Αναΐς Ζαφειροπούλου: Οι απορίες των παιδιών που γέννησαν ένα παραμύθι

Νέα Απρίλιος 8, 2026

Οι δασκάλες είναι κάτι παράξενα πλάσματα, με μαλλιά γεμάτα χρυσόσκονη, αυτοκόλλητα και τέμπερες. Κατοικούν στα σχολεία για να ποτίζουν τις γλάστρες και να φυλάνε τα πράγματα. Αυτές δεν πάνε ποτέ διακοπές αλλά περιμένουν τα παιδιά να γυρίσουν. Τι θα συμβεί όμως όταν μία δασκάλα δραπετεύσει;

Ας δούμε τι μας αποκαλύπτει η Αναΐς Ζαφειροπούλου για το πώς εμπνεύστηκε το νέο της βιβλίο Οι δασκάλες είναι πλάσματα που κατοικούν στα σχολεία με τις εικόνες του Βασίλη Κουτσογιάννη.

Οι δασκάλες είναι πλάσματα

Σε αυτό το παραμύθι έχω συνοψίσει λόγια και απόψεις των μαθητών μου τα τελευταία χρόνια για τις δασκάλες αλλά και για μένα προσωπικά. Έχω ακούσει πολλές φορές ότι είμαι 100 χρονών και έχω αιφνιδιαστεί αμέτρητες φορές από ερωτήσεις όπως «Μα γιατί έχετε παιδί αφού είστε δασκάλα; Γιατί έχετε άντρα αφού οι δασκάλες δεν παντρεύονται; Γιατί τρώτε και εσείς πρωινό; Γιατί πήγατε διακοπές, ποιος πρόσεχε το σχολείο όταν λείπατε;» και πολλές ακόμα. Στα 10 χρόνια που διδάσκω σε σχολεία ακούω κάθε χρόνο τις ίδιες ερωτήσεις.

Άλλο ένα μοτίβο στη συμπεριφορά των μαθητών μου είναι η αντίδραση τους όταν με βλέπουν έξω από το σχολείο. Είτε με συναντούν στο σχολείο των παιδιών μου, είτε στο σουπερμάρκετ, σε καταστήματα με παιχνίδια, ή στον δρόμο, μένουν έκπληκτοι και με το στόμα ανοιχτό, με κοιτάνε στα μάτια και δε μου απαντάνε σε καμία ερώτηση. Ούτε καν με χαιρετάνε!

Οι δασκάλες είναι πλάσματα

Φέτος, έτυχε για άλλη μια φορά να συναντήσω έναν μαθητή μου σε ένα κατάστημα παιχνιδιών. Ενώ είναι ένα παιδί το οποίο μιλάει ασταμάτητα, μου έχει αδυναμία και έχουμε μεγάλη οικειότητα μεταξύ μας, μόλις με είδε έμεινε ακίνητος με το στόμα ορθάνοιχτο. Η μητέρα του γελούσε δίπλα και όσο και αν του ζητούσε να μου πει «γεια», εκείνος στεκόταν σαν να είχε δει φάντασμα. Όταν με πλησίασε και η κόρη μου, τότε ήταν που πραγματικά σοκαρίστηκε.

Την επόμενη μέρα που ήρθε στο σχολείο με κοιτούσε ακίνητος και από κάποια απόσταση. Σιγά σιγά με πλησίασε και με ρώτησε «Γιατί ήσουν στο μαγαζί με τα παιχνίδια χθες και δεν ήσουν σχολείο;». Η μητέρα του μου είπε ότι το σκεφτόταν όλο το απόγευμα. Μπαίνοντας έπειτα στην τάξη, όλα φαίνονταν μια χαρά. Δεν είπε τίποτα στα υπόλοιπα παιδιά της τάξης και συχνά μου χαμογελούσε πονηρά.

Από τότε γύριζε στο μυαλό μου αυτή η ιστορία. Την χρησιμοποιώ στην αρχή κάθε χρονιάς, ώστε να δίνω στα παιδιά την ευκαιρία να μου πουν τι πιστεύουν ότι κάνει μια δασκάλα και ποια είναι τα χαρακτηριστικά μιας καλής δασκάλας. Είναι ένας ωραίος τρόπος να μάθω εξαρχής τι περιμένουν από μένα, κάνοντας και λίγο χιούμορ για να προσπεράσουμε την αμηχανία της πρώτης μέρας.

Έτικέττες: