News

This post is only available in Greek.Πολλά και σημαντικά τα βιβλία που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις  Ίκαρος μέσα στους επόμενους μήνες. Διαβάστε παρακάτω αναλυτικές πληροφορίες για τους τίτλους που προγραμματίζουμε να εκδώσουμε μέχρι το καλοκαίρι του 2019: ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ Γιάννης Αντιόχου: Αυτός, ο κάτω ουρανός Το νέο ποιητικό βιβλίο του Γιάννη Αντιόχου.Από τις εκδόσεις Ίκαρος κυκλοφορούν ακόμη οι ποιητικές συλλογές του Διάλυσις (2017), Εκπνοές (2014), και Εισπνοές (2009).    Κυριάκος Χαραλαμπίδης: Ποιήματα (1961-2017) Δύο χρόνια μετά την έκδοση της συλλογής Ηλίου και Σελήνης άλως, που εγκαινίασε την συνεργασία του Κυριάκου Χαραλαμπίδη με τον Ίκαρο, κυκλοφορεί το σύνολο των μέχρι σήμερα ποιημάτων του σε έναν πανόδετο τόμο. Το βιβλίο περιλαμβάνει όλες της συλλογές του μεγάλου ποιητή που εκδόθηκαν από το 1961 έως το 2017: Πρώτη πηγή (1961), Η άγνοια του νερού (1967), Το αγγείο με τα σχήματα (1973), Αχαιών ακτή (1977), Αμμόχωστος Βασιλεύουσα (1982), Θόλος (1989), Μεθιστορία (1995), Δοκίμιν (2000), Αιγιαλούσης Επίσκεψις (2003), Κυδώνιον Μήλον (2006), Ίμερος (2012), Στη γλώσσα της Υφαντικής (2013), Ηλίου και σελήνης Άλως (2017), καθώς και τα σχέδια που συνόδευαν τις εκάστοτε εκδόσεις και εκτενείς σημειώσεις πάνω στα ποιήματα. Η έκδοση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κυπριακής Δημοκρατίας.  ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΗ Saint-John Perse: Ακτοσημεία [Amers], περιλαμβάνει τα ΠουλιάΜετάφραση: Ελένη Κόλλια To κορυφαίο έργο του νομπελίστα ποιητή Saint-John Perse, Ακτοσημεία[Amers], κυκλοφορεί στα ελληνικά για πρώτη φορά ολοκληρωμένο. Στην έκδοση περιλαμβάνεται και η συλλογή Πουλιά, μια σειρά δεκατριών ποιημάτων που είχαν αρχικά γραφτεί για να συνοδεύσουν έργα του ζωγράφου Georges Braque. Ακόμη περιέχεται η ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας.  [...]Όμως περισσότερο από τρόπος γνώσης, η ποίηση είναι πρωτίστως τρόπος ζωής ― και μάλιστα ζωής εντελούς. Ο ποιητής υπήρχε μέσα στον άνθρωπο των σπηλαίων, θα υπάρχει στον άνθρωπο των ατομικών εποχών διότι είναι εγγενές κομμάτι του ανθρώπου. Από την ποιητική αξίωση, αξίωση πνευματική, γεννήθηκαν οι ίδιες οι θρησκείες, και από την ποιητική χάρη, η σπίθα του θείου ζει αιώνια στον ανθρώπινο πυριτόλιθο. Όταν καταρρέουν οι μυθολογίες, στην ποίηση είναι που βρίσκει καταφύγιο το θείο· ίσως ακόμη και τη μεταβίβασή του. Και έως το κοινωνικό πεδίο και την ανθρώπινη αμεσότητα, όταν οι Αρτοφόροι της αρχαίας πομπής δίνουν τη θέση τους στις Λαμπαδηφόρους, η ποιητική φαντασία είναι εκείνη που πυροδοτεί και πάλι το υψηλό πάθος των λαών σε αναζήτηση διαύγειας[...]. Απόσπασμα από την ομιλία αποδοχής του βραβείου Νόμπελ λογοτεχνίας, 10 Δεκεμβρίου 1960.  ΔΟΚΙΜΙΟ/ΜΑΡΤΥΡΙΑ Χρήστος Γιανναράς: Για το νόημα της ΠολιτικήςΤο νέο βιβλίο του δημοφιλούς Έλληνα στοχαστή και φιλόσοφου, Χρήστου Γιανναρά. Σταματία Ν. Λαουμτζή: Κ.Π. Καβάφης και Δημοτικό Τραγούδι Το δημοτικό τραγούδι απασχόλησε τον Κ.Π. Καβάφη καθ’ όλη τη διάρκεια της δημιουργικής του πορείας σε τέτοιο βαθμό και κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να αναχθεί σε βασική παράμετρο της ποιητικής του τέχνης.H μελέτη αξιοποιεί γνωστό αλλά και ανέκδοτο αρχειακό υλικό (ποιήματα και αυτόγραφες σημειώσεις, ελληνικά και αραβικά δημοτικά άσματα, φωτογραφίες κ.ά.) το οποίο στηρίζει την ερμηνευτική προσέγγιση της μελέτης.  Tara Westover: Μορφωμένη (Educated)Μετάφραση: Μαρία Φακίνου Στο πολύ ενδιαφέρον βιβλίο της, η Tara Westover, περιγράφει πώς κατάφερε να αποφοιτήσει από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, έχοντας μεγαλώσει σε μια οικογένεια που δεν την έστειλε ποτέ στο σχολείο.Η αυτοβιογραφία της Tara Westover ψηφίστηκε ως Best Memoir της χρονιάς στα βραβεία του Goodreads 2018 και βρέθηκε στη λίστα με τα 10 καλύτερα βιβλία του 2018 των New York Times.   ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Γιώργος Σεφέρης: Μέρες Θ΄ (1 Φεβρουαρίου 1964 – 11 Μάη 1971)Επιμέλεια: Κατερίνα Κρίκου-Davis Ο τελευταίος τόμος που ολοκληρώνει τα προσωπικά ημερολόγια του Γιώργου Σεφέρη, και καλύπτει τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πρόκειται για ένα πολυσέλιδο βιβλίο που περιλαμβάνει, πέρα από τις εγγραφές του Γιώργου Σεφέρη, εισαγωγικό σημείωμα της επιμελήτριας, σημειώσεις, επίμετρο με συμπληρωματικό υλικό και ευρετήριο προσώπων. Η Κατερίνα Κρίκου-Davis, στον εκτενή σχολιασμό των εγγραφών δίνει εξηγήσεις πραγματολογικού χαρακτήρα, ταυτίζει τις λογοτεχνικές αναφορές, κάνει διευκρινήσεις για τα πολιτικά και πολιτιστικά δρώμενα της εποχής, και δίνει πληροφορίες για τα αμέτρητα πρόσωπα που παρελαύνουν από τις σελίδες, ενώ παράλληλα επισημαίνει τις αντιστοιχίες που υπάρχουν με άλλα κείμενα του ποιητή.  ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ Άννα Ποταμιάνου: Η ποίησις των ονείρων Το νέο βιβλίο θα κυκλοφορήσει στην Ψυχαναλυτική σειρά, που επιμελείται ο Αθανάσιος Αλεξανδρίδης, και προσεγγίζει τις ψυχαναλυτικές θεωρίες για το όνειρο.Η ερμηνεία των ονείρων είναι κατά τον Φρόυντ η βασιλική οδός για την προσπέλαση του ασυνειδήτου. Όμως το όνειρο –τη θεωρία του οποίου συνέχισε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του να επεξεργάζεται ο ιδρυτής της ψυχανάλυσης καθώς και άλλοι σημαίνοντες ψυχαναλυτές– είναι και ένα δίκτυο όπου σωματικές και ψυχικές διεγέρσεις, εικόνες, λέξεις, εμπειρίες σύγχρονες και διαχρονικές του ονειρευομένου βρίσκουν την εγγραφή τους σε πολλαπλά επίπεδα ψυχικής διεργασίας. Η Άννα Ποταμιάνου εξετάζει τις διαδικασίες οργάνωσης του ονείρου κατά την απρόσκοπτη όπως και τη διαταραγμένη ανέλιξη, φωτίζοντας τις σύγχρονες αντιλήψεις στην ψυχαναλυτική θεωρία και τεχνική. Ένα βιβλίο άμεσα χρήσιμο για τη σκέψη των ψυχαναλυτών, ένα βιβλίο-οδηγός για όσους ενδιαφέρονται για την «ποίηση» του ανθρώπινου νου.  ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ Mahir Guven (Γαλλία): Μεγάλος αδερφός (Grand frère)Μετάφραση: Λίζυ ΤσιριμώκουΜυθιστόρημα Ο μεγάλος αδερφός είναι οδηγός ταξί, κλειδωμένος για έντεκα ώρες τη μέρα στην «καμπίνα» του. Μόνιμα συνδεδεμένος στο ραδιόφωνο, ντρέπεται για τη ζωή του και τον κόσμο που του ξεπροβάλλει από την άλλη μεριά του παρμπρίζ του. Ο μικρός αδερφός του βρίσκεται στη Συρία για ιδεολογικούς λόγους, και εδώ και αρκετούς μήνες εργάζεται ως νοσηλευτής σε μια μουσουλμανική ανθρωπιστική οργάνωση, χωρίς να δίνει σημάδια ζωής. Μέχρι που μια μέρα επιστρέφει πίσω... Σε αυτό το εντυπωσιακό πρώτο του μυθιστόρημα, ο Mahir Guven εναλλάσσει το ιδιαίτερο χιούμορ με το βάρος που διαμορφώνεται από το ζήτημα της τρομοκρατίας. Ο συγγραφέας εξερευνά τον γεμάτο μοναξιά κόσμο των οδηγών ταξί που αγωνίζονται για την καθημερινή επιβίωση. Δεν ξεχνά όσους έφυγαν στη Συρία για να κάνουν τζιχάντ: τη στρατολόγηση, τις μάχες, αλλά και την ανέφικτη επιστροφή στη Γαλλία. Ξεπροβάλλει έτσι, η οδυνηρή ιστορία μιας γαλλοσυριακής οικογένειας, που προσπαθεί να χωρέσει σε μια κοινωνία που δεν της προσφέρονται παρά μόνο οι ελάχιστες ευκαιρίες. Βραβείο Goncourt πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Régine Deforges πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα 2018Βραβείο Première 2018  Sara Mesa (Ισπανία): Πίσω από τους θάμνους (Cara de pan)Μετάφραση: Μαρία ΠαλαιολόγουΜυθιστόρημα Η Κάσι, είναι μια έφηβη, σχεδόν δεκατεσσάρων χρόνων, κι αυτός πολύ μεγαλύτερος.  Η πρώτη τους τυχαία συνάντηση θα πραγματοποιηθεί σε ένα πάρκο. Θα συναντηθούν ξανά αρκετές φορές. Η Κάσι, δραπετεύει από την πίεση του σχολείου και τη δυσκολία της να αλληλεπιδρά με τον κόσμο που την περιβάλλει. Σ’ αυτόν αρέσει να παρατηρεί τα πουλιά και να ακούει τη μουσική της Nina Simone· δεν εργάζεται και έχει ένα προβληματικό παρελθόν. Οι δύο φευγαλέοι και πληγωμένοι χαρακτήρες δημιουργούν μια ανάρμοστη, μη αποδεκτή από τον περίγυρό τους σχέση, που θα προκαλέσει υποψίες αλλά και απόρριψη. Όμως, αυτό που συμβαίνει, αυτό που λέγεται πως συμβαίνει, και η ερμηνεία του τι συμβαίνει δεν συμπίπτουν.  Μια παράξενα γοητευτική ιστορία για τη δυσκολία προσαρμογής στις κοινωνικές συμβάσεις, που «παίζει» συνεχώς με το φως και το σκοτάδι. Η μοίρα δύο ιδιαίτερων ανθρώπων διασταυρώνεται σε ένα πάρκο και η φιλόδοξη λογοτεχνία της Sara Mesa, προχωρά πολλά βήματα μπροστά.   Fabio Stassi (Ιταλία): Κάθε σύμπτωση έχει ψυχή (Ogni coincidenza ha un'anima)Μετάφραση: Δήμητρα ΔότσηΜυθιστόρημα Ο συγγραφέας του βιβλίου Η χαμένη αναγνώστρια, που αγαπήθηκε πολύ από το ελληνικό αναγνωστικό κοινό, επανέρχεται με τη δεύτερη ιστορία του με ήρωα τον βιβλιοθεραπευτή Βίντσε Κόρσο. Ο Βίντσε ακούει τους ασθενείς του προσεκτικά και βρίσκει γι’ αυτούς το κατάλληλο βιβλίο, ως φάρμακο της ψυχής και γιατί όχι, του σώματος. Απευθύνεται σ’ αυτόν μια κυρία εξήντα ετών. Ο αδερφός της, αναγνωρισμένος ακαδημαϊκός, αδηφάγος αναγνώστης πάσχει από Αλτσχάιμερ. Στο χάος του μυαλού του, έχει αρκετό καιρό που επαναλαμβάνει εμμονικά σκόρπιες φράσεις, ξανά και ξανά· τα λόγια αυτά θα μπορούσε να είναι αποσπάσματα από ένα μυθιστόρημα. «Είναι μόνο μια υπόθεση, αλλά αν αυτό το βιβλίο υπάρχει θα ήθελα να μάθω ποιο είναι».  