News

This post is only available in Greek.Η Δήμητρα Δότση φιλοξενείται στη στήλη μας «Το εργαστήρι της μετάφρασης» και μας μιλάει για το Μαστρο-Τζεπέτο, τη σύγχρονη και ταυτόχρονα σκοτεινή εκδοχή της κλασικής ιστορίας του Πινόκιο από την ιδιαίτερη συγγραφική σφραγίδα του Fabio Stassi. Ένα βιβλίο που εστιάζει στην πατρική φιγούρα του Τζεπέτο, που γίνεται ένα ιδιαίτερο σύμβολο των περιθωριοποιημένων και ανήμπορων.Η πρώτη φορά που μίλησα με τον Φάμπιο Στάσι για τον Μαστρο-Τζεπέτο ήταν τον Δεκέμβριο του 2019, όταν τον πρωτοσυνάντησα στη Ρώμη. Θυμάμαι το ενθουσιώδες βλέμμα του μόλις έπιασε στα χέρια του την ελληνική έκδοση του Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή, της δεύτερης ιστορίας με πρωταγωνιστή τον βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο, αλλά και όσα είπαμε για τις επόμενες περιπέτειες του Βίντσε που είχε ήδη στα σκαριά. Μιλά χωρίς ενδοιασμούς για τα επόμενα σχέδιά του, ή για ό,τι έχει γεννήσει το ακούραστο μυαλό του, χωρίς ωστόσο να υπεισέρχεται σε λεπτομέρειες. Πάνω στην κουβέντα, λοιπόν, μου εκμυστηρεύτηκε την ιδέα του να γράψει ένα βιβλίο για τον Τζεπέτο, όπου, σε αντίθεση με το περίφημο παραμύθι, θα εστίαζε στην πατρική φιγούρα, αφήνοντας τον Πινόκιο στην άκρη της ιστορίας και σε αυτό που πραγματικά ήταν: ένα κούτσουρο. Όσο κι αν είχα αγαπήσει τον Πινόκιο ως παιδί, ομολογώ ότι εκείνη τη στιγμή δεν ενθουσιάστηκα, ίσως επειδή τα παραμύθια για μεγάλους δεν με συναρπάζουν.Πέρασαν οι μήνες, ξέσπασε η πανδημία και για πρώτη φορά ο Στάσι αναγκάστηκε να γράφει εν στάσει, εγκλωβισμένος στο σπίτι του, πράγμα ασυνήθιστο για εκείνον, έναν συγγραφέα του τρένου, καθώς σχεδόν όλα του τα βιβλία τα γράφει καθημερινά στη δίωρη διαδρομή από το σπίτι του στο Βιτέρμπο μέχρι τη Ρώμη όπου εργάζεται. Μου μιλούσε συχνά για το πόσο παθιαζόταν με τη διαδικασία της συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου, αλλά και πάλι δεν είχα ξεκάθαρη εικόνα. Τα λόγια του δεν είχαν καταφέρει να με βγάλουν από τις ράγες ενός άλλου τρένου, αυτού του ορθολογισμού της αναμονής.Ώσπου ήρθε η στιγμή να το διαβάσω. Και να καταλάβω ότι κάποιες φορές η προαποφασισμένη προσγείωση είναι κακός σύμβουλος. Ο Μαστρο-Τζεπέτο μόνο παραμύθι δεν είναι. Είναι μια σκληρή, σκοτεινή ιστορία του σήμερα για το σήμερα. Μια επική ιστορία όπου για τους μυημένους αναγνώστες τα πάντα λειτουργούν συμβολικά και παραβολικά.Ο Τζεπέτο είναι ένας άνθρωπος μόνος, πάμφτωχος και περιθωριοποιημένος. Έχει αρχίσει να χάνει τη μνήμη του, να μπερδεύει τα λόγια του, να κατοικεί στο σκοτάδι του μυαλού του. Στο απομονωμένο χωριό των Απέννινων, όπου ζει, πέφτει θύμα της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς των συγχωριανών του, που του χαρίζουν ένα κούτσουρο, για να το μετατρέψει σε μαριονέτα, και στη συνέχεια του το κρύβουν. Έκτοτε ξεκινά το μαρτύριό του και περιπλανιέται στο δάσος και στην άγρια φύση, αναζητώντας τον ανύπαρκτο γιο του, μέχρι το σπαραχτικό φινάλε και την επιστολή αποχαιρετισμού του συγγραφέα στον ήρωά του.