News

This post is only available in Greek.Ο Γιάννης Αντιόχου, με αφορμή την έκδοση του νέου του ποιητικού βιβλίου Αυτός, ο κάτω ουρανός, παραχώρησε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα για τον Φιλελεύθερο. Μπορείτε να τη διαβάσετε παρακάτω:«Υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε. Κάποιοι από εμάς συλλαμβάνουν τη ρυθμολογία τους. Όλα κινούνται. Ο μεγάλος ακίνητος είναι ο χρόνος —αυτή η συντριβή. Κανείς δεν μπορεί να υποκριθεί πως αγνοεί. Νομίζω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει λάβει στη ζωή του αυτά τα υψηλά που γεννούν τη φιλοσοφία, την επιστήμη, τη θεωρία, τη θρησκεία. Μάθαμε όμως να σωπαίνουμε αφού δεν έχουμε επαρκές γλωσσικό σχήμα να μιλήσουμε για αυτά. Δεν θα σωπάσω ποτέ. Πάντα θα προσπαθώ να φέρω αυτό που συλλαμβάνω από εκεί πάνω ή από εκεί κάτω.»Ο Γιάννης Αντιόχου θεωρείται από τους σημαντικότερους ποιητές της γενιάς του. Κάθε ποιητικός κύκλος του, ποιητικό γεγονός και συζητιέται για καιρό: Ανήλικης νυκτός παρίστιον δέρμα, Romeo and Juliet, Στη γλώσσα του, Curriculum Vitae. Εισπνοές, Εκπνοές, Διάλυσις. Ωστόσο στο πρόσφατο «Αυτός, ο κάτω ουρανός» (εκδ. Ίκαρος και πάλι) μας έβαλε δύσκολα, προσπάθησε να δει ό,τι δεν βλέπουμε, και τα μοιράστηκε μαζί μας. Ας τον διαβάσουμε…-Τι βλέπει ο ποιητής Γιάννης Αντιόχου όταν είναι και γιατρός με εξειδίκευση σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας, κύριε Αντιόχου; Και γιατί- απ’ ότι έχουμε δει οι γιατροί – έτσι κι ασχοληθούν με την ποίηση- γίνονται και καλοί ποιητές;Νομίζω πως πρώτα πρέπει να ξεκαθαρίσω το σκέλος της ερώτησής σας, που με τοποθετεί ανάμεσα στους ιατρούς. Το έχω δηλώσει αρκετές φορές και στο παρελθόν και θα προσπαθήσω εν συντομία να σας πληροφορήσω πως δεν είμαι γιατρός, παρόλες τις μεταπτυχιακές μου σπουδές στην Ιατρική σχολή του ΕΚΠΑ στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας (ΜΕΘ) και στη Διοίκηση Μονάδων Υγείας.  Το βασικό μου πτυχίο είναι αυτό της Νοσηλευτικής. Αποφοιτώντας το 1993 συνέβη στη χώρα να οργανώνονται οι πρώτες σύγχρονες δομές υγείας που άλλαξαν καθοριστικά το πλαίσιο της υγειονομικής παροχής. Αυτό σημαίνει πως είχα την τύχη να εργαστώ στο Ωνάσειο, να μετεκπαιδευτώ εξειδικευόμενος στη νεφρολογία, στην παιδιατρική, στα νεογνά, στις μεταμοσχεύσεις γινόμενος ένα «πολυεργαλείο» στην ανατολή τότε της Εντατικής Θεραπείας. Στη συνέχεια οργάνωσα τη μεγαλύτερη ΜΕΘ στο Ερρίκος Ντυνάν και εισχώρησα στο χώρο τεκμηρίωσης της ιατρικής, νοσηλευτικής και διοικητικής πράξης αναπτύσσοντας πρότυπα ποιότητας. Ως υποψήφιος Quality Leader ανέπτυξα ένα σημαντικό ακαδημαϊκό έργο με μια θεωρητική τοποθέτηση που βασίζεται στην αλληγορία της σπηλιάς του Πλάτωνα και σήμερα παράγει ετησίως και αβίαστα 30 papers και citations  ισχυροποιώντας το βιογραφικό μου και κατατάσσοντας με στις σελίδες των textbooks των ΗΠΑ. Αυτή η εργασιακή μου πορεία συμπληρώνει το ποιητικό μου βιογραφικό. Ένας άνθρωπος μέσα στις ΜΕΘ τα βλέπει όλα ή σχεδόν όλα, πολεμώντας καθημερινά τον θάνατο με τα ίδια του τα χέρια. Δεν ξέρω αν αυτό με κάνει καλό ποιητή, σίγουρα όμως έχει σκληρύνει και διαφοροποιήσει τη γλώσσα μου ως σώμα.-Κύριε Αντιόχου, θα γράφατε διαφορετικά ποίηση αν δεν ήσασταν μέσα στον υγειονομικό χώρο;Το πιο δύσκολο πράγμα για μένα είναι να φανταστώ πως θα ήμουν αν δεν είχα πολεμήσει με το άρρωστο σώμα. Ξέρετε τι σημαίνει να έχεις ένα βρέφος βάρους 800 γραμμαρίων που από την σωματική του επιφάνεια ξεκινούν ή καταλήγουν τουλάχιστον 20 ενδοφλέβιες γραμμές και ταυτόχρονα βλέπεις την καρδιά του πάλλουσα; Δεν μπορώ να σκεφτώ αν θα έγραφα διαφορετικά ποίηση, αλλά μπορώ να σας βεβαιώσω πως αυτή η ενασχόληση με τη φθορά του σώματος με κάνει να γράφω αλλιώς ποίηση.-Τι έχει «Αυτός, ο κάτω ουρανός» που δεν είχαν οι προηγούμενες ποιητικές συλλογές σας;Σε αυτή την ποιητική συλλογή μπόρεσα να μορφοποιήσω το σώμα ενός βιβλίου που καταργεί την ετερότητα. Κατανόησα ας πούμε τη σελερική εποπτεία που υποστηρίζει: «δεν βλέπω μόνο τα μάτια του άλλου, βλέπω επίσης ότι με κοιτάζει» κι έτσι αφαίρεσα τα μάτια —τα μάτια του Θεού, των αγριμιών και των υποκειμένων —ώστε να μην υπάρξουν δάκρυα, να μην υπάρξει η αναγνώριση του άλλου. Κατήργησα την ετερότητα για να βαδίσω στη ρωγμή που δημιούργησα. Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα μια επανάσταση με απώτερο στόχο να νικήσω την ιερή συνήχηση —τον ίδιο το Θεό που θα πέθαινε αναδιπλωμένος στην κοσμική νύχτα. Ο Θεός όμως είχε ήδη πεθάνει στη νιτσεϊκή αφήγηση του Ζαρατούστρα. Ο Θεός ήταν νεκρός κι εγώ δίχως μάτια τελικά κατασπαράξα τον εαυτό μου στο βιβλίο. Ένα μεταφυσικό δόγμα που εμφανίζεται σαν σπιράλ σε όλα μου τα βιβλία, αλλά στον κάτω ουρανό τελικά μορφοποιείται ως γλωσσικό σώμα.-«Μη με ξημερώσεις/ άπιστο» στη «Ψηλάφιση», κύριε Αντιόχου, εντούτοις λάμπει εκείνο που ακόμα αγνοούμε;Υπάρχουν πράγματα που δεν βλέπουμε. Κάποιοι από εμάς συλλαμβάνουν τη ρυθμολογία τους. Όλα κινούνται. Ο μεγάλος ακίνητος είναι ο χρόνος —αυτή η συντριβή. Κανείς δεν μπορεί να υποκριθεί πως αγνοεί. Νομίζω πως δεν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει λάβει στη ζωή του αυτά τα υψηλά που γεννούν τη φιλοσοφία, την επιστήμη, τη θεωρία, τη θρησκεία. Μάθαμε όμως να σωπαίνουμε αφού δεν έχουμε επαρκές γλωσσικό σχήμα να μιλήσουμε για αυτά. Δεν θα σωπάσω ποτέ. Πάντα θα προσπαθώ να φέρω αυτό που συλλαμβάνω από εκεί πάνω ή από εκεί κάτω.-Τι είναι εκείνο που σας έκανε να στείλετε τον Ποιητή στον Κάτω Ουρανό; Φτιάξατε μια ολόκληρη Πολιτεία!Δεν είχα αρχικά αυτόν τον σκοπό αν και έπρεπε να το έχω κατανοήσει, να το έχω καταλάβει από τη στιγμή σύλληψης του πρώτου ποιήματος. Το εξωτερικό ερέθισμα του κάτω ουρανού ήταν μια χωροχρονική ρωγμή κι ενώ κατάλαβα πως υπεραισθητικά εισερχόμουν σε ένα ανοίκειο χωροχρονικό συνεχές αποφάσισα να το ζήσω από την αρχή μέχρι το τέλος του και να το μορφοποιήσω σε ποιητικό έργο. Τέλος φυσικά δεν υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι μια αναδίπλωση. Αν μπορούσα να συντάξω μια λογική συσχέτιση, αυτή μπορεί να λυθεί με τις τρεις παρτιτούρες που διαχωρίζουν το βιβλίο και εντός τους έχω κρυπτικά τοποθετήσει συντεταγμένες και ημερομηνίες. Νομίζω πως έχει μεγάλη αξία ο τρόπος που ο Θωμάς Συμεωνίδης, μίλησε για την αρχιτεκτονική τού κάτω ουρανού, εκπλήσσοντας ακόμα και μένα με το κείμενό του που φέρει τον τίτλο: «Σε έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει. Για μία αρχιτεκτονική που δεν μπορεί να υπάρξει». Νομίζω πως αυτή ακριβώς η παρατήρησή σας, αυτή «η ολόκληρη Πολιτεία», είναι η μεγάλη διαφορά αυτού του βιβλίου. Είναι η μικρογραφία του σύμπαντος που σφυρηλατώ όσα χρόνια ασχολούμαι με την ποίηση.-Η δουλειά σας, ίσως; Η Ποίηση ή η Ιατρική; Η εποχή μας;Νομίζω πως ευθύνεται η ωρίμανση του γλωσσικού μου σώματος. Μπόρεσα με συντακτικές ακροβασίες ν’ ανοίξω τα σύνορα του αισθητού μου σύμπαντος. Τοποθέτηση το λέω ή επανατοποθέτηση. Πάντως να ξέρετε πως είμαι καλά σ’ αυτόν τον υπερρεαλιστικό κόσμο. Ακόμα δεν έχω βγει ολοκληρωτικά εκτός του ουρανού μου και δεν ξέρω αν είναι η εποχή μας υπεύθυνη για τ’ ότι έχω περιχαρακωθεί εντός.-Ανθίζει η ποίηση σε μια σκληρή εποχή;Ξαναδιαβάζοντας τις Μέρες του Σεφέρη αναγνωρίζω πως υπήρξαν σκληρότερες εποχές. Σήμερα η πολιτική ορθότητα είναι μια μορφή δικτατορίας. Αυτό για μένα που πατάω σε δύο αιώνες είναι πραγματικά πρωτόγνωρο. Παντού οι άνθρωποι αναγνωρίζουν σεξισμό, φασισμό, κ.λ.π. Νομίζω πως γενικά προσπαθούμε να δημιουργήσουμε θεωρητικά σχήματα για να υπάρχουν αυτοί οι λίγοι —είναι λίγοι—-που σπούδασαν πολύ συγκεκριμένα πράγματα στην επιστήμη και με αυτά προσπαθούν να εξηγήσουν την εικόνα του κόσμου. Ανούσια θεωρητικά σχήματα στήνονται προσπαθώντας να επεξηγήσουν την ποίηση χρησιμοποιώντας τους ποιητές για να δημιουργήσουν papers. Η αλήθεια των ανθρώπων πάντα θα βρίσκεται πίσω από τις κλειδωμένες πόρτες των σπιτιών τους, μέσα στις υποφωτισμένες τους κρεβατοκάμαρες. Τι μπορεί να έχει αλλάξει σε μια οικογένεια που φθείρεται από την καθημερινότητα, σ’ ένα ζευγάρι που αγαπιέται; Τι διαφορετικό έχει ένας άντρας ή μια γυναίκα που επιθυμεί; Προσπαθούμε να δηλώσουμε μια άλλη στάση, αλλά η ζωή μας είναι δομημένη στ’ ανθρώπινο πάθος. Απλά η κυριαρχία της εικόνας και η άμεση μετάδοσή της μας κάνει να συνειδητοποιούμε αυτό που ήταν κάποτε ασύλληπτο. Τα τραγικά γεγονότα πολλαπλασιάζονται γιατί πλέον μεταδίδονται γρήγορα και σωρευτικά απ’ όλον τον πλανήτη. Η εποχή μας είναι το ίδιο σκληρή όπως όλες οι εποχές του ανθρώπου.