η προσπάθεια σε οδηγεί από μόνη της στα εργαλεία του παραμυθά. Χρειάζεσαι αφηγηματική ζωντάνια, που την πετυχαίνεις με την επιλογή του τι λες και τι όχι, το πώς και σε ποια σημεία δίνεις έμφαση, το πώς περιγράφεις τη δράση και τις ιδέες, καθώς και τις σχέσεις των ηρώων σου – του εαυτού σου και των άλλων. Αυτά τα εργαλεία τα χρησιμοποίησα ελεύθερα στο βιβλίο. Εγκατέλειψα τον σκοπό του παραμυθά, ή αν θες του μυθιστοριογράφου, μόνο σε ένα σημείο: δεν εφηύρα γεγονότα. Δεν λέω ποτέ συνειδητά ψέματα – για τα ασυνείδητα δεν παίρνω όρκο. Παραγεμίζοντας όμως λεπτομέρειες της μνήμης, μοιραία συνθέτω, κάπως σαν τους μάρτυρες της σκηνής ενός εγκλήματος, που μετά συνεργάζονται με έναν ζωγράφο της αστυνομίας, για να πλαστεί η ομοιότητα του προσώπου του δράστη. Μοιραία, ένα τέτοιο πορτραίτο, όπως και το βιβλίο μου, είναι μια προσέγγιση στην αλήθεια, συνειδητά υποκειμενική. Θα έλεγα ότι το κατεξοχήν στοιχείο της αφηγηματικής μου ελευθερίας, άρα, αν θες, και της «μυθιστορίας», είναι ότι στο βιβλίο στήνω διαλόγους κανονικούς, σαν να τους θυμάμαι επί λέξει. Αν και διαθέτω πολύ γερή μνήμη, όπως όλοι οι άνθρωποι έτσι κι εγώ έχω μέσα στο κεφάλι μου εγκέφαλο, όχι μαγνητόφωνο. Άρα επινοώ αναγκαστικά στους διαλόγους, στο κύριο μέρος της αφήγησης, την ένταξη και τη δράση μου στη χούντα. Καθοδηγούμαι πάντα από κάτι που λέει ότι κάνει και ο Θουκυδίδης στην «Ξυγγραφή» του: προσπαθεί να καταγράψει τους διαλόγους και τις ομιλίες των πρωταγωνιστών του με λόγια που δεν απέχουν από το πνεύμα αυτών που όντως ειπώθηκαν, χωρίς όμως σχεδόν ποτέ να είναι κυριολεκτικά.Ποια περίοδο της ζωής σου καλύπτει το βιβλίο;Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι λίγους μήνες αφότου κλείνω τα είκοσι ένα μου χρόνια, το καλοκαίρι του 1974.Αφήνεις δηλωμένα και εκ προοιμίου απέξω μια σειρά τομείς της τότε ζωής σου. Γιατί;  Δεν ξεκίνησα λέγοντας το τι θα αφήσω απ’ έξω, όσο το τι θα πω. Η έμφασή μου –αυτό είναι και ένα από τα πολλά νοήματα του τίτλου για τα οποία με ρώτησες— είναι στην πολιτική. Θέλω στον «Ερασιτέχνη επαναστάτη» κυρίως να αφηγηθώ τα σχετικά με την εξέλιξή μου ως πολιτικού όντος, μέχρι την αρχή της νεότητάς μου. Έτσι, από την αρχή, έστω και αν μιλώ για ένα παιδάκι, η έμφασή μου είναι στο πώς μπήκε η πολιτική στη ζωή μου, τον πρώτο καιρό ως ιστοριούλες, μετά ως απορίες, και αργότερα ως γνώση και εν τέλει ως πράξη. Για τον λόγο αυτό, για άλλες όψεις της ζωής μου, πολύ πιο κεντρικές για μένα σε κάποιες περιόδους τις οποίες αφηγούμαι, μιλώ πολύ λιγότερο από το ό,τι θα έκανα σε μια διήγηση που θα είχε τον σκοπό της ολοκληρωμένης αυτοβιογραφίας. Δεν είναι ότι τις παραμελώ: απλώς, δεν είναι αυτές ο κύριος σκοπός μου στο βιβλίο. Έτσι, για παράδειγμα, μιλώ πολύ λιγότερο για τα πνευματικά μου ενδιαφέροντα μεγαλώνοντας, όπως και για τις υπαρξιακές αγωνίες μου ή τις σχέσεις με φίλους ή μέντορες. Σε αυτά όλα αναφέρομαι λίγο, μόνο όσο χρειάζεται για να κατανοείται η εξέλιξη στο κεντρικό θέμα, την πολιτική. Αυτό που δεν είχε καμία μετοχή σε