Στα χέρια του Φάμπιο Στάσι, ο Τζεπέτο γίνεται μια άλλη Πιετά, σύμβολο των γηρατειών, της απέραντης και εντέλει αναπόδραστης μοναξιάς των περιθωριοποιημένων, των ανήμπορων μπροστά στη βία των πολλών.Και στα τρία βιβλία του Στάσι που κυκλοφορούν στα ελληνικά, διαφαίνεται η ευαισθησία και η τρυφερότητά του απέναντι στους αδύναμους της ζωής. Με τον Μαστρο-Τζεπέτο, το τέταρτο βιβλίο του που είχα την τιμή να μεταφράσω, ο Ιταλός συγγραφέας μεταμορφώνεται, και μας χαρίζει ένα λογοτεχνικό αριστούργημα, ένα σύγχρονο μυθιστόρημα που θα μπορούσε, γιατί όχι, να γίνει κλασικό. 

This post is only available in Greek.Ο πολυβραβευμένος ισπανός πεζογράφος, ποιητής και αρθρογράφος μιλά με τον Νίκο Κουρμουλή στο «Βιβλιοδρόμιο» με αφορμή την ελληνική έκδοση του βιβλίου του Τα φιλιά στο οποίο μας μεταφέρει στην Ισπανία της πανδεμικής περιόδου κι έπειτα.Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Manuel Vilas στην Ελλάδα, καλεσμένου του Ινστιτούτου Θερβάντες της Αθήνας.Ο Manuel Vilas είναι ισπανός πολυβραβευμένος πεζογράφος, ποιητής όπως και αρθρογράφος της «El País». Στη χώρα του βρίσκεται στο ίδιο ύψος με τον Χαβιέρ Θέρκας και τον Αντόνιο Μουνιόθ Μολίνα. Στο παρόν μυθιστόρημα «Τα φιλιά» (μτφρ. Νάννα Παπανικολάου, Ίκαρος) μας μεταφέρει στην Ισπανία της πανδημικής περιόδου και έπειτα. Ενας μόλις συνταξιούχος εκπαιδευτικός φεύγει από τη μεγάλη πόλη και εγκαθίσταται σε μια απομονωμένη περιοχή της ενδοχώρας. Εκεί θα γνωριστεί με μια μοναχική γυναίκα, σχεδόν συνομήλικό του, με αποτέλεσμα να συμβεί ένας μεγάλος έρωτας. Μια ακαριαία επαφή, τρυφερή και εξερευνητική, που δεν βάζει στόχους για το μέλλον. Ζει την κάθε μέρα ξεχωριστά. Σε πρώτο πρόσωπο διαβάζουμε τις πυρετικές σκέψεις του καθηγητή, που έχουν απασχολήσει πολλούς από εμάς στη δύσκολη περίοδο που διανύσαμε κι ακόμη δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς. Αναζητήσεις για την πολιτική κουλτούρα, το πολιτισμικό μας σημείο, την κοινωνική μας συνείδηση, την κυριαρχία των μίντια και φυσικά την ορμή του έρωτα. Ο Μανουέλ Βίλας μιλά εκ μέρους του πολίτη που βρίσκεται σαστισμένος μέσα σε ένα πεδίο βολής γεγονότων και ανακατατάξεων. Που αναφτεί τον εαυτό του, τον μύθο της υπόστασής του μέσα από δελτία ειδήσεων και ένα τρυφερό βλέμμα. Αραγε για χρόνια εθελοτυφλούμε μπροστά στο θαύμα της ζωής; Ο ιός μας έβαλε μπροστά σε έναν καθρέφτη.