-Πού ανθίζει η ποίηση;Η ποίηση ανθίζει στην ανθρώπινη ρωγμή για αυτό και είναι τόσο σπάνιο το άνθος της. Όλοι ραγίζουμε αλλά προσπαθούμε να μην δείχνουμε τις ρωγμές μας.-Είναι επικίνδυνο πράγμα η ποίηση;Αν δεν ήταν, ο Πλάτωνας δεν θα εξόριζε τους ποιητές από την Πολιτεία του. Για μένα είναι ένας διαρκής πόνος και ο τρόπος του πόνου µου πρέπει ν’ αποκαλυφθεί πως είναι κατάτι «καλλιτεχνικός». Συντηρώ την πληγή µου όπως τα µικρά παιδιά ξύνουν τα κάπαλα στα γόνατά τους — εκείνα τα παιδικά γδαρσίµατα— η ηδονή να σκαλίζεις µε τα νύχια σου την κρούστα από αίµα και πλάσµα· τώρα όµως, πάνω στην καρδιά µου. Ματώνω τόσο, όσο να καθαρίσει το µυαλό µου —µήπως και γράψω κάτι νέο, κάτι διαφορετικό. Είναι ένα είδος αυτισµού, αλλά νοµίζω πως έχω κατανοήσει τον τρόπο: πως κάποιος κάνει το ατοµικό συλλογικό, αφαιρώντας τον συγκεκριµένο χώρο και χρόνο. Δεν είµαι µοναδικός, όλο και κάποιος που πονάει θα παρασυρθεί και θα γίνει δικός µου. Πάντα µ’ ενδιέφερε ο έρωτας του αναγνώστη. Αυτή είναι η επικινδυνότητα της ποίησης.-Τι έχει η εποχή μας που δεν είχε καμία άλλη εποχή;Νομίζω πως είναι μια εποχή χωρίς γνώση. Η εποχή μας είναι η πληροφορία. Πληροφορία δεν σημαίνει γνώση. Το ότι ενημερώνομαι από τριάντα λέξεις για όλα τα θέματα μέσω του κινητού μου τηλεφώνου δεν σημαίνει πως τα γνωρίζω. Για αυτό και πιθανά κάποιοι πιστεύουμε άκριτα πολιτικούς ηγέτες που ξέρουν λίγο απ’ όλα —ηγέτες τσαρλατάνους.– Και πώς αντέχεται; (η εποχή)Ο άνθρωπος υπομένει τα πάντα, αρκεί να κατανοήσει την αλληλεγγύη σε μικρή κλίμακα και όχι αυτό το υποκριτικό πράγμα ας πούμε της σημερινής Ευρώπης που επιβάλλει την ιδιότυπη αλληλεγγύη της στις χώρες της Αφρικής που τους τελευταίους τρεις αιώνες κατασπατάλησε τον πλούτο τους. Πόσο υποκριτικό είναι να δοξάζουμε τους Ευρωπαίους φιλοσόφους που αποτελούν μέρος αυτών που απομύζησαν την Αφρική και όλοι μαζί προτείνουν την αλληλεγγύη; Αυτό δεν αντέχεται. Ας βοηθήσουμε τον διπλανό μας πρώτα δίχως να τρέξουμε να κλειδωθούμε στο διαμέρισμά μας όταν τυχαίνει να ακούσουμε τα κλειδιά του ενοικιαστή του πάνω ορόφου.– Υπάρχουν βιβλία, ποιητές στους οποίους καταφεύγετε στα δύσκολα ξανά και ξανά;Ναι υπάρχει ο Σεφέρης, ο Έλιοτ, ο Άγιος Διονύσιος Σολωμός και ο Ρεμπώ.-Βγήκατε πιο δυνατός από την εποχή, τον Κάτω Ουρανό, ή πιο μόνος;Το πιο σημαντικό είναι πως βγήκα ολόκληρος. Σαφώς και έχουν υπάρξει πια δομικές αλλαγές εντός μου αλλά κατανόησα ένα μέρος από το σκοτεινό μου εγώ. Ο ποιητής είναι μονήρης άνθρωπος. Το πρώτο του μέλημα είναι το ποίημα. Πάντα μόνος ήμουνα. Στο συγκεκριμένο βιβλίο υλοποίησα και τις σκιές μου. Άρα βγήκα μόνος με τις σκιές μου.-Δεν ξέρω γιατί ο Κάτω Ουρανός με παραπέμπει σε Γράμματα Γενεθλίων… Μακάρι, η γενέθλια ημερομηνία να είναι η ημερομηνία θανάτου, εσείς, μάθατε;Παρατηρώ πως στον κάτω ουρανό έχω ενσωματώσει ίσως κάτι από την απολογητική τεχνική του Τεντ Χιουζ στα «Γράμματα Γενεθλίων»  που μετέφρασα το 2005. Βέβαια ελπίζω να κάνετε λάθος, γιατί αν είναι γράμματα γενεθλίων ως άνθρωπος αδύναμος θα συνεχίσω να γράφω κι άλλα γράμματα γενεθλίων και δεν έχω κουράγιο πια. Θεωρώ πως το υποκείμενο του κάτω ουρανού μου, το οποίο γίνεται αναγνωστικά αντικείμενο ήταν πάντα νεκρό. Ανάσανε στην προσέγγιση μου και ξεψύχησε στην αποκοπή μου. Όφειλα να μοιραστώ με τους αναγνώστες αυτή την εμπειρία.– Τι μάθατε τελειώνοντας «Αυτός, ο κάτω ουρανός»;Έμαθα πως η μνήμη δεν έχει ζέση και ο λοιμός του χρόνου σωπαίνει το σώμα. Τώρα πια βάρυνε όλη μου η ύπαρξη. Γράφω για όταν θα ’χω πεθάνει. Μα πάλι σκέφτομαι θαρθεί καιρός που η μνήμη μου θα ’χει απαλείψει μικρές λεπτομέρειες που ’χουν αξία —τις παύσεις του μυαλού, που σκύβω και τις σκάβω με τα νύχια, εξορύσσοντας όσα μικρά και καθημερινά πράγματα ζει ένας άνθρωπος· κι όταν τα βγάζω στο φως —σχεδόν πάντα— είναι κάτι αλήθειες αστραφτερές που με τυφλώνουν. Γι’ αυτό καλύτερα να μην βάζω πρόγραμμα ανάσχεσης, αφού δεν τα πολυκαταφέρνω να κρατηθώ μακριά από τη γραφή.