Τις νύχτες ονειρεύομαι συντέλειες

Η συλλογή αυτή έρχεται να προστεθεί στο σημαντικό έργο που έχει καταθέσει ο Γιάννης Αντιόχου. Οι εικόνες του, πρωτότυπες όπως πάντα, αποκαλύπτουν τον αιματηρό κόσμο του παρόντος, μιας σύγχρονης συντέλειας που όμως έχει τις ρίζες της στο παρελθόν. Οι διακειμενικές αναγνώσεις του Σεφέρη, του Έλιοτ, του Χαρτ Κρέιν, του Πάουλ Τσέλαν, του Ρεμπό και πολλών άλλων είναι μέρος της κοσμολογίας του ποιητή αλλά και απολύτως γνήσιες, προσωπικές και, ποιητικά εξαιρετικά αφομοιωμένες.

– Το Βήμα

...αυτή η ποίηση δεν λειτουργεί ως απλή παρατήρηση, αλλά ως μια βίαιη φυσική διεργασία που παρασύρει τον αναγνώστη. Η συλλογή του Γιάννη Αντιόχου είναι, πράγματι, «μια θάλασσα γεμάτη στίχους/ δεν είναι ποτέ μεταφορά/ φουσκώνει, επιστρέφει και σε πνίγει/ αδιάκοπα». Οι στίχοι μετατρέπονται σε κύματα αλήθειας, που φουσκώνουν για να πνίξουν αυταπάτες και νύχτες βουτηγμένες στη συντέλεια.

Ο Γιάννης Αντιόχου έχει κατορθώσει να δημιουργήσει το ποιητικό σύμπαν του θεμελιώνοντας κάθε επόμενο βιβλίο στο αμέσως προηγούμενο. […]στη σύνθεση «Τις νύχτες ονειρεύομαι συντέλειες» επανεξετάζει το ζήτημα του Θεού, φανερώνοντας πρωτίστως τα πάθη της ανθρωπότητας, χωρίς να παρακάμπτει ουδεμία στιγμή το πάθος του ενός και μοναδικού ανθρώπου. […] Με πόση αλήθεια μαεστρία ειρωνεύεται ο ποιητής τόσο το ποιητικό αντικείμενο του προηγούμενου βιβλίου, όσο κι εμάς τους αναγνώστες –του εαυτού του συμπεριλαμβανομένου…

Η συλλογή επιστρέφει διαρκώς στη βασική αγωνία: τι σημαίνει να θυμάσαι; Και ακόμη περισσότερο τι σημαίνει να επιβιώνεις μέσα σε αυτό που θυμάσαι; Και τελικά, ίσως αυτό να είναι και το πιο ανησυχητικό αλλά και το πιο αληθινό στοιχείο της συλλογής: ότι οι συντέλειες που ονειρευόμαστε δεν ανήκουν στο τέλος του κόσμου αλλά στον τρόπο που ήδη τον βιώνουμε.

Ο Γιάννης Αντιόχου μπορεί να πειραματίζεται με τους στίχους του, τη μορφή, τη διακειμενικότητα, τις ιδέες − όχι επειδή έχει ανάγκη να εντυπωσιάσει, αλλά επειδή είναι ένας πολύ ικανός ποιητής, «άνετος» με το υλικό του.

Κύριο χαρακτηριστικό των ποιημάτων, είναι ότι τα διαπερνά μια αίσθηση πολιτισμικής παρακμής, ίπταται μια διάθεση ανατροπής, κι ένα είδος νοσταλγίας για μια χαμένη πατρίδα, όχι με τη στενή έννοια της λέξης που ορίζει τον πατρογονικό τόπο, η οποία προδίδεται με τις παρελθοντικές αναφορές, ενώ τώρα αυτή η προσήλωση και το κανάκεμα ενός εφιάλτη, ανθρωπίνως είναι αδύνατη, γιατί ενώ κάποιες εικόνες παραίτησης -από την ηθική κατάπτωση μέχρι την ψυχολογική ψευδαίσθηση- αποτελούν συμπτώματα προσωπικής ολίσθησης, συνδέονται και πάλι με το γενικότερο έξω κλίμα που επικρατεί.

…η συλλογή φέρνει εις πέρας ένα δύσκολο εγχείρημα. Ενώνει τον λυρισμό με τον στοχασμό χωρίς να υποβαθμίζει κανένα από τα δύο. […] Με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης, μου έμεινε κυρίως η αίσθηση ότι είχα διαβάσει μια συλλογή η οποία αντιμετωπίζει τον ποιητικό λόγο ως έναν χώρο διαρκούς δοκιμασίας, έναν χώρο όπου κάθε εικόνα, κάθε ρυθμική επιλογή και κάθε πολιτισμική αναφορά αναλαμβάνει να φωτίσει την εύθραυστη θέση του ανθρώπου απέναντι στην ιστορία και στη δύναμη της ίδιας της γλώσσας.