Πώς βλέπετε την κατάσταση μετά την κρίση της πανδημίας και την ισορροπία πάνω σε ένα παρόν που συνεχώς γλιστράει;Πράγματι φαίνεται πως βρισκόμαστε σε ένα παρατεταμένο μεταβατικό στάδιο, όπου το επίπεδο του αποπροσανατολισμού είναι αυξημένο. Ομολογώ πως το ίδιο συμβαίνει και σε μένα. Ψυχολογικά, πολλοί άνθρωποι μετά τις απανωτές κρίσεις έχουν χάσει μεγάλο μέρος από τα ίχνη τους. Στο βιβλίο ήθελα να δώσω μια απάντηση σε όλα αυτά, που για μένα δεν είναι άλλη από μια ιστορία αγνού έρωτα, έστω και απελπισμένου. Απέναντι στις καταστροφές, το άνοιγμα στον έρωτα, στην επαφή, δίνει λύσεις. Ακόμη κι αν έρχεται πολλές φορές με τη μορφή ψευδαίσθησης. Ο πεσιμισμός δεν έχει θέση εκεί που ανθούν τα αισθήματα.Στο βιβλίο σας αναφέρεστε σε πολλά ζητήματα που μας απασχολούν σήμερα, όπως την τωρινή μεταπανδημική συνθήκη. Είναι τόσο εΰθραστος ο πολιτισμός μας;Ξέρετε, την περίοδο της όξυνσης της πανδημίας βγήκαν ορμητικά στην επιφάνεια πολλά εσωτερικά προβλήματα των ανθρώπων. Κανείς δεν ήξερε ούτε την ακριβή μορφή του ιού, τη συμπεριφορά του, ούτε από πού προερχόταν όλο αυτό. Γράφω κάπου στο βιβλίο πως η φύση κάνει ένοπλη εξέγερση εναντίον της ανθρωπότητας. Σε οικονομικό επίπεδο, ήταν επίσης πολύ ενδιαφέρον ότι το χρήμα, ακόμη κι αν είσαι εκατομμυριούχος, δεν σημαίνει τίποτα. Η ευτυχία του έχειν που υπόσχεται διαρκώς το καπιταλιστικό μας σύστημα παύει όταν είσαι έγκλειστος. Αυτό ήταν ειρωνικό αλλά και κωμικό ταυτόχρονα.Γράφετε στο βιβλίο πως ο ιός μάς έβαλε να σκεφτούμε τη συλλογική μας ταυτότητα. Τι σημαίνει αυτό για εσάς;Μια κοινή μοίρα, πέρα από διαχωρισμούς. Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τη ζωή σαν κοινωνικό ον και όχι κλειδωμένος και μόνος. Χωρίς διάλογο με τον κοινωνικό περίγυρο μεταφέρει τις όποιες ανππαραθέσεις εντός του. Ο ιός μάς έβαλε έναν καθρέφτη για να αντικρίσουμε την κατάστασή μας. Πού οδηγεί ο κυνισμός που μας περιβάλλει δεκαετίες τώρα; Ο έρωτας εδώ και πάλι είναι το αντίδοτο. Γιατί μέσω αυτού χρειάζεται συνεχώς να επιβεβαιώνει ο ένας την ύπαρξη του άλλου. Αυτή την επιβεβαίωση παράγει εξάλλου θεμελιακά ο πολιτισμός. Από εκεί και πέρα μπορούμε αν θέλουμε να μιλήσουμε για το πλαίσιο του πνευματικού ή του οικονομικού πολιτισμού μας.Με τι τρόπο εμπλέκεται ο θερβάντες στο έργο σας;Ταυτίζομαι με τον «Δον Κιχώτη» ως χαρακτήρα, αλλά και ―γιατί όχι;― ως έννοια. Με εμπνέει το γεγονός πως βλέπω έναν ήρωα με ιδεαλισμό και ανατρεπτική θέαση πάνω στη ζωή, να είναι ερωτευμένος και να αλλάζει τα πράγματα γύρω του. Ο Θερβάντες κατανόησε μέσα από τον «Δον Κιχώτη» ότι ο κόσμος είναι μια διαδοχή φανταστικών καταστάσεων. Κι αυτό έρχεται σε αντιδιαστολή με τον σημερινό, στεγνό μας σύμπαν. Ο Θερβάντες είναι ο διανοούμενος που υπερασπίζεται την ανοχή, κάτι που λείπει στην εποχή μας. Ηταν αντιδογματιστής και γι’ αυτό με ενδιαφέρει ακόμα πιο πολύ. Ανοιχτός απέναντι στις διαφορετικές όψεις της ζωής. Γι’ αυτό βάζει τον Σάντσο Πάντσα να βλέπει ανεμόμυλους ενώ ο Δον Κιχώτης γίγαντες.