αυτήν, και άρα δεν αφηγούμαι καθόλου, είναι το ερωτικό. Χώρια που θα το θεωρούσα τεράστια αδιακρισία, για άλλα πρόσωπα, είναι και παντελώς άσχετο με το θέμα. Ήξερα φίλους στα χρόνια της πρώτης νεότητάς μου των οποίων οι ερωτικές σχέσεις αποτελούσαν μέρος, ή κάποτε και συνέχεια, των πολιτικών. Κάποιοι άλλαζαν σύντροφο ανάλογα την ιδεολογία ή το κόμμα, ή κόμμα και ιδεολογία ανάλογα με την/τον σύντροφο. Σε εμένα, καλώς ή κακώς, δεν συνέβη ποτέ αυτό. Τα πολιτικά και ερωτικά ήταν ξέχωρα. Τίποτε που έκανα ή δεν έκανα στην πολιτική δεν είχε μέσα του ίχνος του «σερσέ λα φαμ», που το τραγουδάει όμορφα ο Τσιτσάνης.Ποιο ρόλο παίζει το εικαστικό υλικό / τα ποιήματα / οι αναφορές σε πεζά /τα τραγούδια / οι ειδήσεις / οι ταινίες κλπ. ένθετα στο βιβλίο;Όλα αυτά που λες, ποιήματα, τραγούδια, ειδήσεις, ταινίες, μουσικές, είναι μέρος του υλικού της ζωής μας – κι έτσι, μιλώντας για τη ζωή μου, μιλώ και γι’ αυτά. Ειδικά η τέχνη στην ιστορία μου, και λόγω ηλικίας και χαρακτήρα, έπαιζε καθοριστικό ρόλο και στα πολιτικά πράγματα. Αλλά βέβαια και λόγω εποχής. Πώς να μιλήσεις για έναν έφηβο ή πολύ νέο άνθρωπο στη δεκαετία του 1960 και την αρχή του 1970, χωρίς το ροκ; Πώς να αναφερθείς στο πάθος των στρατευμένων νέων για τους μύθους της ελληνικής Αριστεράς, χωρίς τα αντάρτικα; Πώς να αγνοήσεις την επίδραση ταινιών και μυθιστορημάτων, στο πώς διαμορφώναμε και δίναμε σχήμα στις σκέψεις μας, ενίοτε και στους καβγάδες μας; Από εκεί και πέρα, ξέρεις, η λογοκρισία της χούντας, απαγορεύοντας τον ανοιχτό πολιτικό διάλογο, έδινε μοιραία στην τέχνη, με τις μεταφορές και την ελλειπτικότητά της, μεγάλο βάρος στην πολιτική έκφραση. Τέλος, ειδικά για τις πολλές εικόνες στο βιβλίο, να προσθέσω ότι η θητεία μου στο γκράφικ νόβελ, με το «Logicomix», με κακόμαθε λίγο: συχνά μου ερχόταν στο νου κάτι που μπορούσα καλύτερα να το δείξω με μια εικόνα, παρά να το περιγράψω με λέξεις.Το χιούμορ στο βιβλίο σου αποτελεί στοιχείο συγκατάβασης του τωρινού Απόστολου Δοξιάδη απέναντι στο μετέφηβο εαυτό σου;Θα έλεγα ότι το χιούμορ αποτελεί στοιχείο συγκατάβασης του Απόστολου Δοξιάδη στον Απόστολο Δοξιάδη: γενικώς πιστεύω ότι δεν είναι πολύ υγιές να παίρνουμε τον εαυτό μας απολύτως στα σοβαρά. Αν εμείς πρώτοι δεν αμφισβητούμε το αλάθητό μας, συνήθως την πληρώνουν οι άλλοι, που δεν φταίνε, και βέβαια ζούμε μια ζωή ελλειμματική, μια ζωή παραισθήσεων. Από εκεί και πέρα, είναι φυσικό όταν κάποιος βλέπει μια νεότερη εκδοχή του εαυτού του –στον «Ερασιτέχνη επαναστάτη» κατά πολλές δεκαετίες νεότερη– να επηρεάζεται η ματιά του άθελά του από τη μεγαλύτερη αυτογνωσία που έχει αποκτήσει στο μεταξύ. Αυτή επιτρέπει μεγαλύτερη έκταση στην αυτοκριτική, που πράγματι συχνά εκφράζεται στο βιβλίο ως χιούμορ.Ο ρόλος του πατέρα σου στην πολιτικοποίησή σου;Τεράστιος. Και σε επίπεδο αρχών, της πίστης στην ελευθερία και τη δημοκρατία, αλλά και αρχικά, προδικτατορικά, του πολιτικού χώρου, δηλαδή της Ένωσης Κέντρου. Μην ξεχνάμε όμως ότι ένας κεντρώος της εποχής εκείνης οριζόταν από την απόστασή του και από τη Δεξιά –ειδικά στην Ελλάδα, και τη μοναρχία – αλλά και την κομμουνιστική Αριστερά. Αυτό, στα χρόνια της χούντας, με έμπλεξε.