-Θα μάθουμε κάτι βγαίνοντας απ’ την κρίση;Τρέφω μια ελπίδα πως ίσως επιλέξουμε ξανά πιο απλά πράγματα και πιο αισθητικά. Συναστρεφόμενος με τους νέους που έρχονται να με συμβουλευτούν στην ποίηση, παρατηρώ μια μεγάλη διαφορά με τη δική μου γενιά. Δεν έχουν την όρεξη ν’ αγωνιστούν. Περιμένουν όλα να τους συμβούν με μια λογική αλληλουχία δίχως κόπο. Μου φαίνονται τόσο ολιγαρκείς, ενώ στην ηλικία τους ήθελα τον κόσμο ολόκληρο. Κάθε κάστρο πολιορκείται, αλλά η μάχη έχει κανόνες. Ούτε τους κανόνες κατανοούν. Για να ξεπεράσει κάποιος κάτι πρέπει να το γνωρίσει σε βάθος. Η κρίση έγινε ένα ψυχολογικό τραγούδι που ξεπλένει τα πάντα κι αυτό μια ύποπτη νέα συνθήκη.Φωτογραφίες: Βάσω Μαραγκουδάκη

This post is only available in Greek.Η Ακαδημία των Ελληνικών Βραβείων Κόμικς ανακοίνωσε τις υποψηφιότητες των Βραβείων της φετινής διοργάνωσης, και το βιβλίο Ο Συλλέκτης: έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο του Soloúp, απέσπασε 4 υποψηφιότητες: Καλύτερου Κόμικ, Καλύτερου Σεναρίου, Καλύτερου Εξωφύλλου και Καλύτερης Καλλιτεχνικής Επιμέλειας!«Ο Συλλέκτης», μια σύγχρονη ιστορία σαν κακό παραμύθι, μιλάει για την αποξένωση των παιδιών από τους γονείς τους μετά από ένα διαζύγιο. Μια ιστορία, ωστόσο, που κρατάει ζωντανή την ελπίδα της επαναπροσέγγισης.Το βιβλίο βρίσκεται στη δεύτερη έκδοση, και συνεχίζει να λαμβάνει θερμά σχόλια από αναγνώστες και κριτικούς. Η ομώνυμη έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Μπενάκη στις αρχές της χρονιάς με αφορμή την έκδοση υπήρξε εξαιρετικά επιτυχημένη. Η έκθεση περιλάμβανε πρωτότυπο υλικό από το βιβλίο, και παράλληλα διοργανώθηκαν δύο ημερίδες με θέμα τα Graphic novel, και τη Γονική αποξένωση αντίστοιχα, καθώς και μια συναυλία.Η απονομή για τα Ελληνικά Βραβεία Κόμικς 2019 θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 19 Απριλίου στις 20:00 στο Auditorium του Γαλλικού Ινστιτούτου (Σίνα 31, Κολωνάκι). Όλη η ελληνική σκηνή των κόμικς και πλήθος κοινού θα παραστούν για να μάθουν ποιοι είναι οι φετινοί νικητές των μοναδικών βραβείων για τα κόμικς στην Ελλάδα.Η είσοδος θα είναι ελεύθερη, και παρουσιαστής της βραδιάς θα είναι ο ηθοποιός και stand-up comedian Ζήσης Ρούμπος.Μάθετε περισσότερα για το βιβλίο του Soloúp εδώ.

This post is only available in Greek.Η Hannah Kent επισκέφθηκε για πρώτη φορά την Ελλάδα καλεσμένη των εκδόσεων  Ίκαρος και του Public.Την Τρίτη 19 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση των βιβλίων της στην Αθήνα, στο κατάμεστο Public café, στο Σύνταγμα. Η συγγραφέας συνομίλησε με τη δημοσιογράφο-συγγραφέα Στέλλα Κάσδαγλη και τη μεταφράστρια των βιβλίων της Μαρία Αγγελίδου, και απάντησε με ιδιαίτερη χαρά στις ερωτήσεις του κοινού.Την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου, επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη και συζήτησε με την δημοσιογράφο Λεμονιά Βασβάνη, στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Public Τσιμισκή. Στη συνέχεια συνομίλησε με το αναγνωστικό κοινό που είχε κατακλείσει την αίθουσα, και υπέγραψε αντίτυπα των βιβλίων της.Και στις δύο παρουσιάσεις, η Hannah Kent μίλησε για τις ιστορίες πίσω από τη συγγραφή των βιβλίων της Έθιμα ταφής και Οι Καλοί που κυκλοφορούν από τον  Ίκαρο. Αποκάλυψε ότι αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στάδιο συγγραφής του νέου της ιστορικού μυθιστορήματος που αυτή τη φορά λαμβάνει χώρα στην Αυστραλία, ενώ παράλληλα γράφει το σενάριο για την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της Οι Καλοί.Κατά την παραμονή της στην πόλη η Hannah Kent επισκέφτηκε ακόμη το ιστορικό βιβλιοπωλείο των εκδόσεων  Ίκαρος και την Εθνική Βιβλιοθήκη, και έμεινε ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη.Από τις πρώτες ώρες στην χώρα ανέφερε πως ήταν ιδιαίτερα ευτυχής για την επίσκεψή της στην Ελλάδα, καθώς έχει στενές σχέσεις με  Έλληνες στην Αυστραλία και πάντοτε ήθελε να επισκεφθεί τη χώρα μας.Σας ευχαριστούμε πολύ για την μεγάλη συμμετοχή στις εκδηλώσεις και για στην θερμή υποδοχή στην συγγραφέα, που θα φύγει από την Αθήνα με τις καλύτερες εντυπώσεις.