Μπορείτε να μας σκιαγραφήσετε τους πρωταγωνιστές του βιβλίου;Ο Σαλβαδόρ είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός, η Μονσεράτ υπάλληλος σε τοπικό μαγαζί. Ζουν μαζί κάτι το θυελλώδες, μακριά από τον κόσμο, σε μια καλύβα και σε μια ηλικία απαγορευτική - όπως θεωρεί η τρέχουσα νοοτροπία - για να ερωτευτείς, δηλαδή έχουν περάσει τα πενήντα. Ξέρετε, υπάρχει προκατάληψη απέναντι στους μεγαλύτερους. Στην Ισπανία υπάρχει και ανάλογος όρος, κάτι σαν «ηλικιακότητα». Υστερα από κάποια ηλικία δηλαδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να αισθάνεται το ερωτικό σκίρτημα, λογίζεται αυτομάτως σαν γραφικός. Αρχικά σκέφτηκα και σχέδιασα τους ήρωές μου να σπάνε αυτή τη λογοκρισία.Ο μεγάλος έρωτας, γράφετε, είναι μια πράξη αθεϊσμού, μας το εξηγείτε, περισσότερο;Γιατί ένας έρωτας απόλυτος είναι μια τομή. Δεν μπορεί να υπάρξει μια και μόνη εξήγηση για το πώς συμβαίνει. Και κυρίως δεν περιμένει έγκριση από καμία ηθική αρχή, ούτε κι από τον Θεό τον ίδιο. Είναι καθοριστικός και βλάσφημος. Οταν εμπλέκεσαι, χάνεις την πίστη σου σε οτιδήποτε άλλο, εκτός από τον έρωτα τον ίδιο.Η πολιτική σήμερα λέτε πως είναι ένας χώρος προνομίων. Τα κόμματα άραγε θα κάνουν τα πάντα για να τα διατηρήσουν;Αυτό αποτελεί πρόβλημα σήμερα και στην Ισπανία, γιατί η ιδεολογία που λέγαμε παλιά έχει εργαλειοποιηθεί. Είναι ένα μέσο για να κατακτήσουν τα κόμματα την εξουσία. Ετσι η ιδεολογία έχει γίνει αυτοσκοπός πλέον και όχι ένα πεδίο εξερεύνησης. Γι’ αυτό κάθε λίγο και λιγάκι τα κόμματα βγάζουν κι από ένα σωρό προγράμματα. Για να δείξουν πως κάτι κάνουν. Τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά. Η απόσταση ανάμεσα στο τι πρεσβεύουν και στους πολίτες μεγαλώνει συνέχεια. Στη πραγματικότητα η δημοκρατία θα έπρεπε να στηρίζεται σε πολιτικούς που βρίσκονται κοντά στον πολίτη και όχι σε εκείνους που κοιτούν την καριέρα τους αποκλειστικά. Και είναι ειρωνικό πως καμιά φορά χρειάζεται να συμβεί, να βελτιώσουν η ζωή του πολίτη δηλαδή, γιατί αυτό είναι το απαραίτητο βήμα για να κυβερνήσουν. Ολα αυτά αποτελούν ένα πρώτης τάξεως υλικό για κωμωδία. Για παράδειγμα, ο Χουάν Κάρλος, ο πρώην βασιλιάς μας, σταμάτησε το πραξικόπημα του 1981 όχι γιατί τότε πίστευε ακριβώς στη δημοκρατία, αλλά δεν θα είχε μέλλον αλλιώς, δεν θα κυριαρχούσε αν δεν συμμαχούσε με κύκλους που θα εγγυούνταν πως η δημοκρατία είναι στη μόδα και έχει καλύτερη ατζέντα και βάθος χρόνου απ' ό,τι μια δικτατορία.Υπάρχει αντίδοτο;Θα έλεγα η καλοσύνη και η γενναιοδωρία!Ανακαλύψτε περισσότερα για τα «Φιλιά»: /el/catalogue/ta-filia_2539/