Ο Βίντσε ξεκινά την αναζήτησή στου ανάμεσα σε χώρους, ανθρώπους, και διαδρομές της πόλης και τη λογοτεχνίας. Παράλληλα σκέφτεται συνεχώς μόνο ένα πράγμα: αν είχε ξεχάσει τα πάντα και είχε τη δυνατότητα να διατηρήσει μια μόνο ανάμνηση, ποια θα ήταν;   Kateřina Tučková (Τσεχία): Οι θεές της Ζίτκοβα (Žítkovské bohyně)Μετάφραση: Κώστας ΤσίβοςΜυθιστόρημα Λέγεται ότι στη κορυφή των Λευκών Καρπαθίων, κάποιες γυναίκες είχαν καταφέρει να διατηρήσουν και να μεταφέρουν από γενιά σε γενιά την αρχαία γνώση και διαίσθηση, που σήμερα έχει χαθεί, για αιώνες. Είναι γνωστές ως θεές, επειδή είναι σε θέση να συνδεθούν με τον Θεό και να ζητήσουν τη βοήθειά Του. Λέγεται ότι οι θεές βλέπουν το μέλλον. Γιατί όμως δεν έσωσαν το δικό τους; H Ντόρα είναι η τελευταία από τις θεές. Δυσκολεύεται να αποδεχτεί τον απαρχαιωμένο τρόπο ζωής και να διαβάζει σε κέρινες σταγόνες το μέλλον όσων την επισκέπτονται, όπως έκανε η θεία της Σούρμενα. Όλα αλλάζουν όμως, όταν συνειδητοποιεί ότι οι δυσκολίες που είχε μέχρι σήμερα αντιμετωπίσει –είχε πάει σχολείο οικότροφη και είχε νοσηλευτεί σε άσυλο- αποτελούν μέρος ενός προσεκτικά καλοδουλεμένου σχεδίου. Βρισκόμαστε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, και στο Υπουργείο Εσωτερικών υπάρχει ένα αρχείο που περιμένει να ανακαλυφθεί ―ένα έγγραφο που συνέταξε η Αστυνομία σχετικά με έναν εχθρό του κράτους, τη θεία της Σούρμενα. Έτσι, η δύσπιστη Ντόρα ανακαλύπτει λεπτομέρειες από τη μέχρι σήμερα άγνωστη μοίρα της οικογένειάς της και των άλλων θεών.  Αποτελούσαν κίνδυνο οι θεές για τους δύσπιστους ασθενείς; Ήταν μια πραγματική ιδεολογική απειλή για την κοινωνία; Το μυθιστόρημα της Kateřina Tučková αποτελεί μια συναρπαστική ιστορία μαγείας, γυναικείας ψυχής, και μέρος της καλά κρυμμένης τσέχικης ιστορίας.  Juan Gabriel Vásquez (Κολομβία): Οι υπολήψεις (Las reputaciones)Μετάφραση: Αχιλλέας ΚυριακίδηςΜυθιστόρημα Ο Javier Mallarino είναι ένας ζωντανός μύθος. Είναι ο πολιτικός γελοιογράφος με τη μεγαλύτερη επιρροή στη χώρα, ένας άνθρωπος που μπορεί να οδηγήσει στην κατάργηση ενός νόμου, στη στοχοποίηση ενός δήμαρχου ή να απειλήσει σοβαρά τη σταθερότητα ενός υπουργείου. Όλα αυτά με μοναδικά όπλα του το χαρτί και τη μελάνη. Οι πολιτικοί τον φοβούνται και η κυβέρνηση τον τιμά. Στα εξήντα πέντε του χρόνια, μετά από τέσσερις δεκαετίες λαμπρής καριέρας, μπορεί να πει ότι έχει τη χώρα στα πόδια του. Όλα όμως θα αλλάξουν όταν λάβει την απροσδόκητη επίσκεψη μιας γυναίκας. Αφού επιστρέψει μαζί της στη μνήμη μιας μακρινής νύχτας, ο Mallarino θα αναγκαστεί να επανεκτιμήσει ολόκληρη τη ζωή του, για να αμφισβητήσει τη θέση του σε αυτόν τον κόσμο. Στο απαιτητικό είδος της νουβέλας, που έχει δώσει τόσα σημαντικά έργα στη λατινοαμερικάνικη παράδοση, ο Vásquez μάς προσφέρει ένα πιο προσωπικό βιβλίο: έναν έντονο προβληματισμό για την αδυναμία των δημόσιων και ιδιωτικών αποφάσεων, για τις μη αναστρέψιμες συναντήσεις που αλλάζουν για πάντα αυτά που πιστεύουμε για τον εαυτό μας. Ένα βιβλίο που προσεγγίζει τις πιο έντονες εμμονές του συγγραφέα: το βάρος του παρελθόντος, τα λάθη της μνήμης, τον τρόπο με τον οποίο διασταυρώνονται οι ζωές μας με τον πολιτικό κόσμο, και τη σημασία της άποψης για τις κοινωνίες μας.  ΠΑΙΔΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ Ευτυχία Γιαννάκη: Μυστήριο στη Λίμνη Λαμπίκο (Πιτσιμπουίνοι #1)Εικονογράφηση: Σοφία ΤουλιάτουΗλικίες: από 3 ετών Η βραβευμένη συγγραφέας των αστυνομικών μυθιστορημάτων, «ξαφνιάζει» τους αναγνώστες της, συστήνοντάς μας μια νέα σειρά παιδικών βιβλίων, «Τα πρώτα μου μυστήρια». Ήρωες των ιστοριών είναι οι Πιτσιμπουίνοι, και κεντρικός χαρακτήρας, σε ρόλο ντετέκτιβ, ο Μικρός Μπλε.  Στην πρώτη ιστορία, που συστήνει τους χαρακτήρες και τον ιδιαίτερο κόσμο τους, οι Πιτσιμπουίνοι θα πρέπει να εξιχνιάσουν το μυστήριο της Λίμνης Λαμπίκο: η λίμνη δεν έχει ούτε σταγόνα νερό! Ανέστης Ποϊράζης: ΦεγγαροπαιχνιδίσματαΕικονογράφηση: Κώστας ΚαρασαββίδηςΜουσική: Daniel GeorgievΑφήγηση: Μαριάννα ΡούκαληΗλικίες: από 3 ετών Η ιστορία αυτή ξεκινά σε μια μικρή χώρα, όπου οι κάτοικοί της είχαν μία παράξενη συνήθεια: ξυπνούσαν το σούρουπο και έπεφταν για ύπνο την αυγή.  Ο Ντάνιελ βρίσκεται κάθε νύχτα στο δωμάτιό του φτιάχνοντας κολάζ με τα αγαπημένα του φεγγάρια. Ώσπου μια μέρα, ή πιο σωστά μια νύχτα, ακούει τον ήχο ενός βιολιού. Αυτός ο ήχος, αυτή η υπέροχη μελωδία, θα γίνει η αφορμή για να ανακαλύψει το ταλέντο που θα διαμορφώσει τα πιο απρόσμενα όνειρά του. Το βιβλίο συνοδεύεται από cd με την αφήγηση του παραμυθιού αλλά και πρωτότυπη μουσική.   Άλκηστη Χαλικιά: Τα παπούτσια των άλλωνΕικονογράφηση: Φωτεινή ΤίκκουΗλικίες: από 3 ετών Η Ματού, μένει στην Πιγιόμ, λίγο έξω από το Πάρισι, με την οικογένειά της. Γυρίζει καθημερινά περπατώντας από το σχολείο, και μια μέρα παρατηρεί έξω από το Τζαμί της πόλης, πάρα πολλά παπούτσια. Η Ματού φτιάχνει ένα δικό της, καινούργιο παιχνίδι, δοκιμάζοντας κάθε μέρα και ένα άλλο ζευγάρι. Με αυτόν το πειραματισμό θα μάθει, θα αρχίσει να νοιώθει πώς είναι να μπαίνεις στα παπούτσια, καμιά φορά και στη θέση, του άλλου. Ένα τρυφερό βιβλίο για την ενσυναίσθηση και την αμοιβαία κατανόηση από τη συγγραφέα του βιβλίου Το κουτί του Σιλάν, με την ιδιαίτερη εικονογράφηση της Φωτεινής Τίκκου, που εγκαινιάζει την συνεργασία της με τον  Ίκαρο.  Rocio Bonilla: Αδερφάκια! (¡Hermanos!)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Είναι πολύ ενοχλητικό να έχεις έναν αδερφό! «Κάνει συνέχεια τον παλιάτσο, μοιάζει με μαϊμού!». Είναι επίσης πολύ ενοχλητικό να έχεις μια αδερφή! «Δεν της αρέσει τίποτα και δεν με αφήνει να παίζω ό,τι θέλω!». Όλα τα αδέρφια όμως μπορούν να βάλουν στην άκρη τις διαφορές του, μπροστά σε κάτι καινούργιο που πρέπει να αντιμετωπίσουν μαζί! Όπως, άλλο ένα αδερφάκι… Ένα βιβλίο που περιγράφει με τον πιο απρόσμενα διασκεδαστικό τρόπο την αγάπη ανάμεσα στα αδέρφια. Μια πρωτότυπη και αστεία ιστορία που παρουσιάζει τις διαφορετικές οπτικές στις μεταξύ τους σχέσεις. Το βιβλίο της βραβευμένης ισπανίδας δημιουργού, Rocio Bonilla, αποτελεί το πρώτο από μια σειρά βιβλίων που θα κυκλοφορήσουν από τις εκδόσεις Ίκαρος.  Davide Cali: Eléctrico 28Εικονογράφηση: Magali Le HucheΜετάφραση: Μυρσίνη ΓκανάΗλικίες: από 3 έτους Στη Λισαβόνα, μόλις ανέβεις στο Elétrico 28, θα καταλάβεις γιατί δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία άλλη γραμμή του τραμ. Για τον Amadeo, τον οδηγό της εμβληματικής γραμμής, το να κατηφορίσει, να στρίψει δεξιά ή αριστερά, ή ακόμη και να κάνει ζιγκ-ζαγκ αυτό το τραμ, κρύβει έναν μυστικό σκοπό.  Μια απλή διαδρομή μπορεί να μεταμορφωθεί σε ένα ταξίδι γεμάτο ατελείωτες εκπλήξεις... και φιλιά! Βιάσου και ανέβα! Το Elétrico 28 σε περιμένει!  Benji Davies: Ο Νόι και η Γιαγιά (Grandma Bird)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες: από 3 ετών Πρόκειται για την τρίτη ιστορία με πρωταγωνιστή τον μικρό Νόι. Στο νέο βιβλίο, ο Νόι, φιλοξενείται στο σπίτι της Γιαγιάς του, που είναι κάπως παράξενη: μαγειρεύει φύκια και ροχαλίζει όταν κοιμάται! Ένα πρωί, ο Νόι ξεμακραίνει από το σπίτι και βρίσκεται αντιμέτωπος με μια νέα περιπέτεια, που θα τον φέρει, τελικά, πιο κοντά στη Γιαγιά και θα μας θυμίσει τη σημασία της αγάπης και της φιλίας.  Jannie Ho: Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά! (Snuggle Puppy looks for the perfect hug!)Ηλικίες: από 1 έτους Στην επιτυχημένη σειρά προσχολικών βιβλίων «Ψάξε να βρεις!» κυκλοφορεί ένας νέος τίτλος! Η Κου Τάβη ψάχνει για την τέλεια αγκαλιά. Πού θα τη βρει όμως;Ένα βιβλιαράκι σχεδιασμένο για μικρά παιδικά χεράκια! Σε όλα τα βιβλία της σειράς οι ήρωες- μικρά ζωάκια ψάχνουν τους αγαπημένους τους. Βιβλία μικρού σχήματος, από ανθεκτικό χαρτόνι, με κινούμενα μέρη, γεμάτα εκπλήξεις! Ιδανικά για παιδιά από 1 έως 3 ετών.  Tom Percival: Η θάλασσα είδε (The Sea Saw)Μετάφραση: Φίλιππος ΜανδηλαράςΗλικίες: από 3 ετών Η Σοφία έχασε στην παραλία το αρκουδάκι της. Κανείς δεν το είδε εκτός από τη Θάλασσα... Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο, παρακολουθούμε τις περιπέτειες του μικρού αρκούδου μέσα στο νερό, στη θάλασσα που προσπαθεί με τον τρόπο της να ανακαλύψει τη Σοφία και να της επιστρέψει το αγαπημένο της παιχνίδι. Κι ο καιρός περνάει. Μια ζεστή, τρυφερή ιστορία που μας λέει ότι τίποτα δεν χάνεται στ’ αλήθεια αν το κρατάς βαθιά μες στην καρδιά σου. Ένα συναρπαστικό βιβλίο με μια ιδιαίτερη και καινοτόμα τεχνική κολλάζ, που συνδυάζει πίνακες από τη συλλογή του Rijksmuseum στο Άμστερνταμ, με τις εικόνες του δημιουργού.  Marie Voigt: Ένα φως για τη νύχτα (The Light in the Night)Μετάφραση: Αντώνης ΠαπαθεοδούλουΗλικίες:από 3 ετών Η Μπέτυ λατρεύει τη νύχτα, γιατί φέρνει μαζί της τις πιο όμορφες ιστορίες. Αλλά ο Κόσμο, ο Αρκούδος, φοβάται το σκοτάδι... Ακολούθησέ τους καθώς ανακαλύπτουν παρέα πως το σκοτάδι το χρειαζόμαστε για να βλέπουμε το φως, και πως το φως που κρύβουμε μέσα μας, μας δίνει θάρρος για να ξεπεράσουμε όλους μας τους φόβους.  Μια μαγική ιστορία μας δίνει θάρρος να αντιμετωπίσουμε το σκοτάδι και ό,τι μας φοβίζει. Οι σκιές δεν κρύβουν απαραίτητα κάτι σκοτεινό, και στην ομορφιά τους μπορούμε να βρούμε τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας.

