Η Ζωντανίνα

Μια συλλογή δεκαέξι διηγημάτων που παλινδρομούν μεταξύ ενός παρελθόντος που έχει χαθεί ανεπιστρεπτί και ενός μέλλοντος που προβάλλει ανοίκειο. Ένας γλυκόπικρος λογοτεχνικός κόσμος άλλοτε δομημένος από βιωματικές μνήμες κι άλλοτε σε μεσοτοιχία με το φανταστικό ή το παράδοξο. Κώστας, Έρση, θείος Θέμης, Μπάρκο, Βαγγέλης. Χαρακτήρες καθημερινοί, αποσυνάγωγοι, αποτυχημένοι και λοξοί, παραδίδονται στα μικρά τους παθήματα και τα φθαρτά τους πάθη. Κοινός παρονομαστής κάθε ιστορίας η διαυγής συγγραφική ματιά που, όσο κι αν στενεύει ο κλοιός, δεν χάνει ποτέ τη σκωπτική της διάθεση και τη βαθιά ανθρωπιά της.

[…]Τα λιγοστά τραπεζάκια έξωθεν του καφενείου είναι συνήθως κατειλημμένα από συνταξιούχους, οι οποίοι, μ’ έναν μονό ελληνικό, μ’ ένα δροσερό αναψυκτικό ή μ’ ένα ποτήρι τσίπουρο, κάθονται απολιθωμένοι, με τις ώρες, κάνοντας κανονική κατάληψη. Αναγκάζομαι έτσι, παρά τη θερινή ζέστη, και κάθομαι μέσα. Ο ανεμιστήρας στην οροφή δεν καταφέρνει και πολλά: μετά τη δεύτερη μπίρα τα βλέφαρα βαραίνουν, η όραση θολώνει, οι ανάσες λιγοστεύουν, ιδρώτας με περιλούζει· πολύχρωμα ψαράκια κολυμπούν τώρα κοπαδηδόν στον χώρο και είμαι, λες, στον πάτο κάποιας θάλασσας· οι θαμώνες, ταριχευμένοι καθώς είναι, ακούνητοι, θυμίζουν πραγματικά ναυάγια.