«Το Άλογο των Ονείρων»: Πώς γεννήθηκε η νέα εικονογραφημένη ιστορία της Holly Surplice
Η συγγραφέας από τη Σκωτία αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο τη δεκάχρονη πορεία πίσω από το νέο εικονογραφημένο μυθιστόρημά της, Το Άλογο των Ονείρων. Μέσα από προσωπικές παιδικές αναμνήσεις, ξετυλίγεται μια τρυφερή ιστορία ενηλικίωσης που υμνεί τη φιλία, τη θεραπευτική δύναμη των ζώων και την ελπίδα.
Σχεδίασα για πρώτη φορά το Άλογο των Ονείρων σε ένα σημειωματάριο, πριν από δέκα χρόνια περίπου. Ο μικρότερος γιος μου ήταν τότε μόλις ενός έτους και ήξερα πως δεν είχα ακόμη τη διαύγεια να γράψω την ιστορία που άξιζαν αυτοί οι χαρακτήρες που είχα φανταστεί. Έτσι, η Μέριν και ο Σόρελ παρέμειναν υπομονετικά μέσα στις σελίδες του τετραδίου μου, περιμένοντας τη δική τους στιγμή.
Πέρασα πάνω από είκοσι χρόνια δημιουργώντας βιβλία για πολύ μικρούς αναγνώστες, συχνά εμπνευσμένα από τα δικά μου παιδιά. Καθώς τα παιδιά μου μεγάλωναν λοιπόν, ήταν αναπόφευκτο: κάποια στιγμή θα έγραφα για μεγαλύτερες ηλικίες. Όταν τελικά ήρθε εκείνη η στιγμή, ανακάλυψα μέσα μου έναν δισταγμό, μια αμφιβολία για το αν μπορούσα πραγματικά να πετύχω αυτό που οραματιζόμουν για την ιστορία. Ήθελα να δημιουργήσω κάτι ξεχωριστό. Μια ιστορία μέσα στην οποία ο αναγνώστης θα μπορούσε να βυθιστεί ολοκληρωτικά. Ήθελα να είναι μια ιστορία συναρπαστική και παραστατική, που να αποτυπώνει τη μαγεία που ένιωθα ως παιδί δίπλα στα άλογά μας.
Η συγγραφή του βιβλίου βασίστηκε σε παιδικές αναμνήσεις μου. Σε περιπέτειες που είχα ζήσει ιππεύοντας τα άλογά μας, στις ιδιαίτερες φιλίες που αναπτύσσει κανείς με τα ζώα, και που έκαναν τα χρόνια του σχολικού εκφοβισμού που είχα υποστεί -και που κρατούσα πάντα κρυφό- υποφερτά. Ήθελα να γράψω για ένα γενναίο κορίτσι, έξυπνο, ανήσυχο και σκεπτόμενο, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτο. Ένα κορίτσι που να χρειάζεται κάποιον να τη βοηθήσει να πιστέψει ξανά στον εαυτό της. Όλοι το χρειαζόμαστε αυτό κάποιες φορές. Η δύναμη να αντέχουμε, να επιβιώνουμε και να ανθίζουμε υπάρχει μέσα μας, όμως συχνά δεν μπορούμε να τη δούμε γιατί οι συνθήκες και οι εμπειρίες της ζωής μας, έχουν θολώσει την πίστη μας. Χρειάζεται κάποιος, ή κάτι, πολύ ξεχωριστό που θα φωτίσει και θα αναδείξει τα καλύτερα στοιχεία του εαυτού μας. Αυτό ακριβώς κάνει ο Σόρελ για τη Μέριν.
Η συγγραφή ενός μυθιστορήματος έφερε πολλές νέες προκλήσεις, όμως ήταν μια διαδικασία ατελείωτα απολαυστική και βαθιά ικανοποιητική. Το δυσκολότερο κομμάτι ήταν να διαβάζω και να ξαναδιαβάζω το κείμενο στο στάδιο της επιμέλειας. Αυτό από μόνο του ήταν ένα πραγματικό κατόρθωμα! Παρότι έγραφα για μεγαλύτερο ηλικιακά κοινό, ήταν εξαιρετικά σημαντικό για μένα να αφηγούμαι την ιστορία τόσο με λέξεις όσο και με εικόνες. Δεν πιστεύω ότι κάποιος είναι ποτέ πολύ μεγάλος για ένα εικονογραφημένο βιβλίο, και ήθελα το Άλογο των Ονείρων να είναι γεμάτο εικόνες. Καθώς έγραφα, σχεδίαζα κιόλας, και οι χαρακτήρες ζωντάνευαν τόσο στο μυαλό μου όσο και πάνω στη σελίδα, ήταν μια υπέροχη διαδικασία.
Ως μητέρα ενός νευροδιαφορετικού παιδιού, ξέρω πως η εμπειρία της ανάγνωσης μπορεί να γίνει ευκολότερη όταν υπάρχουν διάσπαρτες εικόνες στο κείμενο, σύντομα κεφάλαια, και μια ευανάγνωστη γραμματοσειρά με σωστές αποστάσεις και διάστιχα. Πιστεύω επίσης ότι ο μπλε τόνος του μελανιού, τόσο στις λέξεις όσο και στις εικόνες, ενισχύει ιδιαίτερα την αισθητική και διευκολύνει την ανάγνωση της ιστορίας. Ο σχεδιαστής που επιμελήθηκε το βιβλίο ήταν πραγματικός μάγος! Κατανόησε πόσο σημαντικά ήταν όλα αυτά για μένα και έκανε ό,τι μπορούσε ώστε να αποδώσει ακριβώς τη μορφή που είχα φανταστεί.
Παρόλο που το Άλογο των Ονείρων αγγίζει δύσκολα θέματα όπως είναι το πένθος και η λύπη, ήθελα ο αναγνώστης να ταξιδέψει μαζί με τη Μέριν και τον Σόρελ σε κόσμους γεμάτους χαρά. Να ζήσουν μαζί εμπειρίες με πυξίδα την ελπίδα και την αισιοδοξία. Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό οι νέοι άνθρωποι να γνωρίζουν ότι όλα αυτά μπορούν να συνυπάρχουν. Η ζωή σπάνια είναι άσπρο ή μαύρο. Στην πραγματικότητα είναι ένα πλήθος αποχρώσεων και, όταν πιστέψεις στον εαυτό σου, όλα στη ζωή είναι δυνατά.