Νέα

Η συνεργασία της Κικής Δημουλά με τον Ίκαρο ξεκίνησε το 1998. Η μεταξύ μας συμφωνία είχε από την πλευρά της έναν όρο: να εκδώσουμε και τα ποιήματα του Άθω Δημουλα. «Δεν μπορείτε να με καλέσετε σπίτι σας χωρίς τον άνδρα μου», είχε πει.Τον Σεπτέμβριο εκδόθηκε η πρώτη της ποιητική συλλογή στον Ίκαρο, με τον τίτλο «Ενός λεπτού μαζί» και αμέσως μετά το σύνολο των ποιητικών συλλογών που είχε εκδώσει μέχρι τότε σε έναν τόμο.Τα χρόνια που ακολούθησαν, εκδόθηκαν άλλες έξι συλλογές, ένας τόμος με τα πεζά κείμενα που είχε γράψει νεότερη, οι ομιλίες της και η εκτενής ανθολογία ποιημάτων σε εικονογράφηση του Γιάννη Ψυχοπαίδη.Κάθε νέο βιβλίο ερχόταν πάντα μέσα σε ένα ντοσιέ. Τα πρώτα χρόνια τα ποιήματα γραμμένα στη γραφομηχανή, και μετέπειτα στον υπολογιστή. «Γυρίζω από τον Πλάτανο με ντοσιέ» έλεγε, και ξέραμε. Ακολουθούσε μια υπέροχη διαδικασία. Ήξερε πάντα ποιά ποιήματα ήταν πιο δυνατά, αλλά ήθελε και τη δική μας γνώμη. Με συνοδεία τυρόπιτες από την Στοά, ή σοκολάτες από το Αριστοκρατικόν και αμέτρητα, αμέτρητα τσιγάρα, κουβεντιάζαμε κάθε στίχο στο πατάρι του Ίκαρου. Ύστερα περνούσανε στα χέρια της Γεωργίας Παπαγεωργίου, που επιμελήθηκε όλα της τα βιβλία. Δεν ήταν λίγες οι φορές που κατά τη διάρκεια της επιμέλειας ερχόντουσαν νέα ποιήματα και έμπαιναν στη συλλογή. Σαν όλη αυτή η διαδικασία να μην την άφηνε να ησυχάσει, και να γεννιόντουσαν διαρκώς νέοι στίχοι. Η έκδοση κάθε βιβλίου είχε στοιχεία μαγείας.Η Κική Δημουλά μας τίμησε με την εμπιστοσύνη της με έναν τρόπο μεγαλειώδη και γενναιόδωρο. Με τον καιρό η σχέση μας έπαψε να είναι η σχέση εκδότη- δημιουργού και μεταλλάχθηκε σε μια βαθιά φιλία. Ήξερε λεπτομέρειες από την προσωπική μας ζωή, μας μιλούσε κι εκείνη ανοιχτά για τις χαρές και τις αγωνίες της, μοιραζόμασταν μυστικά. Με μεγάλη αγάπη.Για χρόνια προσπαθούσε να μας πείσει να της μιλάμε στον ενικό. Αλλά το «κυρία Δημουλά μας» είχε μέσα τόση τρυφερότητα όσο σεβασμό είχε και η σχέση.Αντίο κυρία Δημουλά μας. Αφήνετε δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένεια του Ίκαρου.