This post is only available in Greek.Διαβάστε τη συνέντευξη που παραχώρησε η Λένα Καλλέργη στην εφημερίδα Το Βήμα, στο ένθετο «Νέες εποχές», με αφορμή την νέα της ποιητική συλλογή Ανήμερο.Ο κόσμος στα δικά σας μάτια προχωράει γρήγορα ή αργά;«Ο κόσμος προχωράει πιο γρήγορα όσο μεγαλώνω, έχει όμως την ιδιότητα να προχωράει με διαφορετικές ταχύτητες ταυτόχρονα. Είναι περίπλοκος, ανομοιογενής και δεν τον αντιλαμβάνομαι καν σαν ενότητα, τις περισσότερες φορές. Επομένως, πότε αισθάνομαι ότι δεν προχωράει καθόλου, ότι οπισθοχωρεί, και πότε ότι τρέχει με ταχύτητα που δεν προλαβαίνω».Ό,τι είναι προοδευτικό σήμερα γίνεται συντηρητικό στο μέλλον;«Το προοδευτικό και το συντηρητικό κάνουν κύκλους μέσα στον χρόνο, επαναπροσδιορίζονται και επανέρχονται σε άλλες χρονικές περιόδους. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να υποστηρίξουμε με απόλυτο τρόπο ότι το σημερινό προοδευτικό θα γίνει στο μέλλον συντηρητικό. Άλλωστε, αυτό εξαρτάται και από το πώς τα ορίζουμε και τα αντιλαμβανόμαστε, κάτι που συχνά είναι διαφορετικό για δύο συνομιλητές που αλληλεπιδρούν στο ίδιο περιβάλλον την ίδια χρονική στιγμή».Υπάρχει κάποιο πολιτικό γεγονός το οποίο να θεωρείτε ως εμπειρία που σας διαμόρφωσε (ή σας επηρέασε);«Με έχουν επηρεάσει όλα τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα που έζησα από κοντά και στα οποία συμμετείχα, κυρίως από το 2000 και μετά. Με επηρέασε πολύ αρνητικά η επιστροφή της πόλωσης στον πολιτικό διάλογο και στον καθημερινό διάλογο των ανθρώπων, οι τσακωμοί για τα πολιτικά, ο φανατισμός και ο φόβος που οδήγησε και οδηγεί σε διάσπαση και παραλογισμό. Είναι σαν, ξαφνικά, πράγματα που δεν μας απασχολούσαν τόσο ή τουλάχιστον δεν μας χώριζαν, να έχουν γίνει ανυπέρβλητα εμπόδια».Εγκαταλείψατε κάποια πολιτική σας πεποίθηση στην πορεία του χρόνου;«Ήμουν πάντα πολύ προσεκτική ως προς τις πολιτικές πεποιθήσεις των ανθρώπων γιατί είχα την τύχη να παρατηρήσω από μικρή πόσο περιοριστικές μπορούν να γίνουν αν δεν υπάρχει ένα ποσοστό ανεκτικότητας και μετριοπάθειας. Οι ιδέες και οι πεποιθήσεις μου μεταβάλλονται με τα χρόνια και τις εμπειρίες, δεν είχα όμως ποτέ κάποια πολιτική πεποίθηση τόσο ισχυρή και ακλόνητη μέσα μου ώστε να χρειαστεί να την εγκαταλείψω ολοκληρωτικά. Περισσότερο, ωριμάζοντας, βελτιώνομαι στην κατανόηση και στην αποδοχή των διαφορετικών απόψεων, μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας και του σεβασμού των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων».Ποιο θεωρείτε πως είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας μας;«Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δεν έχει πια να κάνει με χώρες. Είναι το πρόβλημα της κατάστασης του πλανήτη ως φυσικό περιβάλλον. Αυτό είναι το πιο επείγον πρόβλημα της Ελλάδας και όλων των χωρών. Ανησυχώ που δεν βρίσκεται στην πρώτη γραμμή για όλες τις χώρες και που ακόμα αμφισβητείται όχι απλώς η σημασία του, αλλά και η ύπαρξή του».