This post is only available in Greek.Έκθεση, Graphic novel, παραμύθια, μουσική που γίνεται σκίτσο ζωντανά, μια καινούργια ανάγνωση της Κοκκινοσκουφίτσας, ημερίδες για την αποξένωση γονιών και παιδιών που καιροφυλακτεί στο διαζύγιο, καθώς και για την «ώριμη φόρμα των comics».Την Πέμπτη 24 Ιανουαρίου ξεκινά στο Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138, η έκθεση «Soloúp: Ο Συλλέκτης – Έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο». Η έκθεση παρουσιάζει πρωτότυπο υλικό του νέου graphic novel του Αντώνη Νικολόπουλου (Soloúp) Ο Συλλέκτης, έξι διηγήματα για έναν κακό λύκο. Μια επανερμηνεία της «Κοκκινοσκουφίτσας», που ξαναδιαβάζει το παραμύθι των αδελφών Γκριμ στη δεύτερη εκδοχή του, βάζοντας τον κακό Λύκο να «συνομιλεί» με δυο φιγούρες βασισμένες στα σχέδια του John Tenniel από την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων του Lewis Carroll: το «λαγό» και τον «καπελά».«Ο Συλλέκτης», μια σύγχρονη ιστορία σαν κακό παραμύθι, μιλάει για την αποξένωση των παιδιών από τους γονείς τους μετά από ένα διαζύγιο. Μια ιστορία, ωστόσο, που κρατάει ζωντανή την ελπίδα της επαναπροσέγγισης. Storyboards, προσχέδια, σκίτσα σε μολύβι, ασπρόμαυρες κι έγχρωμες σελίδες comics, εικαστικά και κατασκευές ζωντανεύουν τις έξι διηγήσεις του βιβλίου, οδηγώντας τους επισκέπτες σε μια νέα οπτική προσέγγιση.Η έκθεση διαρκεί ως τις 17 Μαρτίου 2019 και διοργανώνεται από το Μουσείο Μπενάκη, Περιφέρεια Αττικής και τις Εκδόσεις  Ίκαρος. Σε συνεργασία και με τη στήριξη της «Αθήνα 2018 – Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του δήμου Αθηναίων, μέγας δωρητής της οποίας είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, πραγματοποιούνται μια σειρά από εκδηλώσεις και δράσεις με είσοδο ελεύθερη για το κοινό στο πλαίσιο της έκθεσης, ενταγμένες στη θεματική ενότητα «Το βιβλίο και οι Τέχνες». Ειδικότερα:-Στα εγκαίνια της έκθεσης, την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019 και ώρα 20:00, οι Drums & Voice Jazztronica Duet» με τη βοκαλίστρια Αγγελική Τουμπανάκη (Voice, Fxs, Loops, Percussions) και τον ντράμερ Ηλία Δουμάνη (Drums, Voice, Fxs, Loops, Custom Design Programming) παρουσιάζουν δικές τους συνθέσεις, πρωτότυπη μουσική για το graphic novel του Soloúp και κομμάτια της bebop, modal, hardbop jazz σκηνής, με έμφαση στην αυτοσχεδιαστική διάδραση και την extended χρήση του κάθε οργάνου. Μαζί με τον Soloúp δημιουργούν μια βιωματική μουσική-εικαστική παράσταση, καθώς ο Soloúp μεταπλάθει τους ήχους σε σκίτσα με livedrawing. Παράξενοι ήχοι, εφέ, βοκαλισμοί μεταπλάθονται την ίδια στιγμή σε χρώματα, σκιές και γραμμές! Καλεσμένος ο Δημήτρης Παπαδόπουλος (τρομπέτα).Η vocalist Αγγελική Τουμπανάκη και ο drummer Ηλίας Δουμάνης δημιούργησαν το 2014 τους “Drums & Voice Jazztronica Duet”. Με το ειδικά σχεδιασμένο ηλεκτρονικό drums set, τoυς ψηφιακούς κρουστούς ήχους, τα effects, samples και τις real time λούπες, ενορχηστρώνουν, εναρμονίζουν και συγχρόνως αποδομούν τον συνηθισμένο ρόλο των δύο οργάνων, δίνοντας πολυδιάστατη προσέγγιση στα τύμπανα και extended πολυφωνική παρουσία στη φωνή. Μέχρι σήμερα οι «Drums & Voice Jazztronica Duet» έχουν παρουσιάσει τις δημιουργίες τους στο Athens Jazz Festival, Tinos Jazz Festival, Preveza Jazz Festival, Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Βυζαντινό μουσείο, Νομισματικό Μουσείο, Half Note και σε πολλά φεστιβάλ.-Το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου και ώρα 10:00 – 16:00 πραγματοποιείται Ημερίδα ανοικτή για το κοινό με τίτλο «Τα Graphic novel: Απαιτητικές Αφηγήσεις από μια Ώριμη Φόρμα των comics»: Πανεπιστημιακοί, δημοσιογράφοι, δημιουργοί comics, εκδότες και εκπρόσωποι της σκηνής των graphic novel στην Ελλάδα συνομιλούν για τη δημοφιλή σε Ελλάδα και εξωτερικό φόρμα των comics.-Την Κυριακή 3 Μαρτίου και ώρα 10:00 – 16:00 πραγματοποιείται και η δεύτερη Ημερίδα στο πλαίσιο της έκθεσης με τίτλο «Η προοπτική της κοινής ανατροφής παιδιών. Καταπολέμηση της γονικής αποξένωσης χάριν του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού»: Έλληνες και ξένοι ακαδημαϊκοί (Jennifer Harman, Edward Kruk, Vittorio Vezetti, Malin Bergstrom) αναπτύσσουν ζητήματα της κοινής ανατροφής των παιδιών, τη σημασία των ευθυνών έναντι των «δικαιωμάτων» αλλά και την ιδέα ότι η κοινή ανατροφή είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο στην αντιμετώπιση του προβλήματος αλλά και αυτό που ικανοποιεί καλύτερα τις ανάγκες και το συμφέρον του παιδιού.Πληροφορίες για την έκθεση:Χώρος: Μουσείο Μπενάκη, Πειραιώς 138. Ώρες λειτουργίας: Πέμπτη & Κυριακή, 10:00 -18:00, Παρασκευή & Σάββατο 10:00 - 22:00 Διάρκεια: 24 Ιανουαρίου 2019-17 Μαρτίου 2019. Είσοδος με εισιτήριο (5 ευρώ).Οι παράλληλες εκδηλώσεις (συναυλία και δυο ημερίδες) που πραγματοποιούνται με τη στήριξη της Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του δήμου Αθηναίων είναι ελεύθερες για το κοινό.Το πρόγραμμα της διοργάνωσης ‘Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου’ του δήμου Αθηναίων υλοποιείται χάρη στη στήριξη και των δωρητών: Μέγας δωρητής είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Χρυσοί δωρητές είναι το Ίδρυμα Ι. Λάτση και η εταιρία Core Α.Ε. Δωρητές είναι το Ίδρυμα Ωνάση, το Κοινωφελές Ίδρυμα Κοινωνικού και Πολιτιστικού Έργου (ΚΙΚΠΕ), το Ίδρυμα Α. Κ. Λασκαρίδη και ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων Λόγου (ΟΣΔΕΛ). Πολύτιμοι υποστηρικτές είναι η Aegean Airlines, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών και η εταιρία Σταθερές Συγκοινωνίες (ΣΤΑΣΥ).