Ένα εξαιρετικό νέο: το εικονογραφημένο βιβλίο Ένα κίτρινο φύλλο του Μιχάλη Μουλάκη, σε εικονογράφηση Φίλιππου Φωτιάδη, επελέγη από το Διοικητικό Συμβούλιο του Ελληνικού Τμήματος της IBBY-Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου να αναγραφεί στους τιμητικούς πίνακες της IBBY 2020 (ΙΒΒΥ Ηonour List) για την εικονογράφησή του!Οι τιμητικοί πίνακες της IBBY είναι μια επιλογή εξαιρετικών, πρόσφατα δημοσιευμένων βιβλίων, με σκοπό να τιμηθούν συγγραφείς, εικονογράφοι και μεταφραστές από χώρες μέλη της IBBY. Αποτελούν έναν από τους πιο διαδεδομένους και αποτελεσματικούς τρόπους για την προώθηση του στόχου της IBBY να αναδείξει τις πολιτιστικές, πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες στις οποίες μεγαλώνουν παιδιά σε όλο τον κόσμο, μέσω της παιδικής λογοτεχνίας.Οι λίστες αυτές αποτελούν ένα χρήσιμο εργαλείο τόσο για εκπαιδευτικά προγράμματα όσο και για την κατάρτιση ενός διευρυμένου εκδοτικού πλάνου.Το Ένα κίτρινο φύλλο είναι η μικρή ιστορία της πτώσης ενός φθινοπωρινού φύλλου από το κλαδί του στο έδαφος. Μπορεί αυτή η διαδρομή ενός κίτρινου φύλλου να μας οδηγήσει να ανακαλύψουμε μια διαφορετική προσέγγιση του κόσμου μας;Κι όμως, ο συνδυασμός του τρυφερού κειμένου του Μιχάλη Μουλάκη και της ιδιαίτερης εικονογράφησης του Φίλιππου Φωτιάδη συνθέτει ένα συμβολικό παραμύθι που φέρνει τους μικρούς αναγνώστες σε επαφή με ιδέες όπως η ζωή και η αναγέννηση, η αντίληψη της πραγματικότητας, και η ισορροπία ανάμεσα στις δυνάμεις που συνυπάρχουν στον κόσμο.Το Ένα κίτρινο φύλλο απέσπασε το Βραβείο Εικονογράφησης 2018 από τον Κύκλο του Ελληνικού παιδικού βιβλίου και ήταν υποψήφιο στα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου 2018.Διαβάστε περισσότερα για τους τιμητικούς πίνακες της ΙΒΒΥ.

Ο Κολομβιανός συγγραφέας απέσπασε το Βραβείο Biblioteca de Narrativa Colombiana 2020 για το βιβλίο του Τραγούδια για την πυρκαγιά (Canciones para el incendio), το οποίο θα κυκλοφορήσει στα ελληνικά τους επόμενους μήνες σε μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη.Η επιτροπή του βραβείου υπό την προεδρία του Ισπανού συγγραφέα Javier Cercas αναφέρει:«Είναι μια εξαιρετική συλλογή διηγημάτων, στην παράδοση του Οδυσσέα του Τζέιμς Τζόυς, οι ιστορίες της οποίας μπορούν να διαβαστούν μια-μια ή και όλες μαζί ως ένα σύνολο με ενιαίο νόημα, σαν μια συλλογή τραγουδιών ή σαν μια μελωδία που ακούγεται στο παρασκήνιο. [...]το βιβλίο αποτελεί ένα σύνολο αφηγήσεων γραμμένο με περίτεχνους τρόπους που έχουν την ικανότητα συμπύκνωσης ολόκληρων κόσμων με εξαιρετική λεπτότητα».Η βράβευση πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 28 Ιανουαρίου στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου EAFIT στο Μεδεγίν της Κολομβίας.Μπορείτε να παρακολουθήστε ολόκληρη την τελετή βράβευσης εδώ.