Η σύλληψη από τη χούντα της αδελφής σου, Καλής Δοξιάδη, έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση των αντιλήψεών σου;Η άποψη ότι η δικτατορία ήταν κάτι κακό, ένας εχθρός της δημοκρατίας, υπήρχε από τη στιγμή του πραξικοπήματος, από την αρχή. Αλλά όταν, λίγους μήνες μετά το πραξικόπημα, συνέλαβαν την Καλή –τότε είκοσι τριών ετών– και λίγους μήνες μετά, όταν βγήκε από τη Γενική Ασφάλεια, μου περιέγραψε τι της έκαναν, οι αντιλήψεις ποτίστηκαν με άφθονο συναίσθημα: συγκεκριμένα, το μίσος.Πώς εξηγείς ότι, παρά τις συνεχείς ταλαντεύσεις, αμφιβολίες και προβληματισμούς, προσχώρησες τελικά στην Αριστερά;Εν γνώσει μου ότι αδικώ τη συνθετότητα των σκέψεων που περιγράφω στον «Ερασιτέχνη επαναστάτη», θα πω εδώ ότι μπήκα αρχικά στην Αριστερά από ένα συνδυασμό του πάθους μου να κάνω κάτι κατά της χούντας και του τυχαίου παράγοντα, να βρίσκεται ήδη στρατευμένος εκεί ο ξάδελφος και αδελφικός μου φίλος, Αρίστος Δοξιάδης. Όλα τα άλλα, από εκεί και πέρα, στο διάστημα που παρέμενα, είναι σύνθετα, έχουν πολλές φάσεις και διακυμάνσεις, και πάλι προτιμώ να μην τα αδικήσω με συντμήσεις χάριν συνεντεύξεως. Στο κάτω-κάτω, εν μέρει και για να καταλάβω όλα αυτά έγραψα το βιβλίο.Ο Αρίστος, ο Άξελ, ο Αχιλλέας, ο Ηρακλής, ο Σταύρος, κυριαρχούν στην αφήγησή σου.Είναι φυσικό. Εκτός αν είσαι ερημίτης, σε μια ανθρώπινη ιστορία παίζουν πρωταγωνιστικό οι σχέσεις με τους άλλους. Και για μένα, σε μια ιστορία που θέλει να έχει στο επίκεντρό της την πολιτική στα χρόνια της χούντας, κρατούν κύριους ρόλους οι πιο κοντινοί σύντροφοί μου τότε. Αυτοί που ανέφερες.Πώς έβλεπες την Ελλάδα της χούντας, όταν την επισκεπτόσουνα φοιτητής, και πώς δρούσες;Το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου αναγκαζόμουν να συντονιστώ ψυχικά με το πώς την έβλεπε η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, που δεν αντιδρούσε στη χούντα παρά μόνο ιδιωτικά, με ανέκδοτα και αναστεναγμούς. Αυτό ήταν σαφώς ένας μηχανισμός άμυνας, γιατί αν αφηνόμουν στο κυρίαρχο συναίσθημά μου, που ήταν ο φόβος της σύλληψης, θα παρέλυα. Ο φόβος αυτός γινόταν χρήσιμο εργαλείο, όταν μεταπλαθόταν συνειδητά σε προφυλάξεις, όταν έκανα παράνομη δράση στην Ελλάδα, σε ραντεβού ή μεταφορές υλικού. Αλλά δυστυχώς μερικές φορές με επισκεπτόταν απρόσκλητος, κυρίως τα βράδια, είτε στον ύπνο είτε στον ξύπνιο μου, όπου σε κάθε ήχο στον δρόμο, έξω από το παράθυρο του δωματίου μου, κυρίως κοντά στα χαράματα, εγώ νόμιζα ότι ακούω την Ασφάλεια ή την ΕΣΑ που είχαν έρθει να με συλλάβουν.