This post is only available in Greek.Διαβάστε παρακάτω τη νουάρ-χριστουγεννιάτικη ιστορία που εμπνεύστηκε η Ευτυχία Γιαννάκη με ήρωα τον κύριο Ψιτ. Η συγγραφέας της αστυνομικής Τριλογίας της Αθήνας μάς εύχεται χρόνια πολλά με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο!  Γι’ αυτόν δεν ήταν μια συνηθισμένη βόλτα, ήταν η μεγάλη επιστροφή στην πόλη μετά από δέκα χρόνια. Ξεκίνησε νωρίς. Τα κτίρια γύρω του σχημάτιζαν μια παράξενη σπηλιά και τα στενά του κέντρου έναν δαίδαλο στολισμένο με λαμπάκια και φανταχτερές γιρλάντες. Ο ουρανός ήταν βαρύς, χαμηλωμένος λες ελάχιστα μέτρα πάνω από τον μάλλινο σκούφο του. Όπου κι αν έστριβε, όποιον ελιγμό κι αν έκανε, το βλέμμα του κουτούλαγε σε πολυκατοικίες του πενήντα, σε κακότεχνα γκράφιτι που οι δημιουργοί τους κανονικά ήθελαν σκότωμα, σε ξεφλουδισμένες κολόνες και σε τρύπες που οδηγούσαν σε βρόμικες στοές. Μια πόλη μπετόν αρμέ, αμετακίνητη τα δέκα χρόνια που έλειπε, μια σπηλιά που πάλευε δυο μέρες πριν από τα Χριστούγεννα να μοιάζει με φάντη που τη ζέσταιναν τα χνότα αφράτων προβάτων, μα δεν ξεγελούσε κανέναν.Ήταν φανερό ότι το πνεύμα των γιορτών δεν κατάφερνε να τον κυριεύσει, παρόλο που είχε μόλις αγοράσει, από τον δρόμο, ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο, αληθινό, όχι πλαστικό, όχι πολύ μεγάλο ούτε πολύ μικρό, όχι πυκνό, μα ούτε αραιό, μέσα σε γλάστρα, ώστε να βγει στο μπαλκόνι μετά τις γιορτές, χωρίς όμως να καταλάβει και όλη τη γωνία δίπλα στο φερ φορζέ, όπως ακριβώς δηλαδή το ζήτησε η μάνα του. Είχε κατέβει από το νησί μόνο για να την δει και όπως όλα έδειχναν για να στολίσει το σαλόνι της. Αν δεν ήταν η μάνα του κι αν δεν ήταν μοναχογιός κι αν δεν ήταν τόσο πονόψυχος κι αν κι αν κι αν δεν θα κατέβαινε ποτέ στην πόλη. Τουλάχιστον στο πατρικό του στο νησί μπορούσε ν’ ανοίγει το παράθυρο και το βλέμμα του να βγαίνει στ’ ανοιχτά, να χάνεται ελεύθερη βαρκούλα στην άκρη του κόσμου. Αναγνώριζε βεβαίως την ειρωνεία ότι για να γλιτώσει από τη μητρική στοργή είχε καταφύγει στο πατρικό του, αλλά τουλάχιστον στο νησί μπορούσε να απολαμβάνει τη μοναχικότητά του γράφοντας τα ποιήματά του με τις ώρες, χωρίς να τον ενοχλεί κανείς. Το πλεονέκτημα ότι μπορούσε να δουλεύει σεζόν και τον μισό χρόνο να μένει συγκεντρωμένος στα γραπτά του ήταν ο κύριος λόγος που τον οδήγησε στο νησί. Πλέον, όχι ο μοναδικός που τον κρατούσε μακριά από την Αθήνα. Αυτόν τον καιρό, κανονικά θα έγραφε. Σκεφτόταν διαρκώς το τελευταίο ποίημά του που το άφησε στη μέση για να κατέβει στην πόλη, με αποτέλεσμα εκείνη τη στιγμή η καρδιά του ποιητή να βρίσκεται φυλακισμένη πίσω απ’ το παρμπρίζ στην κίνηση της Σταδίου.Νωρίτερα, ξάπλωσε το δέντρο με τη γλάστρα του στη σχάρα του αυτοκινήτου και το έδεσε σφιχτά με δυο χοντρά σχοινιά που είχε στο πορτμπαγκάζ. Έμενε μόνο να αγοράσει τις μπάλες, ίδιο χρώμα, ίδιο μέγεθος, από μια τρύπα σ’ έναν πεζόδρομο πίσω από την Παλιά Βουλή, σ’ έναν κάθετο της Ερμού. Κανονικά το κατάστημα πουλούσε κουμπιά, όμως τα Χριστούγεννα έφτιαχνε χειροποίητες μπάλες για να γλιτώσει τον κόσμο από τις κινέζικες πλαστικούρες. Φυσικά, το μυστικό κουμπάδικο μπαλάδικο το υπέδειξε κι αυτό η μάνα του.Για μισή ώρα κυκλοφορούσε με το αυτοκίνητο στο κέντρο με τη γλάστρα πάνω απ’ το κεφάλι του, τσαλαπετεινός με λοφίο, τσαλαπατημένος από τις μητρικές επιταγές, αναζητώντας απεγνωσμένα πάρκινγκ. Το δέντρο ανέμιζε, ο ουρανός χαμήλωνε, θέση δεν υπήρχε ούτε για ζήτω, παρόλο που τα καταστήματα δεν είχαν ανοίξει ακόμη. Τι να έκανε; Σκαρφάλωσε σ’ ένα πεζοδρόμιο αποφασίζοντας να το κόψει στη μέση προκειμένου να πεταχτεί στο κουμπάδικο με τα πόδια.Κατηφορίζοντας την Περικλέους τα μαγαζιά σήκωναν σιγά σιγά ρολά. Τουλάχιστον δεν θα χρειαζόταν να καθυστερήσει περιμένοντας το κουμπάδικο ν’ ανοίξει. Το κρύο έκανε τα μάτια του να δακρύζουν. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες ανοίγοντας το βήμα του. Θυμήθηκε ότι μαθητής κι αργότερα φοιτητής όργωνε αυτή την περιοχή. Ανέπτυξε ταχύτητα, άρχισε να βρέχει, γλίστρησε, του φάνηκε ότι και τα κτίρια γλιστρούσαν στο πλάι. Ένας γνώριμος λαβύρινθος στηνόταν γύρω του. Η βροχή δυνάμωσε. Και τότε μια ομίχλη άρχισε να καταλαμβάνει τη σκέψη του, μια ξαφνική θολούρα, ένα μπέρδεμα. Αναρωτιόταν αν θα κατάφερνε να βρει ξανά το αυτοκίνητο εκεί που το είχε παρκάρει. Δεν είχε προσέξει τον δρόμο όταν το άφησε. Ίσως έπρεπε να γυρίσει προς τα πίσω προτού απομακρυνθεί περισσότερο. Πού είχε παρκάρει; Πώς θα το έβρισκε μετά;Δεν έφτασε ποτέ στο κουμπάδικο. Σε μια αιφνίδια αλλαγή σχεδίων βρέθηκε να ανηφορίζει προς τα πίσω. Κοιτούσε δεξιά κι αριστερά αποπροσανατολισμένος. Όλα έμοιαζαν αλλαγμένα. Αναρωτιόταν αν είχε περάσει ξανά από το σημείο. Είχε δει τη βιτρίνα με τους σκίουρους; Το μαγαζί με τα σοκολατάκια; Την είσοδο του ξενοδοχείου; Είχε προσπεράσει τη διχάλα με τα διπλοπαρκαρισμένα μηχανάκια; Όλα πήγαιναν αντίστροφα και όλα έμοιαζαν να προεκτείνονται. Έσκυβε στις γωνίες προσπαθώντας να διαβάσει τα ονόματα των δρόμων. Δοκίμαζε να μπει σε κάποιο στενό για να βρει τα ίχνη του. Μα, είχε περπατήσει τόσο πολύ; Η διαδρομή προς τα πίσω του φαινόταν ατελείωτη. Κοιτούσε το ρολόι του. Πόση ώρα είχε περάσει; Ο χρόνος των κτιρίων, ο μεταλλικός ήχος του νερού που κελάρυζε στις υδρορροές και ο δικός του, ο ανθρώπινος χρόνος, έμοιαζαν να κυνηγιούνται, κάπου να συναντιούνται και κάπου να χάνονται. Οι δρόμοι, τα τετράγωνα, τα κτίρια μεγάλωναν κι αυτός μίκραινε. Το παρελθόν και το μέλλον αγκαλιάζονταν. Θυμήθηκε όταν ήταν παιδί, τότε που φύλαγε τσίλιες στους ίδιους δρόμους για να κάνουν οι άλλοι τα γκράφιτι. Τότε που τον φώναζαν Ψιτ, γιατί μ’ ένα Ψιτ ειδοποιούσε την ομάδα να το βάλει στα πόδια. Κι έτρεχε κι αυτός σε αντίθετη κατεύθυνση. Πώς ήταν δυνατόν να μπερδευτεί στο μέρος που το γνώριζε σαν την παλάμη του χεριού του; Την παλάμη που τώρα έσφιγγε καθώς ίδρωνε στην τσέπη του μπουφάν του.Η αγωνία του δεν κράτησε πολύ. Έστριψε στη Βουλής και το είδε. Ήταν εκεί, παρκαρισμένο, έχοντας κλείσει όλο το πεζοδρόμιο. Μόνο που από τη σχάρα έλειπε πλέον το δέντρο. Μα ήταν δυνατόν; Του το είχαν κλέψει; Πρωί πρωί; Σε τόσο κεντρικό σημείο; Ανέβασε παλμούς. Αν τα έπιανε τα κλεφτρόνια θα έκανε φόνο. Έφτασε στο αυτοκίνητο τρέχοντας. Βουλής 4. Το δέντρο πράγματι είχε κάνει φτερά. Κανένα ίχνος γύρω. Μόνο τα σχοινιά κρέμονταν σαν γιρλάντες στα πλαϊνά τζάμια. Στριμώχτηκε στο πεζοδρόμιο για να καταφέρει να μπει λαχανιασμένος στο κατάστημα που είχε κλείσει με το παράνομο παρκάρισμά του. Ήταν οργισμένος.«Ε, ψιτ», είπε στην κοπέλα στο ταμείο. «Εσείς πήρατε το δέντρο από τη σχάρα μου;»«Βρε, καλώς τον κύριο Ψιτ που θα μας κατηγορήσει κι από πάνω, ενώ είχε το θράσος να κλείσει εδώ και μισή ώρα τη βιτρίνα και την είσοδο του βιβλιοπωλείου μας. Μήπως θα θέλατε να σας κάνουμε λίγο χώρο να βάλετε το αμάξι μέσα;» ακούστηκε μια γυναικεία φωνή από το βάθος.Τότε κοίταξε γύρω του. Πού βρισκόταν; Ένα σωρό βιβλία, οι ποιητές, τα πρόσωπά τους, το βλέμμα τους, τα μαλλιά τους, τον κοιτούσαν μέσα από τα βιβλία, μέσα από τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες τους. Ελύτης, Σεφέρης, Σικελιανός, Καβάφης, Εγγονόπουλος, Καρούζος, Δημουλά, ήταν όλοι εκεί και τον κοιτούσαν. Ποιον; Αυτόν, τον κύριο Ψιτ. Είχε ονειρευτεί ότι μια μέρα θα έστελνε τα ποιήματά του στον Ίκαρο και θα περίμενε απάντηση με αγωνία. Τώρα, τι ελπίδα είχε μετά απ’ αυτή τη γνωριμία; Τι ελπίδα είχε ο κύριος Ψιτ με όλους αυτούς γύρω του; Απέστρεψε το βλέμμα του. Κοίταξε τον πάγκο αναζητώντας σωτηρία. Εντόπισε βιαστικά ένα αστυνομικό βιβλίο. Δεν έβγαζαν μόνο ποίηση λοιπόν στον Ίκαρο.