Ο κάτοχος του βραβείου Γκονκούρ πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018 μιλάει αποκλειστικά στη Μαρίλια Παπαθανασίου και την εφημερίδα το Βήμα για τις πολιτικές προεκτάσεις του βιβλίου του Μεγάλος αδερφός, και την επίδραση της Ιστορίας στους απλούς ανθρώπους.Διαβάστε παρακάτω ολόκληρη τη συνέντευξη:Σε ηλικία μόλις 32 ετών, ο γάλλος συγγραφέας Μαΐρ Γκουβέν, χωρίς πατρίδα παιδί προσφύγων με μητέρα από την Τουρκία και πατέρα Κούρδο του Ιράκ, απέσπασε το βραβείο Γκονκούρ πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα για το 2018, με το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Μεγάλος αδελφός. Μιλήσαμε μαζί του με αφορμή την κυκλοφορία του στα ελληνικά, από τις εκδόσεις  Ίκαρος, σε εξαιρετική μετάφραση της Λίζυς Τσιριμώκου. Η γλώσσα του βιβλίου, η γαλλική αργκό των προαστίων ανάμεικτη με αραβικές λέξεις, είναι εκ των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος, το οποίο αφηγείται την ιστορία δύο αδελφών, ο ένας από τους οποίους είναι οδηγός της Uber και ο άλλος έχει φύγει στη Συρία με μια μουσουλμανική ανθρωπιστική οργάνωση.Με το πρώτο σας βιβλίο κερδίσατε το βραβείο Γκονκούρ. Πώς γεννήθηκε η ιδέα του «Μεγάλου Αδελφού»;Όπως οι περισσότεροι Γάλλοι, δεν μεγάλωσα σε περιβάλλον συγγραφέων. Από τύχη βρέθηκα να εργάζομαι σε εφημερίδα (την εβδομαδιαία εφημερίδα "Le 1", που ίδρυσε ο πρώην διευθυντής του "Monde" Ερίκ Φστορινό) ως μάνατζερ στο οικονομικό τμήμα και εκεί γνώρισα δημοσιογράφους και συγγραφείς. Μια μέρα, τους άκουσα να μιλούν άσχημα για τους νέους των προαστίων (banlieues) και σκέφτηκα ότι μπορώ να γράψω για την καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων που τη γνώριζα, έχοντας μεγαλώσει στα προάστια της Νάντης. Ένα βράδυ, επιστρέφοντας από το σινεμά όπου είχα δει τον "Ταξιτζή" του Σκορσέζε, μπήκα σε ένα ταξί και άρχισα να μιλώ με τον οδηγό που μου αφηγήθηκε τη ζωή του, τα προβλήματά του. "Έχω τον ήρωα του βιβλίου μου" σκέφτηκα.Πραγματεύεστε φλέγοντα ζητήματα της επικαιρότητας, τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις όχι μόνο στη Γαλλία, αλλά και στον κόσμο. Το ενδιαφέρον σας εντάθηκε εξαιτίας της δουλειάς σας στην εφημερίδα ή είναι και συνδυασμός της φυσικής σας περιέργειας;Έχω μεγάλη περιέργεια για τα πράγματα. Έχω έρθει δύο φορές στην Ελλάδα αλλά δεν τη γνωρίζω, οπότε άρχισα να διαβάζω: ήθελα να μάθω για τη μοναρχία, την περίοδο της Χούντας, γιατί το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα υπήρξε τόσο ισχυρό.Πώς γίνεται τόσο νέος να γνωρίζετε τόσα πράγματα για τη νεότερη ελληνική ιστορία;Έχει σχέση με την προσωπική και την οικογενειακή μου ιστορία που είναι αρκετά σύνθετη αλλά και με την πεποίθησή μου ότι δεν μπορεί κανείς να αντιληφθεί την ιστορία των ανθρώπων αν δεν γνωρίζει Ιστορία, τη μεγάλη Ιστορία. Όλες οι χώρες της Ανατολικής Μεσογείου επηρεάστηκαν από το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τις εξελίξεις που προκάλεσε. Για παράδειγμα, στην Τουρκία οι γονείς μου ήταν κομμουνιστές και όταν ήρθαν στη Γαλλία το πρώτο που έκαναν ήταν να αγοράσουν