This post is only available in Greek.Πολλά και σημαντικά τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις  Ίκαρος μέσα στους επόμενους μήνες. Διαβάστε παρακάτω αναλυτικές πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε μέχρι το καλοκαίρι του 2019: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Γιάννης Αντιόχου: Αυτός, ο κάτω ουρανός Το νέο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Αντιόχου.Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορούν ακόμη οι ποιητικές συλλογές του Διάλυσις (2017), Εκπνοές (2014), και Εισπνοές (2009).    Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Ποιήματα (1961-2017) Δύο χρόνια μετά την έκδοση της συλλογής Ηλίου και Σελήνης άλως, που εγκαινίασε την συνεργασία του Κυριάκου Χαραλαμπίδη με τον Ίκαρο, κυκλοφορεί το σύνολο των μέχρι σήμερα ποιημάτων του σε έναν πανόδετο τόμο. Το βιβλίο περιλαμβάνει όλες της συλλογές του μεγάλου ποιητή που εκδόθηκαν από το 1961 έως το 2017: Πρώτη πηγή (1961), Η άγνοια του νερού (1967), Το αγγείο με τα σχήματα (1973), Αχαιών ακτή (1977), Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1982), Θόλος (1989), Μεθιστορία (1995), Δοκίμιν (2000), Αιγιαλούσης Επίσκεψις (2003), Κυδώνιον Μήλον (2006), Ίμερος (2012), Στη γλώσσα της Υφαντικής (2013), Ηλίου και σελήνης Άλως (2017), καθώς και τα σχέδια που συνόδευαν τις εκάστοτε εκδόσεις και εκτενείς σημειώσεις πάνω στα ποιήματα. Η έκδοση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας.  ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ Saint-John Perse: Ακτοσημεία [Amers], περιλαμβάνει τα ΠουλιάΜετάφραση: Ελένη Κόλλια To κορυφαίο έργο του νομπελίστα ποιητή Saint-John Perse, Ακτοσημεία[Amers], κυκλοφορεί στα ελληνικά για πρώτη φορά ολοκληρωμένο. Στην έκδοση περιλαμβάνεται και η συλλογή Πουλιά, μια σειρά δεκατριών ποιημάτων που είχαν αρχικά γραφτεί για να συνοδεύσουν έργα του ζωγράφου Georges Braque. Ακόμη περιέχεται η ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας.  [...]Όμως περισσότερο από τρόπος γνώσης, η ποίηση είναι πρωτίστως τρόπος ζωής ― και μάλιστα ζωής εντελούς. Ο ποιητής υπήρχε μέσα στον άνθρωπο των σπηλαίων, θα υπάρχει στον άνθρωπο των ατομικών εποχών διότι είναι εγγενές κομμάτι του ανθρώπου. Από την ποιητική αξίωση, αξίωση πνευματική, γεννήθηκαν οι ίδιες οι θρησκείες, και από την ποιητική χάρη, η σπίθα του θείου ζει αιώνια στον ανθρώπινο πυριτόλιθο. Όταν καταρρέουν οι μυθολογίες, στην ποίηση είναι που βρίσκει καταφύγιο το θείο· ίσως ακόμη και τη μεταβίβασή του. Και έως το κοινωνικό πεδίο και την ανθρώπινη αμεσότητα, όταν οι Αρτοφόροι της αρχαίας πομπής δίνουν τη θέση τους στις Λαμπαδηφόρους, η ποιητική φαντασία είναι εκείνη που πυροδοτεί και πάλι το υψηλό πάθος των λαών σε αναζήτηση διαύγειας[...]. Απόσπασμα από την ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, 10 Δεκεμβρίου 1960.  ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ Χρήστος Γιανναράς: Για το νόημα της ΠολιτικήςΤο νέο βιβλίο του δημοφιλούς Έλληνα στοχαστή και φιλόσοφου, Χρήστου Γιανναρά. Σταματία Ν. Λαουμτζή: Κ.Π. Καβάφης και Δημοτικό Τραγούδι Το δημοτικό τραγούδι απασχόλησε τον Κ.Π. Καβάφη καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας σε τέτοιο βαθμό και κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αναχθεί σε βασική παράμετρο της ποιητικής του τέχνης.H μελέτη αξιοποιεί γνωστό αλλά και ανέκδοτο αρχειακό υλικό (ποιήματα και αυτόγραφες σημειώσεις, ελληνικά και αραβικά δημοτικά άσματα, φωτογραφίες κ.ά.) το οποίο στηρίζει την ερμηνευτική προσέγγιση της μελέτης.  Tara Westover: Μορφωμένη (Educated)Μετάφραση: Μαρία Φακίνου Στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της, η Tara Westover, περιγράφει πώς κατάφερε να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έχοντας μεγαλώσει σε μια οικογένεια που δεν την έστειλε ποτέ στο σχολείο.Η αυτοβιογραφία της Tara Westover ψηφίστηκε ως Best Memoir της χρονιάς στα βραβεία του Goodreads 2018 και βρέθηκε στη λίστα με τα 10 καλύτερα βιβλία του 2018 των New York Times.   ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γιώργος Σεφέρης: Μέρες Θ΄ (1 Φεβρουαρίου 1964 – 11 Μάη 1971)Επιμέλεια: Κατερίνα Κρίκου-Davis Ο τελευταίος τόμος που ολοκληρώνει τα προσωπικά ημερολόγια του Γιώργου Σεφέρη, και καλύπτει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πρόκειται για ένα πολυσέλιδο βιβλίο που περιλαμβάνει, πέρα από τις εγγραφές του Γιώργου Σεφέρη, εισαγωγικό σημείωμα της επιμελήτριας, σημειώσεις, επίμετρο με συμπληρωματικό υλικό και ευρετήριο προσώπων. Η Κατερίνα Κρίκου-Davis, στον εκτενή σχολιασμό των εγγραφών δίνει εξηγήσεις πραγματολογικού χαρακτήρα, ταυτίζει τις λογοτεχνικές αναφορές, κάνει διευκρινήσεις για τα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εποχής, και δίνει πληροφορίες για τα αμέτρητα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες, ενώ παράλληλα επισημαίνει τις αντιστοιχίες που υπάρχουν με άλλα κείμενα του ποιητή.  ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ Άννα Ποταμιάνου: Η ποίησις των ονείρων Το νέο βιβλίο θα κυκλοφορήσει στην Ψυχαναλυτική σειρά, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, και προσεγγίζει τις ψυχαναλυτικές θεωρίες για το όνειρο.Η ερμηνεία των ονείρων είναι κατά τον Φρόυντ η βασιλική οδός για την προσπέλαση του ασυνειδήτου. Όμως το όνειρο –τη θεωρία του οποίου συνέχισε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να επεξεργάζεται ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης καθώς και άλλοι σημαίνοντες ψυχαναλυτές– είναι και ένα δίκτυο όπου σωματικές και ψυχικές διεγέρσεις, εικόνες, λέξεις, εμπειρίες σύγχρονες και διαχρονικές του ονειρευομένου βρίσκουν την εγγραφή τους σε πολλαπλά επίπεδα ψυχικής διεργασίας. Η Άννα Ποταμιάνου εξετάζει τις διαδικασίες οργάνωσης του ονείρου κατά την απρόσκοπτη όπως και τη διαταραγμένη ανέλιξη, φωτίζοντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στην ψυχαναλυτική θεωρία και τεχνική. Ένα βιβλίο άμεσα χρήσιμο για τη σκέψη των ψυχαναλυτών, ένα βιβλίο-οδηγός για όσους ενδιαφέρονται για την «ποίηση» του ανθρώπινου νου.  ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Mahir Guven (Γαλλία): Μεγάλος αδερφός (Grand frère)Μετάφραση: Λίζυ ΤσιριμώκουΜυθιστόρημα Ο μεγάλος αδερφός είναι οδηγός ταξί, κλειδωμένος για έντεκα ώρες τη μέρα στην «καμπίνα» του. Μόνιμα συνδεδεμένος στο ραδιόφωνο, ντρέπεται για τη ζωή του και τον κόσμο που του ξεπροβάλλει από την άλλη μεριά του παρμπρίζ του. Ο μικρός αδερφός του βρίσκεται στη Συρία για ιδεολογικούς λόγους, και εδώ και αρκετούς μήνες εργάζεται ως νοσηλευτής σε μια μουσουλμανική ανθρωπιστική οργάνωση, χωρίς να δίνει σημάδια ζωής. Μέχρι που μια μέρα επιστρέφει πίσω... Σε αυτό το εντυπωσιακό πρώτο του μυθιστόρημα, ο Mahir Guven εναλλάσσει το ιδιαίτερο χιούμορ με το βάρος που διαμορφώνεται από το ζήτημα της τρομοκρατίας. Ο συγγραφέας εξερευνά τον γεμάτο μοναξιά κόσμο των οδηγών ταξί που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση. Δεν ξεχνά όσους έφυγαν στη Συρία για να κάνουν τζιχάντ: τη στρατολόγηση, τις μάχες, αλλά και την ανέφικτη επιστροφή στη Γαλλία. Ξεπροβάλλει έτσι, η οδυνηρή ιστορία μιας γαλλοσυριακής οικογένειας, που προσπαθεί να χωρέσει σε μια κοινωνία που δεν της προσφέρονται παρά μόνο οι ελάχιστες ευκαιρίες. Βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Régine Deforges πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Première 2018  Sara Mesa (Ισπανία): Πίσω από τους θάμνους (Cara de pan)Μετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΜυθιστόρημα Η Κάσι, είναι μια έφηβη, σχεδόν δεκατεσσάρων χρόνων, κι αυτός πολύ μεγαλύτερος.  Η πρώτη τους τυχαία συνάντηση θα πραγματοποιηθεί σε ένα πάρκο. Θα συναντηθούν ξανά αρκετές φορές. Η Κάσι, δραπετεύει από την πίεση του σχολείου και τη δυσκολία της να αλληλεπιδρά με τον κόσμο που την περιβάλλει. Σ’ αυτόν αρέσει να παρατηρεί τα πουλιά και να ακούει τη μουσική της Nina Simone· δεν εργάζεται και έχει ένα προβληματικό παρελθόν. Οι δύο φευγαλέοι και πληγωμένοι χαρακτήρες δημιουργούν μια ανάρμοστη, μη αποδεκτή από τον περίγυρό τους σχέση, που θα προκαλέσει υποψίες αλλά και απόρριψη. Όμως, αυτό που συμβαίνει, αυτό που λέγεται πως συμβαίνει, και η ερμηνεία του τι συμβαίνει δεν συμπίπτουν.  Μια παράξενα γοητευτική ιστορία για τη δυσκολία προσαρμογής στις κοινωνικές συμβάσεις, που «παίζει» συνεχώς με το φως και το σκοτάδι. Η μοίρα δύο ιδιαίτερων ανθρώπων διασταυρώνεται σε ένα πάρκο και η φιλόδοξη λογοτεχνία της Sara Mesa, προχωρά πολλά βήματα μπροστά.   Fabio Stassi (Ιταλία): Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή (Ogni coincidenza ha un'anima)Μετάφραση: Δήμητρα ΔότσηΜυθιστόρημα Ο συγγραφέας του βιβλίου Η χαμένη αναγνώστρια, που αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, επανέρχεται με τη δεύτερη ιστορία του με ήρωα τον βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο. Ο Βίντσε ακούει τους ασθενείς του προσεκτικά και βρίσκει γι’ αυτούς το κατάλληλο βιβλίο, ως φάρμακο της ψυχής και γιατί όχι, του σώματος. Απευθύνεται σ’ αυτόν μια κυρία εξήντα ετών. Ο αδερφός της, αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός, αδηφάγος αναγνώστης πάσχει από Αλτσχάιμερ. Στο χάος του μυαλού του, έχει αρκετό καιρό που επαναλαμβάνει εμμονικά σκόρπιες φράσεις, ξανά και ξανά· τα λόγια αυτά θα μπορούσε να είναι αποσπάσματα από ένα μυθιστόρημα. «Είναι μόνο μια υπόθεση, αλλά αν αυτό το βιβλίο υπάρχει θα ήθελα να μάθω ποιο είναι».  