Ήσασταν ή όχι δημοφιλής στο σχολείο; Και τι σας έμαθε αυτό για τη ζωή;«Ήμουν πολύ μόνη και περνούσα δύσκολα στο Δημοτικό, δημοφιλής στο Γυμνάσιο και κάτι ενδιάμεσο στο Λύκειο. Πέρασα από όλα τα στάδια. Αυτό με βοήθησε να καταλάβω πολλά από τα προβλήματα των παιδιών και των εφήβων και να εκτιμήσω τη σημασία των φίλων. Οι φιλίες με υποστηρίζουν πολύ στη ζωή μου».Υπάρχουν ακόμη ανατρεπτικές ιδέες;«Ναι. Ανατρεπτικές ιδέες είναι η ευγένεια, η καλοσύνη, η ανεκτικότητα, η ικανότητα να αφήνεις τον άλλον άνθρωπο να ανθίσει, αλλά και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου. Θα ήταν ωραία να μην τις θεωρούσα πια ανατρεπτικές, να είχαν γίνει ο κανόνας».Ποιο βιβλίο σχετικά με την πολιτική θα συστήνατε ανεπιφύλακτα;«Τη Θεωρία της δικαιοσύνης του Τζον Ρολς».Με τι δεν έχετε συμφιλιωθεί ακόμη στη ζωή ή αργήσατε να συμφιλιωθείτε;«Με την ανοησία και τη ματαιότητα της κακίας. Δεν μπορώ να το χωνέψω πως οι άνθρωποι που λειτουργούν με κακία θεωρούνται συχνά ικανοί και έξυπνοι, ανταμείβονται και επικροτούνται».Τι θα λέγατε πως απαντά καλύτερα στις υπαρξιακές μας αγωνίες; Η φιλοσοφία; Η τέχνη; Η θρησκεία; Κάτι άλλο;«Δεν νομίζω ότι ταιριάζουν όλα σε όλους, εξαρτάται. Για άλλους η θρησκεία είναι καταφύγιο και θεραπεία, για άλλους οι τέχνες, οι επιστήμες. Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να θεωρήσουμε κάτι από αυτά περισσότερο αξιόλογο για την ανακούφιση της υπαρξιακής αγωνίας. Οι καλές, βαθιές σχέσεις, πάντως, νομίζω πως μας ανακουφίζουν όλους».Ποιο πρόσωπο, ιστορικό ή από τον σύγχρονο κόσμο, θα επιλέγατε ως προνομιακό σας συνομιλητή;«Θα ήθελα να μπορούσα να συζητήσω με πολλούς συγγραφείς που δεν ζουν πια αλλά τους αγαπώ. Σκέφτηκα πρόσφατα τι ωραία που θα ήταν να πήγαινα μια βόλτα με την ποιήτρια Μαίρη Όλιβερ».Θα γυρνούσατε τον χρόνο πίσω; Και για ποιον λόγο;«Ίσως – όχι πολύ, μια δεκαετία περίπου, αλλά μόνο αν μπορούσα να πάρω μαζί μου τη γνώση και τις εμπειρίες που έχω σήμερα. Ίσως έκανα κάποια πράγματα διαφορετικά».Ποια συμβουλή ζωής θα δίνατε στον έφηβο εαυτό σας;«Να κάνει περισσότερες τρέλες και να ζει περισσότερο σε εξωτερικούς χώρους. Να διεκδικεί αυτό που θέλει με φασαρία. Να μη φοβάται τόσο μην ενοχλήσει. Ήμουν αρκετά εσωστρεφής και φοβισμένη».Και ποιο ανάγνωσμα θα συστήνατε σε έναν έφηβο σήμερα;«Τον πάντα αγαπημένο μου Άρχοντα των Δαχτυλιδιών του Τόλκιν, φυσικά!».Θα συμφωνούσατε πως όλα, τελικά, είναι πολιτική;«Όχι, δεν είναι όλα πολιτική. Υπάρχουν κι άλλα πράγματα που ξεφεύγουν από τη σφαίρα της ανθρώπινης εμπειρίας. Υπάρχουν τόσα που δεν γνωρίζουμε και δεν θα μάθουμε ποτέ. Αν δεχθώ ότι όλα είναι πολιτική, νιώθω ότι περιορίζομαι και ακυρώνω την πιθανότητα της μαγείας και του άγνωστου».Βρείτε εδώ το Ανήμερο της Λένας Καλλέργη.