ένα αυτοκίνητο BMW και λίγα χρόνια μετά να στήσουν μια επιχείρηση. Είχαν δηλαδή φιλελεύθερα ανακλαστικά, ενώ στην Τουρκία ήταν κομμουνιστές επειδή θεωρούσαν ότι αυτό ήταν το πιο προοδευτικό κόμμα στην εποχή τους. Προσπαθώ πάντα να καταλάβω πώς η Ιστορία επηρεάζει τους ανθρώπους και την εξέλιξή τους. Επιπλέον, η οικογένεια μου κατάγεται από την Ανατολική Θράκη, μια περιοχή όπου όλοι αφηγούνται ιστορίες. Αυτό καλλιεργεί την περιέργεια σου για τις ιστορίες, αλλά και την Ιστορία.Στο μυθιστόρημά σας ο κεντρικός ήρωας, ο μεγάλος αδελφός, είναι οδηγός για την Uber και ο μικρός φεύγει στη Συρία. Πραγματεύεστε το ζήτημα του προσηλυτισμού των νέων στο Ισλάμ προσπαθώντας ωστόσο να καταλάβετε τα αίτια του φαινομένου. Το βιβλίο σας δεν είναι στρατευμένο μυθιστόρημα. Γιατί νομίζετε ότι ορισμένοι νέοι εγκαταλείπουν τη Δύση για τη Συρία;Πεποίθησή μου είναι ότι οι πραγματικά κακοί άνθρωποι είναι σπάνιοι. Πρόκειται για ψυχοπαθείς που δεν χρειάζεται να φύγουν στη Συρία για να κάνουν κακό, μπορούν να το κάνουν και εδώ. Από όσους Γάλλους έφυγαν στη Συρία, μόνο το ένα τέταρτο ήταν μαχητές της τζιχάντ. Οι υπόλοιποι γιατί έφυγαν; Γιατί ήταν παιδιά με ψυχολογικά προβλήματα, με γονείς απόντες, που δεν είχαν επαφή με το πολιτισμό ή με τη θρησκεία. Είμαι άθεος, αλλά σέβομαι τους ανθρώπους που θρησκεύονται και είναι λάθος να δαιμονοποιούνται, όπως συμβαίνει συχνά στη Γαλλία, οι μουσουλμάνοι γιατί ακολουθούν τη συγκεκριμένη θρησκεία. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που επιλέγουν να αφήσουν μια πλούσια χώρα σαν τη Γαλλία για μια φτωχή χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση δεν είναι ανόητοι, είναι άνθρωποι που η κοινωνία στην οποία ζουν δεν κατάφερε να τους κάνει να ωριμάσουν.Σε ένα σημείο του βιβλίου, ο μεγάλος αδελφός αφηγείται στον μικρό τον τρόμο που ένιωσε μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι στις 13 Νοεμβρίου 2015, τον τρόμο ότι θα τον απελάσουν. Γνωρίζετε μουσουλμάνους που ένιωσαν ανάλογα; Εσείς πώς βιώσατε το γεγονός;Οι τρομοκρατικές επιθέσεις ήταν σοκ για όλους. Και φυσικά και για τους μουσουλμάνους της Γαλλίας, όταν ο τότε πρόεδρος Ολάντ πρότεινε την αφαίρεση της γαλλικής υπηκοότητας για τους γάλλους πολίτες που καταδικάζονται για τρομοκρατία. Και εγώ ένιωσα φόβο, σκέφτηκα ότι όσο ανοιχτή και αν είναι η γαλλική κοινωνία, θα μας πετάξουν όλους έξω, όλοι όσοι είμαστε είτε μουσουλμάνοι είτε ξενικής καταγωγής. Εγώ ασφαλώς έχω λιγότερα προβλήματα σε σχέση με τον μέσο Γάλλο ξενικής καταγωγής γιατί πλέον θεωρούμαι αστός, εγγράμματος.Θεωρείτε ότι το κλίμα στη Γαλλία σήμερα ρέπει στην ισλαμοφοβία; Η κατάσταση είναι σύνθετη: η ισλαμοφοβία δεν είναι τόσο εμφανής ίσως στον δημόσιο διάλογο, αλλά σε ιδιωτικές συζητήσεις θα ακούσετε για τις αγριότητες του Ισλάμ, τους πολέμους του Ισλάμ. Επαναλαμβάνω, είμαι άθεος, όμως αν ανοίξετε τη Βίβλο θα δείτε και εκεί συγκρούσεις και αίμα. Τούτου λεχθέντος και παρότι διαφωνώ σε πολλά μαζί του, θεωρώ ότι ο πρόεδρος Μακρόν δεν έχει κάνει ούτε μία άστοχη δήλωση όσον αφορά τους μουσουλμάνους στη Γαλλία.