Πώς αντέδρασε το Εσωτερικό στην κατάληψη του Πολυτεχνείου;Πας γυρεύοντας τώρα, να μπούμε στα δύσκολα! Και καλά κάνεις μεν, αλλά και εγώ εδώ πρέπει να προστατεύσω τον τρόπο που αφηγούμαι και αναλύω την κατάληψη, και τις συνέπειές της, στο βιβλίο. Σήμερα, καλώς ή κακώς, το Πολυτεχνείο θεωρείται το κεντρικό γεγονός των χρόνων της δικτατορίας, μάλιστα στα σχολεία διδάσκουν στους πιτσιρικάδες ότι χάρη σε αυτό έπεσε η χούντα. Ακριβώς λόγω αυτού έχω δαπανήσει πολύ χρόνο και πολλή προσοχή για να αφηγηθώ κατά το δυνατόν σωστά το τι έγινε τότε, και τη στάση του Εσωτερικού. Για περισσότερα, στον «Ερασιτέχνη επαναστάτη»…Ποιες προσωπικότητες της Αριστεράς που γνώρισες αξιολογείς θετικά ακόμα και τώρα;Στη διάρκεια της χούντας μόνο τους συντρόφους μου ήξερα, νεαρούς όλους. Μην ξεχνάς ότι εγώ ήμουν ο πιο μικρός στην οργάνωση, και παρόλο που είχα σοβαρά καθήκοντα, δεν έπαιρνα πολιτικές αποφάσεις, ούτε συζητούσα με την ηγεσία του Κόμματος. Αυτό το έκαναν για την νεολαία κυρίως ο Βαλντέν και ο Τσακυράκης, και πιθανώς και άλλοι που δεν γνώριζα τότε.Γενικότερα πάντως, η παράταξη στην οποία ανήκα στις εσωτερικές διαμάχες του ΚΚΕ Εσωτερικού, επί χούντας –οι άλλοι μας έλεγαν «δεξιούς»-- ήταν αυτή που αργότερα εκφράστηκε από τον Λεωνίδα Κύρκο. Και θα έλεγα ότι τη δική του γραμμή θεώρησα την πιο σοβαρή στην εξέλιξη της Αριστεράς μετά τη δικτατορία, όπως εκφράστηκε από αυτόν, τον Μπάμπη Δρακόπουλο, τον Κώστα Φιλίνη, τον Άγγελο Διαμαντόπουλο, και άλλους. Αυτούς τους γνώρισα όλους μεταδικτατορικά, όχι όμως σε πολιτικό πλαίσιο, αφού δεν παρέμεινα στην Αριστερά. Ήταν γενικά, κρίνω, σοβαροί άνθρωποι, που απέκτησαν συναίσθηση, ωριμάζοντας, ότι δημοκρατία και κομμουνισμός δεν πάνε μαζί. Αλλά, βέβαια, σκέφτομαι σήμερα ότι αυτή την απλή αλήθεια όλοι οι άλλοι, οι πολιτικοί εκτός Αριστεράς, την ήξεραν ούτως ή άλλως. Άρα, τα πρόσωπα που ανέφερα τα εκτιμώ σήμερα θετικά μόνο για λόγους παρόμοιους με αυτούς που αναδεικνύεται ο άσωτος υιός ή η μετανοούσα πόρνη στο Ευαγγέλιο. Εκτιμώ δηλαδή το θάρρος της μετάνοιάς τους, που εδώ πάει να πει της αλλαγής των απόψεών τους μέσα στον χρόνο. Για ανθρώπους πλασμένους πολιτικά στο σταλινικό καλούπι που είχε διαμορφωθεί στην Κατοχή και στον Εμφύλιο στο ΚΚΕ, αυτό δεν είναι λίγο πράγμα. Αλλά δεν θαυμάζω κανέναν σε αυτό τον χώρο ως μεγάλη πολιτική μορφή. Την ούτως ή άλλως σπάνια αυτή ιδιότητα προτιμώ να την αποδίδω σε ανθρώπους με μεγαλύτερη συνέπεια στην πορεία τους, εν προκειμένω στη μάχη για την ελευθερία και τη δημοκρατία – τις αρχές στις οποίες πιστεύω και σήμερα.Το βιβλίο σταματάει με τα γεγονότα καλοκαιριού του 1974 και με πολλούς προβληματισμούς σου, τοτινούς και σημερινούς. Θα υπάρξει αυτοβιογραφική συνέχεια;Δεν τη σχεδιάζω, γιατί ο σκοπός μου στο βιβλίο δεν ήταν κυρίως να περιγράψω τη ζωή μου για τους άλλους –πλην των παιδιών μου ίσως, αρχικά– όσο να καταλάβω ένα σκοτεινό της μέρος, για μένα τον ίδιο. Ήθελα να μελετήσω καλύτερα τον εαυτό μου, κυρίως ως προς την πολιτική και κυρίως ως προς εκείνα τα χρόνια, για τα οποία παρέμενα γεμάτος μεγάλες απορίες. Από εκεί και πέρα έχω περισσότερη συναίσθηση του τι μου συνέβη στη ζωή μου και πού πήγαινα κάθε εποχή, σωστά ή στραβά. Αλλά τα χρόνια μέχρι τα είκοσι ένα μου, μέχρι το 1974, ήθελαν πολύ ψάξιμο. Αυτό εκφράζει κυρίως ο «Ερασιτέχνης επαναστάτης», με κύριο εργαλείο της έρευνας την έλλογη αφήγηση.