This post is only available in Greek.Ο συγγραφέας Georgi Gospodinov είναι ο φετινός μεγάλος νικητής του Διεθνούς Βραβείου Booker, του σημαντικότερου λογοτεχνικού βραβείου, για το μυθιστόρημά του Χρονοκαταφύγιο (Времеубежище), μεταφρασμένου στα αγγλικά από την Angela Rodel. Είναι ο πρώτος Βούλγαρος συγγραφέας που του απονέμεται το Διεθνές Βραβείο Booker.Η βράβευση συνοδεύεται από χρηματικό έπαθλο 50.000 λιρών που μοιράζονται από κοινού ο συγγραφέας και η μεταφράστρια του βιβλίου, δίνοντάς τους ισότιμη αναγνώριση. Η ανακοίνωση του μεγάλου νικητή έγινε από την πρόεδρο της επιτροπής, τη συγγραφέα Leïla Slimani, χθες το βράδυ, την Τρίτη 23 Μαΐου 2023, στο Sky Garden του Λονδίνου. H Leïla Slimani αναφέρει μεταξύ άλλων:«Είναι ένα σπουδαίο μυθιστόρημα για την Ευρώπη, μια ήπειρο που χρειάζεται ένα μέλλον, όπου το παρελθόν ανακατασκευάζεται και η νοσταλγία είναι ένα δηλητήριο. Μας προσφέρει μια προοπτική για το πεπρωμένο χωρών όπως η Βουλγαρία, που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της ιδεολογικής σύγκρουσης μεταξύ της Δύσης και του κομμουνιστικού κόσμου». Το Χρονοκαταφύγιο έχει τιμηθεί και το 2021 με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος Βουλγαρίας καθώς και με το Βραβείο Strega Europeo, το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Ιταλίας. Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος, σε μετάφραση Αλεξάνδρας Ιωαννίδου.Στο Χρονοκαταφύγιο ο Gospodinov με τρυφερότητα, χιούμορ και μοναδική ενσυναίσθηση παρατηρεί τη σύγχρονη Ευρώπη και δημιουργεί δύο παράλληλες χώρες: το παρελθόν και το μέλλον. Συνδυάζοντας την ειρωνεία και τη νοσταλγία, μας μεταφέρει σε διαφορετικά μέρη και εποχές για να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα του μέλλοντος, σε ένα γοητευτικό ταξίδι στην απέραντη ήπειρο του χθες.Από τις εκδόσεις  Ίκαρος κυκλοφορούν ακόμη τα βιβλία του:Περί φυσικής της μελαγχολίας (2018) [μυθιστόρημα] – μτφρ.: Αλεξάνδρα ΙωαννίδουΦυσικό μυθιστόρημα (2020) [μυθιστόρημα] – μτφρ.: Αλεξάνδρα ΙωαννίδουΕκεί όπου δεν είμαστε (2022) [ποιήματα] – ανθολόγηση-μετάφραση: Αυγή Λίλλη