«Εμ, συγγνώμη», αναδιπλώθηκε, «θα πάρω αυτό το αστυνομικό», είπε για να τους κατευνάσει κάπως. Αν αγόραζε κάτι, θα ήταν σίγουρα καλύτερα από το να έφευγε με άδεια χέρια. «Δεν είδατε τίποτα, ε;» ψέλλισε για να μην πάρει βεβαίως απάντηση.Πλήρωσε όπως όπως, μπήκε στο αυτοκίνητο κι εξαφανίστηκε. Βγαίνοντας στο Σύνταγμα και μετά στην Πανεπιστημίου ανέπτυξε ταχύτητα. Το αστυνομικό που είχε αγοράσει καθόταν στο πίσω κάθισμα, οι σταγόνες της βροχής έσκαγαν με δύναμη στον ουρανό του αυτοκινήτου, οι ουρανοί είχαν ανοίξει, μα δεν τον ένοιαζε. Χωρίς το δέντρο πάνω από το κεφάλι του, χωρίς τις χειροποίητες μπάλες, μακριά από τη μάνα του, μακριά από το ποίημα που δεν θα τέλειωνε ποτέ, μακριά από το παρελθόν, ένιωσε για πρώτη φορά ελεύθερος. Η πόλη άρχισε να γιορτάζει, να ανοίγει και να αποκτά νέο σχήμα. Σ’ ένα φανάρι είδε το νερό να τρέχει από μια υδρορροή κι ακολούθησε τη διαδρομή του νοητά, αντίστροφα προς την ταράτσα. Το μακρινάρι του ανάποδου χρόνου τον ρούφηξε προς τα πάνω, προς τα πίσω, οδηγώντας τον στο φως, στην αρχή της ιστορίας των ιστοριών, της γέννησης των γεννήσεων, στη μήτρα που όλα τα αλέθει και όλα τα ξαναγεννάει, στο τέλος και στην αρχή κάθε χρόνου. Ίσως έπρεπε να διαβάσει αυτή την αστυνομική ιστορία.Ήταν τα πρώτα νουάρ Χριστούγεννα του κυρίου Ψιτ και ό,τι ήταν να σκοτώσει το είχε σκοτώσει ήδη.

Apostolos Doxiadis, to mark the publication of his new book *Amateur Revolutionary: A Personal Novel*, gave an extremely interesting interview to Dimitris Fyssas for *Athens Voice*. You can read it below: Can 1,062 pages of a youthful political autobiography be a breeze to read? They can, when it comes to the self-deprecating, witty writing of Apostolos Doxiadis, which has just been published.The book has a title and a subtitle, each consisting of two words. How are they justified? I shall leave it to the reader to discover the meaning of the title for themselves: to explain a title of this kind, which is ambiguous, seems to me to betray the book, to reduce it to a formula, a simplification. I do not wish to do that, at least not now, so soon after writing it.I can, however, speak about the subtitle, ‘personal history’. The book is personal; that is to say, it speaks mainly of me but always from my own perspective, even if it recounts events that form part of a broader historical context. But that doesn’t make my narrative historical. To tell a life story without sticking to dry facts, to a mere chronology, you have to breathe life into it. And that endeavour in itself leads you to the tools of the storyteller. You need narrative vitality, which you achieve by choosing what to say and what not to say, how and where to place emphasis, how to describe the action and ideas, as well as the relationships between your characters – yourself and others. I used these tools freely in the book. I abandoned the purpose of the storyteller, or if you like, the novelist, in only one respect: I did not invent events. I never consciously tell lies – as for the unconscious, I make no promises. But by filling in the details of memory, I inevitably piece things together, somewhat like witnesses at a crime scene who then work with a police sketch artist to create a likeness of the perpetrator’s face. Inevitably, such a portrait, like my book, is an approach to the truth, consciously subjective. I would say that the defining feature of my narrative freedom—and, if you like, of ‘fiction’—is that in the book I construct normal conversations, as if I were recalling them word for word. Although I have a very good memory, like everyone else I have a brain in my head, not a tape recorder. So I am necessarily inventing, in the dialogues—the main part of the narrative—my involvement and actions during the junta. I am always guided by something that Thucydides also does in his ‘History’: he endeavours to record the dialogues and speeches of his protagonists in words that do not stray from the spirit of what was actually said, yet are almost never verbatim.What period of your life does the book cover? From as far back as I can remember myself until a few months after I turned twenty-one, in the summer of 1974. You leave out, explicitly and from the outset, a number of aspects of your life at that time. Why? I didn’t start by saying what I would leave out, but rather what I would say. My focus – and this is one of the many meanings of the title you asked me about – is on politics. In *The Amateur Revolutionary*, I mainly want to recount my development as a political being, right up to the beginning of my youth. So, from the outset, even though I am talking about a young child, my focus is on how politics entered my life, initially as little stories, then as questions, and later as knowledge and ultimately as action. For this reason, I speak far less about other aspects of my life—aspects that were far more central to me during certain periods I recount—than I would in a narrative intended as a comprehensive autobiography. It is not that I neglect them: it is simply that they are not my main focus in the book. So, for example, I say far less about my intellectual interests as I grew up, as well as about my existential anxieties or my relationships with friends or mentors. I touch on all these things only briefly, just enough to make the development of the central theme—politics—clear. What had no part in it, and which I therefore do not recount at all, is the romantic aspect. Apart from the fact that I would consider it a gross indiscretion towards other people, it is also completely irrelevant to the subject. I knew friends in my early youth whose romantic relationships were part of, or sometimes a continuation of, their political lives. Some changed partners according to ideology or party, or party and ideology according to the partner. For me, for better or worse, this never happened. Politics and romance were separate. Nothing I did or didn’t do in politics bore even a trace of ‘sersé la fam’, as Tsitsanis so beautifully sings.What role do the visual material / poems / references to prose / songs / news items / films etc. inserted into the book play? All the things you mention—poems, songs, news items, films, music – are all part of the fabric of our lives; and so, when I speak of my life, I speak of these things too. Art, in particular, played a decisive role in my story – both in political matters and, given my age and character. But of course, this was also due to the times. How can one speak of a teenager or a very young person in the 1960s and early 1970s without rock music? How can one refer to the passion of militant young people for the myths of the Greek Left without the guerrilla songs? How can one ignore the influence of films and novels on how we shaped and gave form to our thoughts, and sometimes even our arguments? Beyond that, you know, the junta’s censorship, by banning open political dialogue, inevitably gave art—with its metaphors and ellipses—great weight in political expression. Finally, regarding the many illustrations in the book, I should add that my time working on the graphic novel *Logicomix* spoiled me a little: I often found myself thinking of something that I could better convey through an image rather than describe in words.Is the humour