Ο Βίντσε ξεκινά την αναζήτησή στου ανάμεσα σε χώρους, ανθρώπους, και διαδρομές της πόλης και τη λογοτεχνίας. Παράλληλα σκέφτεται συνεχώς μόνο ένα πράγμα: αν είχε ξεχάσει τα πάντα και είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει μια μόνο ανάμνηση, ποια θα ήταν;   Kateřina Tučková (Τσεχία): Οι θεές της Ζίτκοβα (Žítkovské bohyně)Μετάφραση: Κώστας ΤσίβοςΜυθιστόρημα Λέγεται ότι στη κορυφή των Λευκών Καρπαθίων, κάποιες γυναίκες είχαν καταφέρει να διατηρήσουν και να μεταφέρουν από γενιά σε γενιά την αρχαία γνώση και διαίσθηση, που σήμερα έχει χαθεί, για αιώνες. Είναι γνωστές ως θεές, επειδή είναι σε θέση να συνδεθούν με τον Θεό και να ζητήσουν τη βοήθειά Του. Λέγεται ότι οι θεές βλέπουν το μέλλον. Γιατί όμως δεν έσωσαν το δικό τους; H Ντόρα είναι η τελευταία από τις θεές. Δυσκολεύεται να αποδεχτεί τον απαρχαιωμένο τρόπο ζωής και να διαβάζει σε κέρινες σταγόνες το μέλλον όσων την επισκέπτονται, όπως έκανε η θεία της Σούρμενα. Όλα αλλάζουν όμως, όταν συνειδητοποιεί ότι οι δυσκολίες που είχε μέχρι σήμερα αντιμετωπίσει –είχε πάει σχολείο οικότροφη και είχε νοσηλευτεί σε άσυλο- αποτελούν μέρος ενός προσεκτικά καλοδουλεμένου σχεδίου. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και στο Υπουργείο Εσωτερικών υπάρχει ένα αρχείο που περιμένει να ανακαλυφθεί ―ένα έγγραφο που συνέταξε η Αστυνομία σχετικά με έναν εχθρό του κράτους, τη θεία της Σούρμενα. Έτσι, η δύσπιστη Ντόρα ανακαλύπτει λεπτομέρειες από τη μέχρι σήμερα άγνωστη μοίρα της οικογένειάς της και των άλλων θεών.  Αποτελούσαν κίνδυνο οι θεές για τους δύσπιστους ασθενείς; Ήταν μια πραγματική ιδεολογική απειλή για την κοινωνία; Το μυθιστόρημα της Kateřina Tučková αποτελεί μια συναρπαστική ιστορία μαγείας, γυναικείας ψυχής, και μέρος της καλά κρυμμένης τσέχικης ιστορίας.  Juan Gabriel Vásquez (Κολομβία): Οι υπολήψεις (Las reputaciones)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΜυθιστόρημα Ο Javier Mallarino είναι ένας ζωντανός μύθος. Είναι ο πολιτικός γελοιογράφος με τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα, ένας άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση ενός νόμου, στη στοχοποίηση ενός δήμαρχου ή να απειλήσει σοβαρά τη σταθερότητα ενός υπουργείου. Όλα αυτά με μοναδικά όπλα του το χαρτί και τη μελάνη. Οι πολιτικοί τον φοβούνται και η κυβέρνηση τον τιμά. Στα εξήντα πέντε του χρόνια, μετά από τέσσερις δεκαετίες λαμπρής καριέρας, μπορεί να πει ότι έχει τη χώρα στα πόδια του. Όλα όμως θα αλλάξουν όταν λάβει την απροσδόκητη επίσκεψη μιας γυναίκας. Αφού επιστρέψει μαζί της στη μνήμη μιας μακρινής νύχτας, ο Mallarino θα αναγκαστεί να επανεκτιμήσει ολόκληρη τη ζωή του, για να αμφισβητήσει τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο. Στο απαιτητικό είδος της νουβέλας, που έχει δώσει τόσα σημαντικά έργα στη λατινοαμερικάνικη παράδοση, ο Vásquez μάς προσφέρει ένα πιο προσωπικό βιβλίο: έναν έντονο προβληματισμό για την αδυναμία των δημόσιων και ιδιωτικών αποφάσεων, για τις μη αναστρέψιμες συναντήσεις που αλλάζουν για πάντα αυτά που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Ένα βιβλίο που προσεγγίζει τις πιο έντονες εμμονές του συγγραφέα: το βάρος του παρελθόντος, τα λάθη της μνήμης, τον τρόπο με τον οποίο διασταυρώνονται οι ζωές μας με τον πολιτικό κόσμο, και τη σημασία της άποψης για τις κοινωνίες μας.  ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ Ευτυχία Γιαννάκη: Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο (Πιτσιμπουίνοι #1)Εικονογράφηση: Σοφία ΤουλιάτουΗλικίες: από 3 ετών Η βραβευμένη συγγραφέας των αστυνομικών μυθιστορημάτων, «ξαφνιάζει» τους αναγνώστες της, συστήνοντάς μας μια νέα σειρά παιδικών βιβλίων, «Τα πρώτα μου μυστήρια». Ήρωες των ιστοριών είναι οι Πιτσιμπουίνοι, και κεντρικός χαρακτήρας, σε ρόλο ντετέκτιβ, ο Μικρός Μπλε.  Στην πρώτη ιστορία, που συστήνει τους χαρακτήρες και τον ιδιαίτερο κόσμο τους, οι Πιτσιμπουίνοι θα πρέπει να εξιχνιάσουν το μυστήριο της Λίμνης Λαμπίκο: η λίμνη δεν έχει ούτε σταγόνα νερό! Ανέστης Ποϊράζης: ΦεγγαροπαιχνιδίσματαΕικονογράφηση: Κώστας ΚαρασαββίδηςΜουσική: Daniel GeorgievΑφήγηση: Μαριάννα ΡούκαληΗλικίες: από 3 ετών Η ιστορία αυτή ξεκινά σε μια μικρή χώρα, όπου οι κάτοικοί της είχαν μία παράξενη συνήθεια: ξυπνούσαν το σούρουπο και έπεφταν για ύπνο την αυγή.  Ο Ντάνιελ βρίσκεται κάθε νύχτα στο δωμάτιό του φτιάχνοντας κολάζ με τα αγαπημένα του φεγγάρια. Ώσπου μια μέρα, ή πιο σωστά μια νύχτα, ακούει τον ήχο ενός βιολιού. Αυτός ο ήχος, αυτή η υπέροχη μελωδία, θα γίνει η αφορμή για να ανακαλύψει το ταλέντο που θα διαμορφώσει τα πιο απρόσμενα όνειρά του. Το βιβλίο συνοδεύεται από cd με την αφήγηση του παραμυθιού αλλά και πρωτότυπη μουσική.   Άλκηστη Χαλικιά: Τα παπούτσια των άλλωνΕικονογράφηση: Φωτεινή ΤίκκουΗλικίες: από 3 ετών Η Ματού, μένει στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Πάρισι, με την οικογένειά της. Γυρίζει καθημερινά περπατώντας από το σχολείο, και μια μέρα παρατηρεί έξω από το Τζαμί της πόλης, πάρα πολλά παπούτσια. Η Ματού φτιάχνει ένα δικό της, καινούργιο παιχνίδι, δοκιμάζοντας κάθε μέρα και ένα άλλο ζευγάρι. Με αυτόν το πειραματισμό θα μάθει, θα αρχίσει να νοιώθει πώς είναι να μπαίνεις στα παπούτσια, καμιά φορά και στη θέση, του άλλου. Ένα τρυφερό βιβλίο για την ενσυναίσθηση και την αμοιβαία κατανόηση από τη συγγραφέα του βιβλίου Το κουτί του Σιλάν, με την ιδιαίτερη εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, που εγκαινιάζει την συνεργασία της με τον  Ίκαρο.  Rocio Bonilla: Αδερφάκια! (¡Hermanos!)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Είναι πολύ ενοχλητικό να έχεις έναν αδερφό! «Κάνει συνέχεια τον παλιάτσο, μοιάζει με μαϊμού!». Είναι επίσης πολύ ενοχλητικό να έχεις μια αδερφή! «Δεν της αρέσει τίποτα και δεν με αφήνει να παίζω ό,τι θέλω!». Όλα τα αδέρφια όμως μπορούν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές του, μπροστά σε κάτι καινούργιο που πρέπει να αντιμετωπίσουν μαζί! Όπως, άλλο ένα αδερφάκι… Ένα βιβλίο που περιγράφει με τον πιο απρόσμενα διασκεδαστικό τρόπο την αγάπη ανάμεσα στα αδέρφια. Μια πρωτότυπη και αστεία ιστορία που παρουσιάζει τις διαφορετικές οπτικές στις μεταξύ τους σχέσεις. Το βιβλίο της βραβευμένης ισπανίδας δημιουργού, Rocio Bonilla, αποτελεί το πρώτο από μια σειρά βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Ίκαρος.  Davide Cali: Eléctrico 28Εικονογράφηση: Magali Le HucheΜετάφραση: Μυρσίνη ΓκανάΗλικίες: από 3 έτους Στη Λισαβόνα, μόλις ανέβεις στο Elétrico 28, θα καταλάβεις γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη γραμμή του τραμ. Για τον Amadeo, τον οδηγό της εμβληματικής γραμμής, το να κατηφορίσει, να στρίψει δεξιά ή αριστερά, ή ακόμη και να κάνει ζιγκ-ζαγκ αυτό το τραμ, κρύβει έναν μυστικό σκοπό.  Μια απλή διαδρομή μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα ταξίδι γεμάτο ατελείωτες εκπλήξεις... και φιλιά! Βιάσου και ανέβα! Το Elétrico 28 σε περιμένει!  Benji Davies: Ο Νόι και η Γιαγιά (Grandma Bird)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Πρόκειται για την τρίτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον μικρό Νόι. Στο νέο βιβλίο, ο Νόι, φιλοξενείται στο σπίτι της Γιαγιάς του, που είναι κάπως παράξενη: μαγειρεύει φύκια και ροχαλίζει όταν κοιμάται! Ένα πρωί, ο Νόι ξεμακραίνει από το σπίτι και βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα περιπέτεια, που θα τον φέρει, τελικά, πιο κοντά στη Γιαγιά και θα μας θυμίσει τη σημασία της αγάπης και της φιλίας.  Jannie Ho: Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά! (Snuggle Puppy looks for the perfect hug!)Ηλικίες: από 1 έτους Στην επιτυχημένη σειρά προσχολικών βιβλίων «Ψάξε να βρεις!» κυκλοφορεί ένας νέος τίτλος! Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά. Πού θα τη βρει όμως;Ένα βιβλιαράκι σχεδιασμένο για μικρά παιδικά χεράκια! Σε όλα τα βιβλία της σειράς οι ήρωες- μικρά ζωάκια ψάχνουν τους αγαπημένους τους. Βιβλία μικρού σχήματος, από ανθεκτικό χαρτόνι, με κινούμενα μέρη, γεμάτα εκπλήξεις! Ιδανικά για παιδιά από 1 έως 3 ετών.  Tom Percival: Η θάλασσα είδε (The Sea Saw)Μετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετών Η Σοφία έχασε στην παραλία το αρκουδάκι της. Κανείς δεν το είδε εκτός από τη Θάλασσα... Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, παρακολουθούμε τις περιπέτειες του μικρού αρκούδου μέσα στο νερό, στη θάλασσα που προσπαθεί με τον τρόπο της να ανακαλύψει τη Σοφία και να της επιστρέψει το αγαπημένο της παιχνίδι. Κι ο καιρός περνάει. Μια ζεστή, τρυφερή ιστορία που μας λέει ότι τίποτα δεν χάνεται στ’ αλήθεια αν το κρατάς βαθιά μες στην καρδιά σου. Ένα συναρπαστικό βιβλίο με μια ιδιαίτερη και καινοτόμα τεχνική κολλάζ, που συνδυάζει πίνακες από τη συλλογή του Rijksmuseum στο Άμστερνταμ, με τις εικόνες του δημιουργού.  Marie Voigt: Ένα φως για τη νύχτα (The Light in the Night)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες:από 3 ετών Η Μπέτυ λατρεύει τη νύχτα, γιατί φέρνει μαζί της τις πιο όμορφες ιστορίες. Αλλά ο Κόσμο, ο Αρκούδος, φοβάται το σκοτάδι... Ακολούθησέ τους καθώς ανακαλύπτουν παρέα πως το σκοτάδι το χρειαζόμαστε για να βλέπουμε το φως, και πως το φως που κρύβουμε μέσα μας, μας δίνει θάρρος για να ξεπεράσουμε όλους μας τους φόβους.  Μια μαγική ιστορία μας δίνει θάρρος να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι και ό,τι μας φοβίζει. Οι σκιές δεν κρύβουν απαραίτητα κάτι σκοτεινό, και στην ομορφιά τους μπορούμε να βρούμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας.