The Skin

"...Με πρωτοποριακή υβριδική γραφή η φουρνιά αυτή από την λογοτεχνική μπριγάδα της Ισπανίας με μπροστάρη τον Θέρκας, σε πιάνει από το κεφάλι με τα δυό της χέρια και σε ταρακουνάει μέχρι να τσιμπήσεις το δέρμα σου και να αισθανθείς ταυτόχρονα πόνο και λύτρωση. Πόνο γιατί δεν αγάπησες πραγματικά τον εαυτό σου με κάθε του στίξη και λύτρωση γιατί στο βιβλίο του Μολίνο απολαμβάνεις ένα λογοτεχνικό κατάπλασμα που ανακουφίζει."

– Μιχάλης Παπαγεωργίου, Νεολόγος

"...οι ιστορίες του Molino, οι ιστορίες του _Δέρματος_, είναι η ιστορία του ανθρώπου. Του ανθρώπου που βιώνει, φοβάται, που είναι ευάλωτος, που θέλει να «αρέσει», που θέλει να του αρέσει το δέρμα του, η μορφή του. Και της ανθρωπότητας που πολλές φορές λαθεμένα εστιάζει σε όσα τη διαχωρίζουν, αντί σε όσα την ενώνουν, στο δέρμα σαν σύνορο, αντί για σημείο επαφής, αγγίγματος, ενότητας..."

"...από τα πλέον ενδιαφέροντα βιβλία της φετινής σοδειάς. Ο Molino πετυχαίνει τον στόχο του κυρίως επειδή πατά πάνω στην αέναη ανθρώπινη ανασφάλεια που δεν μπορεί να τιθασευτεί όσο μεγαλώνουμε κι όσο συναναστρεφόμαστε με ανθρώπους που αγαπάμε."

"...Beyond the fantastic cover, Sergio del Molino’s book is brilliantly humorous."

– Real News

"...Abundant honesty, self-deprecation, information I would hardly have learnt had _Skin_ not come into my hands, and I am truly grateful for that."

"...Psoriasis, figuratively speaking, is the death of the skin, and like any death, it entails personal grief, and that is what this book is about. The pain of the skin. Our scars are part of life and the experiences they leave with each of us individually."

"...The novel, however, is not based on a facile and cheap psychologism where introversion or a propensity for violence are born of the demons brought on by a physical ailment. On the contrary: Molino delves into the history and biographies of his characters, offering a commentary on self-analysis and the fear engendered by pain."

– Dimitris Doulgeridis, Ta Nea

"...Ρεαλισμός μα όχι σοκαριστικός, γεμάτος χιούμορ, αυτοσαρκασμό, αθυροστομία και μια λεπτή ειρωνεία, ο λόγος του Δελ Μολίνο έρχεται να μας συστήσει ένα άλλο είδος λογοτεχνίας, στηριγμένης σε λοξές ματιές, φαινομενικά πεζές ιστορίες, που γεννούν μια κοινωνιολογική, ιστορική, ανθρωπολογική προσέγγιση. Ένα βλέμμα αποδοχής και ανακούφισης, μακριά από προκαταλήψεις και αποδοκιμασίες, ένα απαλό χάδι στο ξένο δέρμα, στον διαφορετικό άνθρωπο."

"...Ο συγγραφέας κάνει μια αναφορά στη σημασία του δέρματος ως στοιχείου πολιτισμικού διαχωρισμού ή και ρατσισμού, καθώς όλοι γνωρίζουμε τη σημασία που αποδίδουμε, σε κάθε κοινωνία, στο χρώμα του δέρματος και στην καλή εμφάνισή του. Οι άνθρωποι στις οικονομικά ισχυρές χώρες καταναλώνουν τεράστια ποσά στη περιποίηση του δέρματος με τη χρήση καλλυντικών και τα τελευταία χρόνια έχουν αυξηθεί πολύ οι αισθητικές επεμβάσεις. Το βιβλίο ωστόσο μιλάει κυρίως για την πάθηση. Μιλάει για τους ανθρώπους που πάσχουν από δερματικές παθήσεις και πιο συγκεκριμένα από ψωρίαση."

"Η αρρώστια, το τραυματικό της βίωμα, το βλέμμα του υγιούς και η αποστροφή του, η κοινωνική περιθωριοποίηση ως αναγκαίο κακό, η φυλετική ηγεμονία του λευκού δέρματος και η ατίμωση του μαύρου. Μα πρόκειται για βιβλίο αυτοβοήθειας; Κατηγορηματικά όχι. Ο del Molino στοχάζεται την ταυτότητα με αφορμή το πονεμένο του δέρμα κι εκείνο των υπόλοιπων επιφανών ψωριασικών που κατοικοεδρεύουν στις σελίδες του βιβλίου."

– Μαρία Παλαιολόγου, Το Ποντίκι

"Ο συγγραφέας του περιπλανιέται στην ιστορία, στον χρόνο, αλλά και στη γεωγραφία, στον χώρο, προκειμένου να μας προσφέρει ένα καταλυτικό, εμπεριστατωμένο, αφτιασίδωτο, συγκινητικό, σπαρακτικό, και ανεκτίμητα διαφωτιστικό πορτρέτο της ψωρίασης. Τολμηρά θα ερμηνεύσει, μάλιστα, ορισμένες ιστορικές στιγμές μέσα από την οδυνηρή πάθηση. Συνάμα, άλλοτε ξεσπώντας με οργή και άλλοτε επιστρατεύοντας ένα γάργαρο χιούμορ, φροντίζει να φιλοσοφήσει πάνω στο αέναα παρόν ζήτημα της νόσου και της ίασης. Και, βέβαια, πάνω στο τι είναι και τι δεν είναι βαθιά ανθρώπινο."

"..._The Skin_, above all else, is a novel, a new novel, yet another addition to the long literary catalogue of the father-son relationship. Molino belongs to that group of writers who approach writing with the same seriousness with which children approach play."