in your book a sign of the current Apostolos Doxiadis’s indulgence towards his pre-teen self?I would say that the humour is an expression of Apostolos Doxiadis’s indulgence towards Apostolos Doxiadis: generally speaking, I don’t think it’s very healthy to take ourselves entirely seriously. If we ourselves do not question our own infallibility, it is usually others who pay the price, through no fault of their own, and of course we end up living a deficient life, a life of illusions. Beyond that, it is natural that when someone sees a younger version of themselves – in *The Amateur Revolutionary*, several decades younger – their perspective is unwittingly influenced by the greater self-awareness they have acquired in the meantime. This allows for a greater scope for self-criticism, which is indeed often expressed in the book as humour. What role did your father play in your politicisation? A huge one. Both in terms of principles—belief in freedom and democracy—and, initially, before the dictatorship, in terms of the political sphere, namely the Centre Union. Let’s not forget, however, that a centrist of that era was defined by his distance from both the Right – especially in Greece, and the monarchy – but also the communist Left. This, during the years of the junta, got me into trouble.Did the junta’s arrest of your sister, Kalli Doxiadi, play a significant role in shaping your views? The view that the dictatorship was something evil, an enemy of democracy, existed from the moment of the coup, right from the start. But when, a few months after the coup, they arrested Kalli – then twenty-three years old – and a few months later, when she was released from the General Security Directorate, she described to me what they had done to her, those views were imbued with intense emotion: specifically, hatred. How do you explain that, despite the constant wavering, doubts and concerns, you ultimately joined the Left? Aware that I am doing a disservice to the complexity of the thoughts I describe in *The Amateur Revolutionary*, I will say here that I initially joined the Left through a combination of my passion to do something against the junta and the chance factor that my cousin and close friend, Aristos Doxiadis, was already active there. Everything else, from that point onwards, during the time I remained there, is complex, involving many phases and fluctuations, and again I prefer not to do it an injustice by cutting it short for the sake of an interview. After all, it was partly to make sense of all this that I wrote the book.Aristos, Axel, Achilles, Hercules, Stavros, dominate your narrative. It’s only natural. Unless you’re a hermit, relationships with others play a leading role in any human story. And for me, in a story that aims to focus on politics during the years of the junta, the leading roles are played by my closest comrades from that time. The ones you mentioned. How did you view Greece under the junta when you visited as a student, and how did you act?Most of the time I was forced to mentally align myself with how the overwhelming majority of Greeks saw it, who did not react to the junta except in private, with jokes and sighs. This was clearly a defence mechanism, because if I had given in to my dominant emotion, which was the fear of arrest, I would have been paralysed. This fear became a useful tool when it was consciously transformed into precautions, when I was carrying out illegal activities in Greece, such as meetings or the transport of materials. But unfortunately, sometimes it would visit me uninvited, mainly at night, whether I was asleep or awake, where at every sound on the street, outside my bedroom window, especially around dawn, I thought I could hear the Security Police or the ESA coming to arrest me. How did the Ministry of the Interior react to the Polytechnic occupation? You’re asking for trouble now, let’s get into the difficult stuff! And you’re right to do so, but I too must protect the way I narrate and analyse the occupation, and its consequences, in the book. Today, for better or worse, the Polytechnic is regarded as the defining event of the dictatorship years; indeed, in schools they teach the kids that it was thanks to this that the junta fell. Precisely for this reason, I have devoted a great deal of time and attention to recounting as accurately as possible what happened back then, and the stance taken by the Ministry of the Interior. For more, see ‘The Amateur Revolutionary’… Which figures from the Left that you knew do you still regard positively even now? During the junta, I only knew my comrades, all of them young. Don’t forget that I was the youngest in the organisation, and although I had serious responsibilities, I didn’t make political decisions, nor did I discuss matters with the Party leadership. This was done on behalf of the youth mainly by Valden and Tsakyrakis, and probably others whom I did not know at the time.More generally, however, the faction to which I belonged during the internal disputes within the KKE (Internal) under the junta – the others called us ‘right-wingers’ – was the one later represented by Leonidas Kyrkos. And I would say that I considered his line to be the most serious in the development of the Left after the dictatorship, as expressed by him, Babis Drakopoulos, Kostas Filinis, Angelos Diamantopoulos, and others. I met all of them after the dictatorship, though not in a political context, as I did not remain on the Left. They were, I believe, generally serious people who, as they matured, came to realise that democracy and communism do not go together. But, of course, I now think that everyone else—politicians outside the Left—knew this simple truth anyway. So, I view the figures I mentioned positively today only for reasons similar to those that highlight the prodigal son or the repentant prostitute in the Gospel. In other words, I appreciate the courage of their repentance, which in this context means the change in their views over time. For people politically moulded in the Stalinist mould that had taken shape during the Occupation and the Civil War within the KKE, this is no small matter. But I do not admire anyone in this sphere as a great political figure. I prefer to attribute this quality—rare in any case—to people who have shown greater consistency in their course, in this instance in the struggle for freedom and democracy—principles in which I still believe today.The book ends with the events of the summer of 1974 and with many of your reflections, both past and present. Will there be an autobiographical sequel? I’m not planning one, because my aim in writing the book was not primarily to describe my life for others – except perhaps for my children, initially – but rather to understand a dark part of it, for myself. I wanted to study myself more closely, particularly in relation to politics and especially those years about which I remained full of great questions. From that point onwards, I have a clearer understanding of what happened to me in my life and where I was heading at every stage, for better or for worse. But the years up to my twenty-first, up to 1974, required a great deal of digging. This is expressed mainly in *The Amateur Revolutionary*, with reasoned narration as the primary tool of inquiry.